Categorie archief: Spinsels

wat ik kwijt wil, met je wil delen, of zomaar wil schrijven

Bankje weg.

In Roosendaal heeft men al jaren geen goede nachtopvang voor daklozen. Die worden doorgestuurd naar Bergen op Zoom. Dit is de korte versie. Een eerder artikel vind je via deze link. De politiek heeft er afgelopen winter zwaar over vergaderd. Er is niets veranderd.

Bij het Huis van de Westrand (het WijkHuis) stond onder de boom op de foto een degelijke bank. Daar werd geslapen door daklozen, en had men dus wat overlast. Wat doet de Gemeente Roosendaal. De daklozen helpen? Een oplossing zoeken?

Welnee. Men haalt het bankje weg.

Dit betekent dat mensen die daar overdag met elkaar een praatje gingen maken er niet meer terecht kunnen. Als dit de manier is waarop beleidsmakers problemen oplossen, wat is dan de toekomst voor onze sociale stad?

Elf jaar geleden

Voor carnavalsvierders heeft het getal 11 een bijzondere betekenis. Maar ook mensen die minder met carnaval hebben, worden geraakt door elf. Wie een beetje googelt, vindt daarover de mooiste verklaringen. Iedereen weet dat het een “gekkengetal” (narrengetal) is. Ook de uitdrukking “hij deed het op zijn elvendertigst” vind ik mooi. Elf overstijgt tien, toont een dubbele eenheid, en is alleen deelbaar door zichzelf.

De Ijsvogel, al elf jaar op mijn arm

Elf jaar geleden wilde ik iets moois vieren. We schreven toen 2009. Ik wilde een bijzondere periode afsluiten in mijn leven. Een soort van herstart vanuit rust maken, zo “vanaf hier”. Ik wist dat ik dat jaar opa mocht gaan worden. En in de jaren daarvoor had ik wat antwoorden op grote levensvragen gezocht, en de antwoorden kwamen telkens zo maar aanwaaien. Als een ijsvogel. Ineens, snel, en mooi. Nu ben ik zelf ook een beetje een rare vogel. Ik hoor bij die mensen die op gelukzalige momenten wel eens rare spontane beslissingen kan nemen. Wie het woord IJSVOGEL intikt op mijn blog Knappers.nl ontdekt daar een levenslange passie voor deze vogel. Unieke ontmoetingen. De ijsvogel zien, staat voor mij altijd gelijk aan een geluksmoment. En omdat ik in 2009 besefte dat ik al jaren een gelukkig mens was, moest het er maar van komen. Elf jaar geleden. Zelfs mijn vrouw was het er helemaal mee eens. We hadden begin dat jaar al een afspraak gemaakt met een vakman op het gebied van tatoeages en hebben toen op 19 mei, de verjaardag van onze zoon, deze ijsvogel op mijn arm laten zetten. Elke dag groet ik hem, elke morgen even voor de spiegel. Hij is een maandje ouder dan mijn prachtige kleindochter. Altijd zit hij klaar. In rust. Geen seconde heb ik er spijt van gehad. Mensen komen en mensen gaan. Niets is blijvend. Maar deze ijsvogel is nooit meer weg gevlogen.

Crowdfundactie voor Quarantainer

MIND Ypsilon, Anoiksis en Socialrun starten crowdfunding voor Quarantainer.



Den Haag – Stel je voor, je bent psychisch kwetsbaar. Zo kwetsbaar dat je opgenomen bent. Dat is op zichzelf al een heftige ervaring. Maar door corona kun je nu ook je familie en geliefden niet zien, doordat bezoek in de instelling waar je zit, niet toegestaan is. ‘Onbestaanbaar’, vinden MIND Ypsilon, Anoiksis en de Socialrun. De drie organisaties starten een crowdfundingsactie om te zorgen voor een alternatief.
Bert Stavenuiter, directeur van Ypsilon: “De aandacht en zorg voor deze mensen stokt en we krijgen signalen waar we echt niet omheen kunnen. Zo vertelt een moeder ons dat ze haar zoon al weken niet heeft kunnen bezoeken, dat het langzaam slechter met hem gaat. En dat ze hoopt dat hij het gaat overleven. Dat gaat je toch door merg en been?”
De drie organisaties komen daarom in actie en gaan een crowdfunding opzetten om patiënten en familie en geliefden weer samen te brengen. Dat door middel van een zogenaamde Quarantainer: een mobiele ontmoetingsplek zonder dat er fysiek contact plaatsvindt. Uiteraard volgens de richtlijnen van het RIVM. Carola van Alphen, voorzitter van Anoiksis: “Het is een plek waar je elkaar weer kunt zien, waar je je verhalen en emoties met elkaar kunt delen, waar je naar elkaar kunt lachen en met elkaar kunt huilen. Weer verbinding kunt maken.”
Crowdfunding
Het laten maken en plaatsen kost 7.500 euro per Quarantainer. Dit geld wordt met behulp van
een crowdfundingsactie bij elkaar verzameld. Het plan is om deze Quarantainer bij minimaal 1 ggz instelling in Nederland te kunnen plaatsen. Maar eigenlijk smaakt het naar meer. Frank Bonekamp, directeur van de Socialrun: “Als wij dit kunnen, kan iedereen het toch? Ik hoop
dat andere organisaties, bedrijven en ggz-instellingen geïnspireerd raken en ons voorbeeld volgen.”

Anthem, Leonard Cohen

We geloven graag dat “geluk maakbaar is. De drang naar perfectie is groot. Het besef dat er in alles ooit een scheurtje komt, daalt wereldwijd in.

Luister eens naar Leonard Cohen met zijn prachtige tekst: Anthem. Nu in Corona tijd zijn zijn woorden troostender dan ooit. Het is wat het is. Tel je zegeningen. En wees blij dat je in Nederland woont.

 

 

ik hoop dat hij iedere dag even komt kakken

Gisteren had ik een klusjesdag. Even niet te veel denken en gewoon wat dingen doen. Na het avondeten, zat ik in de luie stoel, en viel ik in slaap. Geen gewoonte, maar nu ik toevallig een paar snipperdagen heb om eens even rond huis te lummelen, kan je dit overkomen. Het mag. Op het moment van wakker worden, luisterde ik naar een prachtig nummer van Sting. Hij zong net de woorden ‘how fragile we are’. En dat besef kwam binnen.

Twintig jaar geleden was ik zelf een tijdje in de war. Iets met een psychose. Nu, na al die jaren van stabiliteit, werd ik wakker, en leek ik er even vol in te zitten. De film met beelden van de afgelopen weken, ging even aan me voorbij. Ahh, ik was het niet zelf, nee, de hele wereld lijkt in een psychose te zitten. Erger nog. Het is de realiteit. Ja, de wereld is niet in de war. Niet in de zin van de Nederlandse betekenis. WAR, is het Engelse woord voor oorlog. Dat is het. De wereld is in oorlog. Met een raar virus. Men vermoedt (niet zeker) dat de start van het COVID-19-virus in China is begonnen, omdat de mens daar een exotisch schubdier eet. Andere bronnen vermoeden dat het Corona virus een gemuteerd SARS virus is. Belangrijker is natuurlijk wat de mensheid moet doen om het te stoppen.

Ondertussen zorgt de natuur voor zichzelf. Wie een stukje natuur opzoekt, waar weinig mensen zijn, ziet dat er niets aan de hand lijkt. Vogels fluiten als nooit tevoren, worden niet meer gestoord door het vele lawaai dat wij mensen maken. De bomen staan in bloei. De lente heeft nergens last van. Sterker nog, zelden heb ik zoveel troost gezien in mijn tuin. Het lijkt alsof elke plant die in knop staat, elke vogel die fluit mij toeschreeuwt, roept dat er niks aan de hand is. Een paar jaar terug werd onze trouwe tuinvriend de Merel, getroffen door het Usutu virus. Ik las dat dit virus nog steeds rondwaart. Ondertussen zingt in onze tuin de Koolmees het hoogste lied. En ook de Roodborst kan zich prachtig laten horen, zelfs midden in de nacht bij iets te veel stadslicht.

Nu wilde ik iets bijzonders gaan schrijven, over virussen, hoe ze werken, er uit zien, en wat hun functie is. Maar…. de koffiemachine riep me. En terwijl dit apparaat zijn heerlijke lawaai stond te maken zei ik tegen mijn vrouw: “Ik ben een stuk aan het schrijven voor mijn blog, maar het wil niet vlotten….”. Waarop zij opmerkte, “schrijf dan gewoon wat je wil zeggen!”.

Tja, dat is het. Eigenlijk vroeg ik mij gewoon af wat ‘het nut een virus’ is. En dat nut is volgens mij alleen maar zichzelf vermenigvuldigen. Meer kan ik niet bedenken. En dat dit een gruwelijke ellendige tijd is. De wereld gaat al jaren gebukt onder oorlogen. Mensen die elkaar niet vertrouwen. Daar komt dan nog eens een gruwelijk smerig virus over heen. Zou het virus ons iets willen zeggen, dan is het hooguit misschien dat we als mensen wat minder op een kluitje moeten gaan wonen. Zouden we moeten stoppen met dieren eten?

Heeft het virus een functie om ervoor te zorgen dat soorten zich niet te ver uitbreiden op de wereld? Mogen er niet te veel merels zingen? Zou het zoiets zijn…

Hoe dan ook, het lijkt erop dat onze wereld gereset wordt. Vliegtuigen staan op de grond. De mens verbruikt minder energie dan ooit. Lucht wordt schoner, rivieren helderder.

Kijk ik mijn tuin in: Zit er een merel op de tuinstoel. Hij houdt in ieder geval meer dan anderhalve meter afstand!  Kijkt me aan met een blik, dat hij overal schijt aan heeft en poept een lange witte streep over de rugleuning.

Met liefde ga ik de stoel straks even schoonmaken.

Ik hoop dat hij iedere dag even komt kakken hier.

Make love to the canvas! Bob Ross (Remixed)

Op een mooie zaterdag als vandaag zou ik het liefst op de oude BMW een eind zijn gaan toeren in de zon. Prachtig seizoen ervoor. Eind september, de herfst in wording. Vorige week zaterdag besloot een zoldertrapje bij mijn broer echter dat ik niet al te sportief omhoog had moeten gaan. Alsof een mes in mijn kuit werd gestoken. Diagnose: zweepslag. Kuitspier gescheurd, een paar weken rust en wat strompelen met krukken. Komt goed. Altijd blijkt dat een beetje ellende of een tijdelijke beperking de mens geen kwaad kan. Dat ene boek wordt toch weer eens uitgelezen. En bij gebrek aan inspiratie door de natuur (mijn verslaving), halen we die naar binnen. Dan kom je op een gegeven moment ook op YouTube de schildergoeroe BOB ROSS tegen. Ken je hem niet? Hij kwam regelmatig op tv jaren terug. Zoek eens op Youtube en kijk naar zijn korte filmpjes. Heerlijk rustgevend geeft de man schilder les. Meditaties om naar te kijken.

Niet dat ik de ambitie heb om een volgende Lucas van Leyden te worden. Maar gewoon zalig om naar te kijken. Met zijn prachtige relaxte stemgeluid adviseert hij je om “de liefde te bedrijven met het canvas” of om “dat eenzame riviertje nog een boompje erbij te geven”.  Helaas is de man te vroeg overleden. Op YouTube ontdekte ik ook dat iemand deze prachtige remix heeft gemaakt. Het blijft een held.

Don’t worry

Ken je dat?

Wakker worden en dan zonder dat je ergens iets van muziek hebt gehoord, toch een deuntje in je hoofd hebben. Onverklaarbaar soms, net als bij dromen. Ik heb het dagelijks bijna. En ben van plan jullie er mee lastig te vallen. Ach, veel risico’s loop je niet. Hooguit, dat je dan morgenochtend zelf wakker wordt met dit deuntje. Jouw voordeel is dan, dat jij er wel een verklaring voor hebt!