Het ‘geheime’ varkensmestverwerkingsbedrijf of hoe een gemeente aan klungelt.

imageOnderstaand artikel is geschreven door buurtgenoot Frans Konings, en eerder op 29 april gepubliceerd op Roosendaal.Dichtbij.nl In overleg met Frans plaats ik dit ongewijzigd hier door.

ROOSENDAAL – Vorige week zondag 24 april verscheen in de Roosendaalse Bode bij de openbare bekendmakingen van de omgevingsvergunningen een wel heel aparte melding. Vermeld werd buiten het registratienummer en de datum: Roosendaal, locatie Sectie A Perceelnr. 3223; Omgevingsvergunning Fase 1 voor het realiseren van een productiebedrijf.
Een wel erg geheimzinnige, wellicht onbewust (of misschien juist bewust), zo neergezette omschrijving die nou niet direct inzicht verschafte in waar deze melding betrekking op had. Nou zijn openbare bekendmakingen er voor bedoeld, dat mensen kunnen zien dat als zij belangstelling hebben voor de te ondernemen activiteit die vergund gaat worden of wellicht van zins zijn bezwaren te maken tegen die activiteit, dat die activiteit of wat dan ook in procedure is genomen en het dus tijd voor hen is om in de kuierlatten te klimmen. Ook wordt dan vermeld dat men de ingediende aanvraag of vergunning in kan zien bij de publieksbalie van het stadskantoor.

Telefonisch navraag, de ambtenaar moest ook even zoeken en nee hij kon er ook niets aan doen dat het zo in de Bode stond, leverde het gegeven op dat het hier het bedrijf Biomineralen B.V. betrof (nog zo’n geheimzinnige naam die iets te maken had met varkensmest). En: ‘Nee meneer, er staat wel productiebedrijf, maar ze produceren dus geen varkenspoep, maar maken van die varkenspoep kennelijk iets.’ Waarmee dus ook dat deel van het geheim opgelost was: doodgewoon een varkensmestverwerkingsbedrijf dus, waarover zowat heel Oost-Brabant al op zijn kop gestaan heeft of nog staat, omdat die dingen kennelijk in heel Brabant als paddenstoelen uit de grond rijzen.

Niettemin, met zo’n melding moet het toch iets aparts betreffen, want anders zou iedereen echt wel direct mogen zien waarover die omgevingsvergunning nu eigenlijk gaat en wie hem aanvraagt, toch ? U raadt het al. Op naar het gemeentehuis. Auto parkeren , aanmelden, nummertje trekken en in de wacht met nr. I 606. Na een kwartier word ik verwacht aan balie 9. Ook hier weer enige verwarring. ‘Een aanvraag inzien?? Op locatie kadastraal A 3223 van een productiebedrijf ???? Ha, U heeft gelukkig et registratienummer, dat scheelt enorm!’. n mijn ‘onschuld’ verwacht ik een map , zodat ik in alle rust kan gaan zitten lezen. ‘Nee , meneer dit is het digitale tijdperk hè, we hebben geen papier meer. U moet het hier op de monitor lezen.‘ Ik zal niet ontkennen dat ik haar nogal ongelovig en verbouwereerd aanstaarde. ‘Aan de balie? Hier ? Maar ja, dat gaat even niet, want achter de computer zit een meneer-ambtenaar te bellen, sorry telefoneren, en die is zo te zien niet genegen om zo maar op te staan. Wachten dus, terwijl ik hem begin te knijpen voor de parkeermeter buiten, want de aanvraag die ik wil lezen telt 9 bijlagen. Meneer de ambtenaar is klaar en de mevrouw- ambtenaar probeert de aanvraag tevoorschijn te toveren op het digitale scherm. Jammer. Acrobat Reader verdomt het. ‘Tsja, digitale tijdperk hè.’mompel ik.

Ondertussen wordt er van gedachten gewisseld of ik misschien de documenten niet via e-mail overgemaakt kan krijgen. Maar nee, dat schijnt in dit stadium van de procedure niet te mogen. Ik blijf aandringen dat ik de stukken wil in zien en merk wel even fijntjes op dat ze niet ter inzage liggen,zoals in de wet is voorgeschreven, maar dat ze ter inzage staan
en dat ook nog niet eens, want het digitale tijdperk staat even stil.

Er is inmiddels ruim een half uur baliehangend voorbij. Over nog een half uur hang IK er aan omdat mijn parkeermeter, die staat niet stil, dan verraadt dat het bij de gemeente niet zo vlot gaat. Maar de mevrouw-ambtenaar weet raad. We verhuizen met heel ons hebben en houwen (niets dus, digitaal tijdperk hè) naar balie 5 .De monitor van balie 5 wordt wat gedraaid, dat wordt stijve-nekken–werk, en de mevrouw-ambtenaar tovert de vergunningaanvraag te voorschijn.

‘Zegt u maar wat u wilt inzien. ‘ ‘Uh. Moet ik dat dus hier gaan staan lezen ?’
De ogen van zo’n vijftien bezoekers in de wachtruimte priemen in mijn rug. Ik zeg dat ik graag het geurrapport zou inzien en verwacht elk moment ook de muis toegeschoven te krijgen. Niets daarvan dus. De muis is en blijft in het bezit van de mevrouw-ambtenaar, lustig scrollend naar de pagina die ik zo graag zie. Eigenlijk meer om haar een plezier te doen, dan dat ik het nuttig vind, vraag ik nog een pagina van een ander rapport. Na nog een kwartier, tiktik zegt de parkeermeter, geef ik aan dat dit toch niet de bedoeling kan zijn en vraag haar zo ik alle 9 bijlagen, van gemiddeld zeg vijftien pagina’s, had willen lezen of dat dan zo door gegaan was. Ik zie dat ze er niet aan had moeten denken dat dat gebeurd zou zijn. Een baliehangende man die ongeveer 3 uur lang in documenten gluurt, terwijl zij de muis bestuurt.
Ik dank haar voor haar inzet en wandel, ik heb nog tien minuten, het gemene
huis uit. Gemene huis ja. Gemeen dat zij haar werknemers opsolfert met zo’n
onzin. Gemeen omdat zij haar burgers kennelijk niet serieus wenst te nemen, maar daar wel de mond van vol heeft.

Ik vergeet bijna waarvoor ik kwam. Ik kwam voor inzage in de aanvraag om een omgevingsvergunning van Biomineralen B.V. aan de Potendreef, tegenover de Vuilverbrandingsinstallatie van Suez. Geen productiebedrijf, maar een varkensmestverwerkingsbedrijf waarover kennelijk ingewikkeld gedaan moet worden en waarvoor het kennelijk van belang is dat de inspraakprocedure zo onaanlokkelijk mogelijk gemaakt moet worden. Ja, ook nu vrezen mensen terecht stankoverlast van dit bedrijf en kennelijk is de gemeente Roosendaal de stankproblematiek vergeten die met name de wijk Westrand in de jaren ‘80 tot over 2000 ondervond .De gemeente mag het dan vergeten zijn, de oud westrandbewoners zijn het nog lang niet vergeten.

Overigens kan Roosendaal wat dit betreft nog iets leren van de gemeente Valkenswaard die de ter inzage legging in het kader van de openbare bekendmakingen digitaal via twee aanraakschermen met buttons in de wachtruimte van de publiekshal heeft georganiseerd. Vroeger kon men ook in de bibliotheek terecht om de stukken in te zien. Nu moet men het doen met een niet te begrijpen aankondiging in de Roosendaalse Bode en een belachelijke, haperende en onmogelijke situatie aan de publieksbalie.

Eigenlijk zou iedereen in Roosendaal eens echt de stukken van wat dan ook moeten gaan lezen aan de balie. En dan gewoon thermosfles en brood meenemen.

Tot slot. De gemeente Roosendaal heeft het voor elkaar gekregen dat zonder dat deze varkensmestverwerker in bedrijf is, het al is gaan stinken.

(Dit artikel is geschreven door Frans Konings uit Roosendaal)

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *