Vanavond is er een commissievergadering in de gemeenteraad. Afvalverwerker PreZero (in vroegere jaren Suez) heeft namelijk plannen om tegenover hun locatie aan de Potendreef een stevige afval-nascheidings-installatie te bouwen. Sterker, de voorbereidingen zijn al begonnen. Vergunningen bij de provincie zijn nog niet rond. Er wordt gesjoemeld met geur-rapportages. En er wordt gerekend naar de gunstige uitkomst voor hen. De stank wordt straks natuurlijk veel smeriger dan de plannenmakers ons nu voorspiegelen. Men wil er voor 2 miljoen huishoudens afval gaan scheiden. Dat is voor 4,2 miljoen mensen!!
Foto gemaakt door John Knappers, 10 juli 2026
En de gemeente Roosendaal? Wat doen zij?
Ze maken zich geen zorgen, willen gewoon afwijken van het gemaakte omgevingsplan om het oprichten van deze fabriek mogelijk te maken. Ze verschuilen zich achter de provincie. Sommige raadsleden hebben gelukkig kritische vragen gesteld….
We zijn benieuwd. De gemeente heeft het plan om in de Spoorzone 4400 huizen te bouwen. Wonen deze mensen en alle inwoners van de Westrand straks in de stank?
Gisterenavond was er een inspraak avond voor de gemeenteraad Roosendaal. Samen met wijkbewoners spraken wij in; terug te kijken via dit filmpje. Speciaal voor de raadsleden en andere geïnteresseerden heb ik mijn volledige tekst hier geplaatst.
Geachte voorzitter, leden van de gemeenteraad, college,
Als echte Westrander en Roosendaler ben ik blij dat er besloten is om de wijk op te knappen. Iedereen wil een fijnere, groene, veilige wijk om in te wonen. Dat er veranderingen komen, daarvoor heb ik alle begrip. Ik ga nu niet in op alle details van het Ontwikkelkader voor ‘t Hart van de Westrand. Daar is veel over te zeggen, maar dat red ik niet in 5 minuten.
Wat ik wel wil doen, is mijn zorgen uitspreken. Vanaf het begin van de plannen voor de Gebiedsvisie Westrand gaan er belangrijke zaken gruwelijk verkeerd. Ik heb daarover al diverse columns en filmpjes gemaakt, bij jullie bekend. Men presenteert eerst de plannen, over de hoofden van de inwoners, en pas daarna benoemt men zaken die in een communicatie en particpatietraject VOORAF besproken hadden moeten worden. De participatie met de inwoners is hiermee een farce.
In de stukken van de gemeente wordt gesproken over een “nieuw participatiemoment”.Maar nergens lees ik erkenning dat de participatie tot nu toe tekort is geschoten. Geen reflectie, geen zelfkritiek, geen les. Dat is opvallend, omdat woningcorporatie Alwel zelf inmiddels heeft erkend dat de participatie met omwonenden rond het Permekepleinonvoldoende is geweest. Als zelfs de ontwikkelende partij dat erkent, waarom ontbreekt die erkenning dan bij het college?
Er zijn vertragingen in de processen. Deze worden volledig buiten het college gelegd: complexiteit, landelijke regels, onderhandelingen, Alwel. Echter: beleid maken en regie voeren betekent ook dat je als gemeente keuzes moet maken, prioriteren enbijsturen. In de stukken ontbreekt elke reflectie op de eigen rol van het college in het ontstaan en laten voortduren van deze vertraging. Er wordt gesproken over “perspectief”, en“hernieuwde afspraken”, maar nergens staat een concreet tijdpad. Geen mijlpalen, geen besluitmomenten. Zonder tijd en zonder ijkpunten is perspectief vooral een woord. De visie “Een kansrijke Westrand in 2040” wordt genoemd als kader, maar niet als toets. Wat gebeurt er als ambities niet worden waargemaakt? Welke consequenties verbindt het college daaraan? Zonder consequenties wordt een visie geen verplichting, maar een legitimatie achteraf. Er wordt opnieuw participatie aangekondigd, terwijl essentiële kaders al vastliggen: 55 huurappartementen, een anterieure overeenkomst in voorbereiding, een Design & Build-aanpak.
Ondertussen wordt er na devoorlichtingsavonden, niets aan ons gevraagd. Dat roept de vraag op: waarover mogen bewoners straks nog daadwerkelijk meedenken? Over details, kleur van de balkons, of over wezenlijke keuzes?
Toon Bogers en ik zijn meerdere malen op gesprek geweest bij de ambtenaren. In de verslaglegging wordt toegegeven dat de participatie onjuist voorlopen is en beter moet, we merken er niks van. Ontmoeten we dan de wethouder op een voorlichtingsmiddag dan kunnen we kritische vragen stellen wat we willen. Zij verschuilt zich achter de raad, want, die heeft in 2024 de gebiedsvisie toch goedgekeurd?
Wat is dan die samenwerking tussen college en raad?
Het Permekeplein en benoemde park is een sleutelplek in de Westrand. Toch is de gemeenteraad niet eerder geïnformeerd over stagnerende onderhandelingen en participatieproblemen. Dat schuurt met de rol van de raad als kadersteller en volksvertegenwoordiger. Alles bij elkaar ontstaat een beeld van een proces waarin woorden vooruitlopen op daden, waarin participatie wordt aangekondigd maar niet geëvalueerd, en waarin verantwoordelijkheid vooral extern wordt gelegd.
Daarom sluit ik af met enkele open vragen.Niet om nu te antwoorden, maar neem deze mee:
1. Vindt het college zelf dat de manier waarop dit proces tot nu toe is verlopen recht doet aan de verwachtingen die bij bewoners zijn gewekt met de gebiedsvisie? 2. Als het eerlijke antwoord daarop niet volmondig ‘ja’ is, wat betekent dat dan concreet voor hoe het college vanaf nu gaat handelen?
Mijn persoonlijke slotconclusie is, dat wij hier in Roosendaal al jaren met bestuurders zitten, die volledig hun eigen koers lijken te varen. Het college heeft lak aan de visie van de burgers. Gelukkig zijn er een aantal raadsleden van zeer goede wil, maar zij houden dit college niet in toom. Men is de controle kwijt. In Roosendaal gaat een papieren werkelijkheid rond die op geen enkele manier eer doet aan de sociale werkelijkheid.
Bij het gedrag van dit college moet ik vooral aan Trump denken.
Wil men daarom dan toch die toren van 18 hoog??
Klik op de afbeelding om de inspraak terug te kijken: Achteraf kwamen er nog wat vragen van de raadsleden die ik mocht beantwoorden. Deze zie je in dit filmpje.
Het woord ambtenaar verwijst in deze column naar iets breders dan de persoon. Als ik ‘ambtenaar’ schrijf dan bedoel ik nogal eens de overheid, de politiek, of een wethouder in dit verhaaltje. Een wethouder die feitelijk geen ambtenaar is overigens.
Weet je wat opvallend is?
Overheden en gemeentes hebben moeite met tegenspraak. Dan hebben ze het over de ‘boze burger’.
Als de burger een bezwaar indient of protesteert tegen een beslissing dan weet de ambtenaar daar helaas vaak slecht mee om te gaan. In het bedrijfsleven (bij de betere bedrijven dan hè) ziet men een klacht als een kans. Dan komt er meestal iets moois uit.
De tunnel der regels
Als een ambtenaar een klacht krijgt, dan gaat hij vaak meteen in verweer. Duikt in de tunnel der regels en komt er niet meer uit. Dat die klacht zuurstof had kunnen geven voor een mooi democratisch overleg, tja, leg dat eens uit aan de ambtenaar.
Ja maar…
Ik had onlangs een pittig gesprek met een wethouder. Een wethouder die in onze dorpachtige wijk in Roosendaal een woontoren wil laten bouwen. Het enige wat de wethouder tijdens het gesprek kon antwoorden was “Ja maar….”. En, let er maar eens op, mensen die “ja maar” zeggen, die zeggen feitelijk nee. Toen zij de discussie uiteindelijk niet meer op inhoud kon winnen, ging zij zich verschuilen achter de gemeenteraad. Tja, de raad had het besloten hè. Het was niet haar schuld.
Het doen van de klacht, het in verweer gaan, dat maakt mij persoonlijk nooit gelukkig. Maar als die klacht niet gehoord wordt; dan geeft het mij vuur om te strijden.
Een wethouder of andere bestuurder, die echt authentiek luistert; en niet alleen oplossingen verdedigt die meteen in het eigen plan passen; kom jij ze nog wel eens tegen? Ik ben benieuwd.
Als je de inhoud van de Gebiedsvisie Westrand leest, dan zou je haast gaan denken dat we in een lelijke armoedige wijk wonen. Zo heeft ons stadsbestuur van Roosendaal onze stad namelijk neergezet om een enorme subsidie te kunnen krijgen in Den Haag. Een miljoenen subsidie om onze prachtige groene 60-er jaren woonwijk min of meer te verkrachten door er enorme hoogbouw te gaan plannen. En ach, onze Westrand heeft die plannen helemaal niet nodig. De wijk is al mooi en groen van zichzelf. Maar dat zien de stadsbestuurders (die graag dure ontwerpbureaus uit de Randstad inhuren) helemaal niet. Die hebben dit plaatje nog nooit beleefd. Sterker nog, ze weten niet eens waar het is in de Westrand. Maarwel plannen maken, zonder overleg met bewoners.
In de Gemeente Roosendaal maakt men plannen voor de wijk Westrand in 2040. Zonder eerst te praten met omwonenden lanceert men hoogbouw en andere vreemde veranderingen in de wijk. Daarna gaat men vragen wat de inwoners er van vinden. En dat noemt men in de Roosendaalse politiek dus communicatie en participatie. Tja; daar denk ik anders over. En ik niet alleen. Er zijn tig inwoners uit de Westrand die zich zorgen maken en zich gaan laten horen. Wordt vervolgd.
Ik ben een kritisch burger. En ja, soms laat ik me horen.
Die mestfabriek toen
Jarenlang hebben we gestreden (en gewonnen) tegen dat idiote plan van de gemeente: een stinkende mestfabriek naast onze woonwijk. Varkensmest uit Oost-Brabant, hier verwerkt. Niks groen. Niks duurzaam. Gewoon commercie. Een dealtje over restwarmte van Suez, meer niet.
Roosendaal naar 100.000 inwoners?
En nu? Nu heeft de gemeente weer wat bedacht. Roosendaal moet naar 100.000 inwoners. Waarom? Geen idee. Zodat wethouders meer kunnen verdienen, misschien? Joost mag het weten.
Een woontoren van 20 hoog?
Ja, er moeten woningen bij. Daar is niemand op tegen. Maar waarom dan een woontoren van 20 verdiepingen midden in Westrand? Een wijk die nu al voor meer dan de helft uit flats bestaat.
Is dat hoe je een wijk fijner maakt? Of veiliger? Of gaat het gewoon om subsidie binnenhalen, onder het mom van “opknappen van de wijk”?
Want nee — een woontoren van 20 hoog maakt de wijk niet leefbaarder. En ook niet veiliger.
Dure bureaus met glimmende plannen
En dan die dure bureaus. Mooie plaatjes maken. Glimmende plannen. En dan komen ze ermee aanzetten alsof het al rond is. “Zo gaat het worden, kijk maar.”
Maar eerst eens luisteren naar bewoners? Eerst eens vragen wat zij willen? Nee hoor. Zo werkt het hier niet. Ons stadsbestuur vaart z’n eigen koers.
Giftige dynamiek, en nu?
Onlangs was er nog een onderzoek. Over de giftige dynamiek binnen het college. Wethouders die opstapten. Nieuwe wethouders die kwamen. En wij, bewoners? Wij horen niks.
Ja, er kwam een Weetkeet. Voor informatie. Op een donderdagochtend. Wanneer iedereen werkt. En je leest het één dag van tevoren. Via Facebook.
Elk jaar rond deze tijd, als we op het randje van de kerstdagen zitten, krijg ik altijd de behoefte om om te kijken. Om te kijken naar het afgelopen jaar. Als ik kijk naar mijn eigen gezin en geliefden, dan hadden we een mooi jaar. Waar ik dankbaar naar omkijk. Niet alles gaat goed, maar ‘veul wel’, zeggen we hier.
Ons landje?
Ach, er wonen veel mopperaars in ons land die vinden dat alles anders moet en beter kan. En natuurlijk is dat zo. Het kan beter in de zorg. Beter in Groningen. Beter bij mensen die onder de armoedegrens leven. In Den Haag zouden ze beter moeten regeren. Die tweede kamer is af en toe net een kleuterklas waar ze ruzie met elkaar maken. En waarover? Vaak lijkt het dat de ene egoïstische egotripper meer stemmen wil hebben bij de volgende verkiezingen dan die andere druktemaker. De Nederlandse politiek lijkt angstig voor alles wat anders is. Gaat er iets niet goed, dan moet er een zondebok gevonden worden. En terwijl onze overheid zich drukt maakt over allerlei randverschijnselen en grenzen, staat buiten Nederland op een heleboel plekken de wereld in brand.
Spreek je een mopperende Nederlander?
Vraag eens of ze mopperen omdat ze het zelf zo slecht hebben, of omdat er overal in de wereld oorlog is en niemand er wat aan lijkt te doen. Wie het achtuurjournaal kijkt, krijgt het vermoeden dat de wereld langzaam aan het vergaan is. Niemand grijpt in.
Kan de politiek de wereld veranderen?
Nee, ik geloof er niet meer zo in. Als we de wereld willen veranderen, dan moeten jij en ik dat samen doen. Een beetje naar elkaar omkijken. En laten we hopen dat de mensen om ons heen dat licht verder dragen. Wordt de boze buitenwereld ons even te veel, dan doen we de kachel aan, de gordijnen dicht, en gaan we lekker bij elkaar zitten.
Jaja, eindelijk is het zover. Alwel wil 50 huurappartementen gaan bouwen aan het Permekeplein in Roosendaal. Natuurlijk top dat dit al jaren overlast gevende en braak liggende terrein wordt opgeknapt. De Westrand Roosendaal mag er best op vooruitgaan.
Slechts enkele omwonenden uitgenodigd
Er was een bijeenkomst in het Huis van de Westrand. Alwel had helaas maar enkele omwonenden uitgenodigd en was complete straten vergeten te informeren. Waar mensen wonen die wel uitkijken op het plein of er direct mee te maken krijgen. Gelukkig hoorden wij ervan en hebben wat meer mensen zelf geïnformeerd.
Zes verdiepingen?!
De oude woningen die jaren geleden gesloopt zijn waren drie woonlagen hoog. De 2 gebouwen die men nu wil bouwen worden deels 5 en zelfs 6 lagen hoog. Dicht tegen bestaande huizen en natuurlijk wordt er weer eerst geroepen en dan pas overlegd. Zo jammer en zo verkeerd. Door onze eigen straat apps waren er toch nog ongeveer 50 mensen aanwezig.
Zorgen over hoogte en parkeerruimte
Iedereen maakt zich zorgen over de reeds aanwezige parkeerproblemen en niemand is blij met een gebouw van 6 verdiepingen. De buren krijgen last van meer schaduw, er komt minder zonlicht, en uiteraard inkijk in hun tuinen. Dit alles is een stuk minder als er gewoon 3 hoog wordt teruggebouwd, zoals het was.
Gemeente Roosendaal niemand aanwezig
Deze bouw moet passen binnen de gebiedsvisie Westrand Roosendaal, waar we eerder al over schreven. De Gemeente Roosendaal en medewerkers daarvan schitterden door afwezigheid.
Is dit dan participatie?
Wederom communicatie over de hoofden heen en Alwel benoemt zo een avond als “participatie”. Op de aanwezigen kwam het vooral over als: u mag protesteren, maar wel achteraf.
In 1979 haalde ik mijn rijbewijs en ergens tijdens mijn militaire diensttijd kocht ik mijn eerste auto bij Jan Schoonen op de Bredaseweg. Het was een prachtige goudbruine Opel Kadett. Toen uit 1973 of zo. Met als ik me goed herinner een 1200 cc motorblok.
In die tijd maakten we veel minder foto’s dan nu; je had toen immers een echt fototoestel nodig. Ik geloof dat ik er ergens nog 1 fotootje van heb. Altijd spijt van gehad. Mijn eerste liefde op 4 wielen dan hè. Een paar jaar later zakte ik helaas door de vloer; dat was minder haha.
En dan ineens; rij ik bij moeders door de wijk en zie ik hem staan. Een paar dagen terug. Mijn eerste Kadett. Ik ben gestopt en belde aan bij het huis waar hij stond. Daar was een jonge gast op bezoek die deze auto nu rijdt. Stomverbaasd over mijn enthousiasme.
Geen stuurbekrachtiging, geen elektrische ramen maar wel simpele techniek. Er kon weinig aan kapot. We hebben even staan kletsen en even de foto’s gemaakt die ik niet meer had. Een vurige ontmoeting.
Hier woonden mijn opa en oma Hopstaken in hun laatste jaren. En ook omaatje Knappers werd er liefdevol verzorgd. Bejaardenhuis De Brink in Roosendaal gaat momenteel definitief tegen de vlakte.
Een raar gezicht, juist in deze tijd nu de ouderenzorg zo onder druk staat. Lieve mensen van onze Thuiszorg bedrijven rennen en vliegen door stad en dorp om onze oudjes te verzorgen. Steeds moeilijker komen deze instanties aan personeel.
Al vanaf 2010 begon onze politiek met het systematisch slopen van de zorginstellingen voor ouderen. Onder Rutte 2 werden vanaf 2013 honderden bejaardentehuizen gesloten en ook in Roosendaal was De Brink (zie foto) al een tijd geen verzorgingstehuis meer. En gelukkig komt er iets nieuws…
Terwijl ik er langs rijdt, stop ik, maak een praatje met andere omstanders. De lucht van beton-stof wappert langs. Systematisch verdwijnt letterlijk elke verdieping. Natuurlijk voldeed dit gebouw niet meer aan de huidige eisen, maar was het dan zo slecht in die tijd? Zijn onze ouderen nu niet eenzamer dan toen? Wie wast er over een jaartje of 25 onze billen als we dat niet meer kunnen?
Het zijn vragen die bij het beton-puin liggen, en worden afgevoerd. Heel benieuwd ben ik wat onze politiek de komende jaren aan de ouderen-zorg gaat doen. Hoe lelijk het gebouw ook was, er is zoveel liefde van mens tot mens gegaan.
