Tag archieven: Roosendaal

* STOP de MESTFABRIEK in Roosendaal, Zijdelingse info...

ZIENSWIJZE (bezwaar tegen MESTFABRIEK Roosendaal)

5 reacties

Onderstaand schrijven gaat deze week naar het College van B&W van Roosendaal. De bezoekers van Knappers.nl mogen alvast meelezen:

Aan: ​Het College van B&W van de Gemeente Roosendaal    Postbus 5000, 4700 KA Roosendaal

Onderwerp: ZIENSWIJZE op het ontwerpbesluit, voor het oprichten van een productiebedrijf van een nieuwe inrichting aan de Potendreef te Roosendaal, zaaknr. 2016WB0296, fase 1. (in onderstaand document genoemd: MestFabriek)

“Geacht College,
Als geboren en getogen Roosendaler ben ik opgegroeid in de Westrand; heb hier 20 jaar geleden het ouderlijk huis gekocht. Ik kan mij de tijden herinneren dat we overlast hadden van de oude suikerfabriek. Stank, rook en fijnstof. Als mijn moeder de witte was buiten hing en de wind stond verkeerd, kon ze alles opnieuw doen. Wat er toen al in onze longen is terecht gekomen? Geen idee…
Inmiddels staat al jaren de huidige vuilverbranding zijn rook uit te blazen, naast onze woonwijk. Deze hele woonwijk grenst aan de rijksweg A17, en heeft op zich dus al genoeg luchtverontreiniging te verwerken. Ik heb de onderzoeksrapporten gelezen. Ben geen ingenieur en ga mij ook niet verdiepen in alle waarden, grenzen en normen die al of niet overschreden gaan worden, bij het in werking stellen van wat ik hier als “mestfabriek” omschrijf. Ik heb wel verstand van taal en kan begrijpend lezen. In alle rapporten vind ik het opvallend dat het vol staat met onzekerheden en termen als “mits en indien”. Er wordt letterlijk verwezen naar de gevaren.

Op mijn publiekelijk te bezoeken weblog Knappers.nl heb ik al regelmatig met enorme verbazing over de plannen gesproken. Wat mij echt boos maakt is vooral, hoe noch de gemeente Roosendaal, noch de ondernemer deze plannen bij de bewoners van Roosendaal West heeft voorgelegd en toegelicht. Er wordt voortgeborduurd op een oud bestemmingsplan wat dateert uit de jaren 70. Als wij als bevolking erachter komen dat deze mestfabriek-plannen door de gemeenteraad worden geloodst dan zien we na wat media-aandacht dat ineens (binnen 1 week) alle politieke partijen het eens zijn dat er toch een MER moet komen en een GGD onderzoek. Deze onderzoeken staan echter vol onzekerheden en ik heb persoonlijk gesproken met een longarts en oncoloog over deze verslagen. Beiden zijn van mening dat het een stuk gezonder is om niet onder de rook van een mestfabriek te gaan wonen, en toch lijkt het er nu op dat onze politiek hooguit probeert wat “zorgen weg te nemen” maar verder niet echt het belang dient van onze inwoners.
Het varkensvlees wat verwerkt wordt in Oost-Brabant vooral, wordt geëxporteerd naar het buitenland. De mestkorrels die uiteindelijk gemaakt worden van deze mest, worden geëxporteerd naar het buitenland. En omdat onze huidige afvalverwerking dus restwarmte over heeft, zou dan deze mestfabriek hier in Roosendaal moeten komen? Ik vind het dus als inwoner van de Gemeente Roosendaal onvoorstelbaar dat men dit laat gebeuren. Om niet te zeggen waanzinnig.

Mijn vragen:
1. Bij wie moet ik aankloppen als straks mijn longklachten verergeren?
2. Bij wie moet ik aankloppen als de waarde van mijn huis gaat dalen omdat ik “onder de rook van een mestfabriek” woon?
3. Bij wie moeten we als bevolking aankloppen als er straks rare ziektes ontstaan door bacteriën, waarvan nog niet exact bekend is wat de gevolgen zijn? (zie Q-koorts, varkensvirus e.d.)
4. Is het nu werkelijk niet mogelijk om een fabriek als deze, eigenlijk welke fabriek dan ook, niet naast een woonwijk te bouwen. Ofwel; zijn er geen alternatieven waar nauwelijks mensen naast wonen?

Ik ben er van op de hoogte dat heel wat mede-belanghebbenden uit de wijk gelukkig zullen ingaan op de gebrekkige communicatie, de fouten en gevaren in de rapporten, als ook de gemaakte fouten in de politieke procedures. Ben enorm blij dat er een Werkgroep Biomineralen is opgericht. Deze club mensen heeft m.i. veel beter begrepen waar dit alles over gaat dan het gemeentebestuur.

Tot slot wil ik graag dit kwijt:
Tijdens gesprekken met diverse politici uit de stad ben ik er achter gekomen dat desbetreffende bestuurders veelal nauwelijks kennis hebben van deze discussie. Wanneer ik ze daar op aanspreek komen ze vooral met regeltjes en verschuilen zich achter eerder genomen, ongezonde beslissingen. Emoties worden opzijgeschoven en diverse wethouders lijken voor alle onrust en emoties in onze wijk Westrand en daarbuiten, geen oor te hebben. Emoties zijn blijkbaar geen argumenten voor hen. Dit, in een tijd waarin zowel globaal als landelijk bewezen wordt dat emoties wel degelijk argumenten zijn.

Voor mij heeft het volgen van deze hele besluitvorming en het beluisteren van gemeenteraadsvergaderingen opgeleverd dat ik geen enkel vertrouwen meer heb in de Roosendaalse politiek. Laat staan in de ondernemingsplannen van SUEZ en ZLTO die er uiteindelijk alleen op uit zijn om geld te verdienen, los van welke schade dit voor onze gezondheid gaat opleveren.

Ik verzoek hierbij dan ook de Gemeente Roosendaal om schriftelijk mijn 4 vragen boven te beantwoorden. Verder zal ik niet schromen om persoonlijk juridische stappen te overwegen.

Rest mij u te informeren dat ik deze volledige tekst publiekelijk zal publiceren op mijn eigen site Knappers.nl. Dit doe ik vooral omdat ik namelijk van mening ben dat onze samenleving veel beter geïnformeerd had moeten worden, zowel door politiek als door de ondernemers in kwestie.

Met hartelijke groet, in afwachting van uw antwoord, John Knappers.

Verhaalt, Zijdelingse info...

Koffie gedronken met Jesse Klaver

1 reactie

img_0647In ons Wijkhuis (Huis van de Westrand) lag een tijd terug een uitnodiging. Jesse Klaver van GroenLinks nodigde, via een open uitnodiging, mensen uit zijn geboortestad Roosendaal uit om in een kleine groep te praten over het dagelijkse leven. Juist met mensen die zich niet dagelijks in de politiek begeven. Over: waar we tegen aanlopen in onze samenleving. We waren vanmorgen uitgenodigd bij stadsgenoot Evelien waar we twee uur, met 6 Roosendalers hebben gepraat met Jesse. Het ging grotendeels over de zorg. Wat er beter kan? Over de werkeloosheid, burgerparticipatie, pensioenen, inkomensverdeling en milieu. Ook over de plannen van de mestfabriek in Roosendaal. Alles passeerde de revu. Jesse luisterde met passie om te horen hoe wij als betrokken Roosendalers onze stad beleefden en de politiek bekeken. Er wordt door heel veel Nederlanders gemopperd op de politiek. Dat ze in “Den Haag” niet naar ons luisteren. Welnu, het goede nieuws: Jesse Klaver luisterde vanmorgen dus wel naar ons. Wilde alles horen over de pijnpunten die wij ervaren in onze maatschappij. En ook over de mooie initiatieven die overal opbloeien.

img_0649Het was een prachtig huiskamergesprek. Ik vond het erg fijn om rechtstreeks met mijn oude “buurjongen” en enkele andere Roosendalers te kunnen praten over ons leven en ons land. Ben er van overtuigd dat GroenLinks samen met Jesse er alles aan doet en zal doen om ons land nog leefbaarder en gezonder te maken. Voor iedereen, uit alle lagen van de bevolking. Politiek begint namelijk met bewustwording en ambitie, vraagt om empathie, en heeft succes met passie. Eigenschappen die Jesse laat zien. Mijn stem had hij al. Ja, ik schrijf wel eens dat politiek de wereld niet gaat redden, dat jij en ik dat moeten doen, samen, met buren, familie en vrienden. En hoewel ik op deze blog dus weinig over politiek schrijf, moest ik dit deze keer dus wel, van mijzelf. Misschien wel in de hoop dat GroenLinks in de nieuwe regering komt volgend jaar, en we toch die samenleving wat eerlijker kunnen maken. Want dat was de wens die uit het hele gesprek bleef hangen.

* STOP de MESTFABRIEK in Roosendaal, Verhaalt

Wonen wij straks naast een mestfabriek?

3 reacties

Met verbazing volg ik de laatste maanden de berichtgevingen rondom de komende biomineralenfabriek in Roosendaal. Zie vandaag BnDestem
Ik dacht altijd dat ik me geen zorgen hoefde te maken over het vestigen van bedrijven om de hoek, die slecht zijn voor onze gezondheid of milieu. Welnu, deze gedachte blijkt onterecht. Terwijl NIEMAND precies weet wat de directe gevolgen voor omwonenden zijn op het gebied van volksgezondheid en geuroverlast, lijkt het erop dat de Gemeente Roosendaal weinig bezwaar maakt tegen de komst van deze mestfabriek. Wethouders maken zich liever druk over een uurtje meer of minder gratis parkeren in de stad. Maar wanneer het gaat om de VOLKSGEZONDHEID en prettig wonen van de burger, dan wijst de betreffende wethouder simpel naar de vergunningen die verder doorlopen dienen te worden, en verder zoeken we het maar uit. Hij woont vast niet om de hoek.

We hadden vroeger de SuikerFabriek, we hebben nu nog de vuilverbranding en ach, die wijk de Westrand kan er als buren nog wel een mestfabriek bij hebben. Terwijl ieder weldenkend mens toch kan bedenken dat zo’n fabriek op een industriegebied thuis hoort, waar geen complete wijken naast liggen. Ik wijs naar de foto.

image

Staat u kritisch tegenover de komst van deze mestfabriek, zoek dan op Facebook naar “werkgroep Biomineralen”. Zij doen er gelukkig van alles aan om dit tegen te houden.
Mocht de fabriek er wel komen, dan ga ik waardevermindering van mijn huis maar eens berekenen. Deze rekening stuur ik dan naar de Gemeente Roosendaal. Betalen ze vast snel dan, want geld is het enige waar ze niet zo wakker van liggen. Of ontvangen ze liever dan dat ze uitgeven, zou dat de trigger zijn?

Voorlopig ga ik er vanuit dat er nog genoeg gezond verstand bestaat en onder druk van de publieke opinie deze mestfabriek hier niet gaat komen. Het is in ieder geval tijd dat er door de Gemeenteraad Roosendaal een frisse wind gaat waaien. Want anders hebben wij die straks niet meer in onze wijk, en mogelijk de hele stad.

Zijdelingse info...

Het ‘geheime’ varkensmestverwerkingsbedrijf of hoe een gemeente aan klungelt.

Een reactie plaatsen

imageOnderstaand artikel is geschreven door buurtgenoot Frans Konings, en eerder op 29 april gepubliceerd op Roosendaal.Dichtbij.nl In overleg met Frans plaats ik dit ongewijzigd hier door.

ROOSENDAAL – Vorige week zondag 24 april verscheen in de Roosendaalse Bode bij de openbare bekendmakingen van de omgevingsvergunningen een wel heel aparte melding. Vermeld werd buiten het registratienummer en de datum: Roosendaal, locatie Sectie A Perceelnr. 3223; Omgevingsvergunning Fase 1 voor het realiseren van een productiebedrijf.
Een wel erg geheimzinnige, wellicht onbewust (of misschien juist bewust), zo neergezette omschrijving die nou niet direct inzicht verschafte in waar deze melding betrekking op had. Nou zijn openbare bekendmakingen er voor bedoeld, dat mensen kunnen zien dat als zij belangstelling hebben voor de te ondernemen activiteit die vergund gaat worden of wellicht van zins zijn bezwaren te maken tegen die activiteit, dat die activiteit of wat dan ook in procedure is genomen en het dus tijd voor hen is om in de kuierlatten te klimmen. Ook wordt dan vermeld dat men de ingediende aanvraag of vergunning in kan zien bij de publieksbalie van het stadskantoor.

Telefonisch navraag, de ambtenaar moest ook even zoeken en nee hij kon er ook niets aan doen dat het zo in de Bode stond, leverde het gegeven op dat het hier het bedrijf Biomineralen B.V. betrof (nog zo’n geheimzinnige naam die iets te maken had met varkensmest). En: ‘Nee meneer, er staat wel productiebedrijf, maar ze produceren dus geen varkenspoep, maar maken van die varkenspoep kennelijk iets.’ Waarmee dus ook dat deel van het geheim opgelost was: doodgewoon een varkensmestverwerkingsbedrijf dus, waarover zowat heel Oost-Brabant al op zijn kop gestaan heeft of nog staat, omdat die dingen kennelijk in heel Brabant als paddenstoelen uit de grond rijzen.

Niettemin, met zo’n melding moet het toch iets aparts betreffen, want anders zou iedereen echt wel direct mogen zien waarover die omgevingsvergunning nu eigenlijk gaat en wie hem aanvraagt, toch ? U raadt het al. Op naar het gemeentehuis. Auto parkeren , aanmelden, nummertje trekken en in de wacht met nr. I 606. Na een kwartier word ik verwacht aan balie 9. Ook hier weer enige verwarring. ‘Een aanvraag inzien?? Op locatie kadastraal A 3223 van een productiebedrijf ???? Ha, U heeft gelukkig et registratienummer, dat scheelt enorm!’. n mijn ‘onschuld’ verwacht ik een map , zodat ik in alle rust kan gaan zitten lezen. ‘Nee , meneer dit is het digitale tijdperk hè, we hebben geen papier meer. U moet het hier op de monitor lezen.‘ Ik zal niet ontkennen dat ik haar nogal ongelovig en verbouwereerd aanstaarde. ‘Aan de balie? Hier ? Maar ja, dat gaat even niet, want achter de computer zit een meneer-ambtenaar te bellen, sorry telefoneren, en die is zo te zien niet genegen om zo maar op te staan. Wachten dus, terwijl ik hem begin te knijpen voor de parkeermeter buiten, want de aanvraag die ik wil lezen telt 9 bijlagen. Meneer de ambtenaar is klaar en de mevrouw- ambtenaar probeert de aanvraag tevoorschijn te toveren op het digitale scherm. Jammer. Acrobat Reader verdomt het. ‘Tsja, digitale tijdperk hè.’mompel ik.

Ondertussen wordt er van gedachten gewisseld of ik misschien de documenten niet via e-mail overgemaakt kan krijgen. Maar nee, dat schijnt in dit stadium van de procedure niet te mogen. Ik blijf aandringen dat ik de stukken wil in zien en merk wel even fijntjes op dat ze niet ter inzage liggen,zoals in de wet is voorgeschreven, maar dat ze ter inzage staan
en dat ook nog niet eens, want het digitale tijdperk staat even stil.

Er is inmiddels ruim een half uur baliehangend voorbij. Over nog een half uur hang IK er aan omdat mijn parkeermeter, die staat niet stil, dan verraadt dat het bij de gemeente niet zo vlot gaat. Maar de mevrouw-ambtenaar weet raad. We verhuizen met heel ons hebben en houwen (niets dus, digitaal tijdperk hè) naar balie 5 .De monitor van balie 5 wordt wat gedraaid, dat wordt stijve-nekken–werk, en de mevrouw-ambtenaar tovert de vergunningaanvraag te voorschijn.

‘Zegt u maar wat u wilt inzien. ‘ ‘Uh. Moet ik dat dus hier gaan staan lezen ?’
De ogen van zo’n vijftien bezoekers in de wachtruimte priemen in mijn rug. Ik zeg dat ik graag het geurrapport zou inzien en verwacht elk moment ook de muis toegeschoven te krijgen. Niets daarvan dus. De muis is en blijft in het bezit van de mevrouw-ambtenaar, lustig scrollend naar de pagina die ik zo graag zie. Eigenlijk meer om haar een plezier te doen, dan dat ik het nuttig vind, vraag ik nog een pagina van een ander rapport. Na nog een kwartier, tiktik zegt de parkeermeter, geef ik aan dat dit toch niet de bedoeling kan zijn en vraag haar zo ik alle 9 bijlagen, van gemiddeld zeg vijftien pagina’s, had willen lezen of dat dan zo door gegaan was. Ik zie dat ze er niet aan had moeten denken dat dat gebeurd zou zijn. Een baliehangende man die ongeveer 3 uur lang in documenten gluurt, terwijl zij de muis bestuurt.
Ik dank haar voor haar inzet en wandel, ik heb nog tien minuten, het gemene
huis uit. Gemene huis ja. Gemeen dat zij haar werknemers opsolfert met zo’n
onzin. Gemeen omdat zij haar burgers kennelijk niet serieus wenst te nemen, maar daar wel de mond van vol heeft.

Ik vergeet bijna waarvoor ik kwam. Ik kwam voor inzage in de aanvraag om een omgevingsvergunning van Biomineralen B.V. aan de Potendreef, tegenover de Vuilverbrandingsinstallatie van Suez. Geen productiebedrijf, maar een varkensmestverwerkingsbedrijf waarover kennelijk ingewikkeld gedaan moet worden en waarvoor het kennelijk van belang is dat de inspraakprocedure zo onaanlokkelijk mogelijk gemaakt moet worden. Ja, ook nu vrezen mensen terecht stankoverlast van dit bedrijf en kennelijk is de gemeente Roosendaal de stankproblematiek vergeten die met name de wijk Westrand in de jaren ‘80 tot over 2000 ondervond .De gemeente mag het dan vergeten zijn, de oud westrandbewoners zijn het nog lang niet vergeten.

Overigens kan Roosendaal wat dit betreft nog iets leren van de gemeente Valkenswaard die de ter inzage legging in het kader van de openbare bekendmakingen digitaal via twee aanraakschermen met buttons in de wachtruimte van de publiekshal heeft georganiseerd. Vroeger kon men ook in de bibliotheek terecht om de stukken in te zien. Nu moet men het doen met een niet te begrijpen aankondiging in de Roosendaalse Bode en een belachelijke, haperende en onmogelijke situatie aan de publieksbalie.

Eigenlijk zou iedereen in Roosendaal eens echt de stukken van wat dan ook moeten gaan lezen aan de balie. En dan gewoon thermosfles en brood meenemen.

Tot slot. De gemeente Roosendaal heeft het voor elkaar gekregen dat zonder dat deze varkensmestverwerker in bedrijf is, het al is gaan stinken.

(Dit artikel is geschreven door Frans Konings uit Roosendaal)

Verhaalt

Dankjewel Jan van den Bouwhuijsen

2 reacties

image

Het was donderdagmiddag, voor kerstavond. Ik ging met de hond lopen en hoorde iemand achter mij roepen. “John” en wat later toen ik bij hem stond “ik heb wat voor je”.

Jan van den Bouwhuijsen (ik ben mijn hele leven meneer blijven zeggen) vroeg of ik bij hem langs wilde komen, want hij had iets bijzonders voor mij. We spraken dezelfde avond af, kerstavond. Het werd een bijzondere avond. Jan heeft zich zijn hele leven ingezet voor het cultureel erfgoed van Roosendaal en ook voor het religieus erfgoed. En voor de kerk, en de Kruiskerk in het bijzonder. Hij was de laatste tijd thuis bezig met het opruimen van zijn verzameling Brabantica. Jan kon daar prachtige verhalen over vertellen. Ook deze kerstavond. Bij het opruimen van zijn vitrine kast hield hij telkens een prachtig porseleinen wijwaterbakje over. Een wijwaterbakje met een verhaal. Het bleek geweest te zijn van Janus en Coba Kerremans, een oom en tante van mijn vader, waar mijn ouders in 1960 het huis van gekocht hebben in het centrum, waar ik een jaartje later ben geboren. Janus Kerremans was net als Jan betrokken bij de bouw van de Kruiskerk. Rond mijn 6e jaar zijn we verhuisd naar de Westrand in Roosendaal, en werden daarmee straatgenoten van de familie van den Bouwhuijsen. Het prachtige wijwaterbakje had Jan ooit gekregen van ome Janus, en het zou zo maar kunnen dat dit ooit gehangen had in het huis waar ik geboren ben. Nu, op kerstavond, vond Jan het fijn om het aan mij te kunnen geven. Deze mooie avond ontstond een fijn gesprek, zoals altijd bij Jan en Ermelinde aan tafel. Toen ik tegen half tien naar huis ging stond de tafel nog steeds gedekt.

Jan vertelde over zijn hartklachten in de maand november en de lopende onderzoeken waar hij in januari uitslagen van zou krijgen. Met een glimlach op zijn gezicht, een gelatenheid zou ik haast zeggen. “Ach John, een mens moet ergens aan dood gaan en als ik nu nog eens 2 jaar mee kan, dan zijn we 50 jaar getrouwd, en dan is het goed.”

Jan straalde tevredenheid uit over zijn leven, een dankbare man die mij vertelde dat alles goed kwam. Hij kon altijd al luisteren naar je verhaal, zonder met zijn eigen sores te komen. Echt luisteren. Die mensen zijn zeldzaam. Met Jan kon je praten over je twijfel aan het leven, aan de maatschappij of aan je geloof. Hij luisterde. Deze kerstavond hebben we het gehad over zijn ouder worden, over zijn nuchterheid en vertrouwen. Dat hij geen angst had voor de dood.

Op woensdag 6 januari stond ik op het punt om naar hem toe te gaan en te vragen hoe de uitslag was van zijn hartonderzoeken. Op dat moment kwam Ermelinde met haar schoondochter mijn tuintje in lopen. Jan was de avond ervoor rustig in bed overleden.

Jan van den Bouwhuijsen is 80 jaar geworden. Een bijzondere man. We gaan hem missen. Ermelinde heeft met haar kinderen en kleinkinderen een prachtig afscheid georganiseerd. Jan zou trots zijn geweest. Oude rituelen werden zowel in de kerk als op de begraafplaats uitgevoerd. En mooie eerlijke verhalen werden verteld. Er werd gelachen in de kerk.

Jan was een realist, die oude uitspraken gebruikte als “Zand erover.” Een uitspraak die ik nooit koppelde aan het begraven van mensen. Tot we allemaal met een schep het zand op Jan zijn kist konden gooien.

Als ik voortaan deze woorden “zand er over” hoor, zullen ze me altijd terug brengen naar de bijzondere kerstavond van 2015. Het wijwaterbakje krijgt een bijzondere plek in ons huis Jan. Dankjewel.

Spinsels, Zijdelingse info...

Roosendalers wonen tussen het afval.

3 reacties

Afval, ons luxe-probleem. De hele wereld heeft een probleem met afval, en omdat de mens alsmaar “meer” wil, blijft het een uitdaging om het afval te minderen. Ik vertel niks nieuws.

De Gemeente Roosendaal heeft de afgelopen jaren op alle fronten geprobeerd om mee te denken in dit probleem. Ze zijn echter vergeten rekening te houden met het feit dat je gedrag sneller positief kunt beïnvloeden dan negatief. Geld stimuleert in negatieve zin, geen bewustwording. Maar goed, leg dat een ambtenaar eens uit.

We hebben allemaal 3 containers, scheiden tot we een ons wegen en moeten betalen wanneer we meer dan 2 keer per jaar naar de vuilstort gaan. En dan heeft men ook nog een ingewikkelde regeling gemaakt waardoor je moet gaan betalen als je iets meer dan gemiddeld je restafval-container aanbiedt.

20140609-140533.jpg Kortom: men wil de burger laten participeren, maar ook de volle rekening laten betalen. Want, aan afval moet verdiend worden. Hoe? Dat zijn ze blijkbaar nog proefondervindelijk aan het uitzoeken, onze ambtenaren. Kijk naar bijgaande foto (achter de Jumbo, Roosendaal West. Fotograaf: buurman Frans Konings) dan zie je, dat het allemaal niet zo lekker loopt. De bewustwording lijkt bij een deel nog niet begonnen te zijn.

De vraag is nu: Wanneer beseft men in de politiek dat je systemen “makkelijk moet maken” zodat de burger ook mee wil werken?
Heus, ik besef dat het gaat om waarden en normen.
Maar beginnen deze niet, daar waar de plannen bedacht worden?

Hoe dan ook…
We mogen alles scheiden en straks wellicht nog wegbrengen ook?
En meer betalen, maar natuurlijk.

Mijn oproep aan de politici van Roosendaal:

Probeer een probleem eens om te denken. Kom dan met een oplossing waar ook de burger zich prettig bij voelt en het algemene belang wordt gediend. En ruim tussendoor gewoon de rotzooi op die door je eigen beleid wordt veroorzaakt. O nee, sorry, dat mogen we zelf doen ja.

P.S.  Heb je Facebook? Kijk eens naar de pagina: “ROMMEL IN ROOSENDAAL”.