Categoriearchief: Advaita Vedanta filosofie

In gesprek met Niet-Weten

Afgelopen week raakte ik per email verzeild in een bijzonder gesprek met Hans van Dam, de auteur van Niet-Weten.nl. Op een gegeven moment stelde Hans mij een vraag, of ik nog steeds vol was van de Advaita Vedanta filosofie. Mijn antwoord was de aanleiding voor een mailwisseling die Hans en ik graag met onze lezers delen. Zowel op zijn site, onder de titel “Verblind en verlamd” als op deze blog treft u het volgende gesprek aan. Enkele zakelijke onderwerpen, die eigenlijk de aanleiding waren voor deze correspondentie, zijn weggelaten. Met wederzijdse toestemming, hierbij ons gesprek.

Beste John
Ben jij nog altijd vol van advaita (of niet-weten)?

Hoi Hans
Of ik nog steeds vol ben van Advaita?
Ja en nee.

Ja, nog steeds is de Advaita Vedanta filosofie de “leer” waar ik mijn meest authentieke levensvragen door kan beantwoorden. Die me geleerd heeft meer “balans” te vinden in onze rumoerige wereld.

Nee, omdat ik niet meer dagelijks allerlei boeken erover lees.
Het “Advaita” denken is een soort van constante “achtergrond” geworden in alles wat ik doe.
Onbewust als vanzelf aanwezig. Lukt het me meer en mee om alles wat er om me heen gebeurt te relativeren. En er een soort van “grote grap” van in te zien.

Dank voor je vraag, leuk dit te beantwoorden.
Hoe zit dit voor jou?

Ha John!
Fijn dat je wat meer balans gevonden lijkt te hebben.
Dat je de wereld meer en meer kunt relativeren.
Dat alles wat je doet ligt ingebed in advaitadenken.
Het is je van harte gegund.

Zelf ben ik helemaal vol van niet weten.
Dat is geen constante achtergrond maar een constante voorgrond.
Een obsessie mag ik wel zeggen.
Een zoete obsessie.
Ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed.

Dat het me in balans heeft gebracht durf ik niet te zeggen.
Wel, zo komt het me nu voor, als het om grote dingen gaat.
De dementie en het overlijden van mijn moeder.
De dementie van mijn vader.
Mijn longontsteking.
Een voorbijgaande (binnen 24 uur, maar dat wist ik toen nog niet) verlamming van mijn linkerbeen.
Die dingen lijken me nauwelijks te beroeren.
Ik blijf er zacht onder.
Dat was vroeger wel anders (en in de toekomst misschien weer).

Kleine dingen daarentegen brachten en brengen me nog steeds uit balans.
Lawaai.
Stank.
Drukte.
Verplichtingen.
Als iemand tegen me schreeuwt.
Ik ben een nogal overgevoelig mannetje, zie je.
“Hooggevoelig” noemen ze dat met een mooi woord.
HSP: Hoog Sensitieve Persoonlijkheid.
Een waardeloze diagnose.
Staat niet eens in de DSM!

In tegenstelling tot advaita heeft niet weten geen antwoorden opgeleverd op mijn levensvragen – authentieke of geleende.
Het heeft me de antwoorden afgenomen.
En ook nog eens de vragen.
Vragen als wie ik ben, wat de wereld is en waar het allemaal goed voor is.
In rook opgegaan.
Foetsie!

Het leven serieus nemen zoals vroeger lukt me niet meer.
Het leven als “een grote grap” zien lukt me echter evenmin.
Het relativeren relativeert ook zichzelf.
Ik zie niet in “dat er nooit een zoeker of een zoektocht is geweest.”
Ik zie niet in dat ik “de kenner van het gekende ben”, of “het ene” of “de liefde” of “het leven” of “god”.
Of “niet-weten”; dat ben ik ook niet.
Ik zie ook niet in dat ik niets ben.
Of niemand.
Er is eigenlijk niets meer dat ik inzie.
Zelfs dit niet.
En daar ben ik dan helemaal vol van.
Ik kan er maar niet over ophouden.
Snap je dat nou?

Hoi Hans
Dank voor je uitgebreide toelichting.
Wat een heftig verhaal schrijf je.
Voor mij lijkt het dat je door zoeken zo verblind bent geraakt, dat het je min of meer uitschakelt of verlamt. Zoiets.
Ik denk in ieder geval dat wij allebei mensen zij die de uitersten in onszelf hebben ontmoet.
En er wellicht verschillend mee omgaan. En dat maakt onze wereld met diverse mensen toch weer mooi?
Ik vind je inzicht prachtig en uniek.

Beste John
Dank voor je reactie.

Verblind?
Nee John, dat is projectie.
Waardoor zou ik verblind moeten zijn?
Ik bekijk de dingen van alle kanten en ik ben aan geen enkele waarheid gebonden.
Ook niet aan die van niet-weten.
Voor mij zijn alle waarheden bloemen aan de boom van de kennis.
Ik zie ze, ik ruik ze, ik voel ze maar ik pluk ze niet.
Of ze plukken mij niet.
Dat kan ook.

Verlamd?
Is iemand die vol begeestering duizenden teksten schrijft over zijn “geliefde” verlamd?
Nee.
Zo iemand is verliefd.

Is iemand die rijk is met niets verlamd?
Nee.
Zo iemand is rijk.

Is iemand die met ongewone intensiteit zijn niet-weten ondergaat verlamd?
Nee.
Zo iemand is intens.

Verlamd?
Ik voel me juist zeer aanwezig en levend.
Volkomen helder van geest.
Messcherp en meedogenloos.
En toch boterzacht.

Maar ja.
Het schijnt er van buiten anders uit te zien.
Ik denk dat ik zelf die indruk wek – verblind en verlamd te zijn – door de manier waarop ik schrijf.
Dat monomane.
Dat compromisloze.
In dat geval is het dus geen projectie maar suggestie.

Ja, misschien hebben we inderdaad beiden de uitersten in onszelf ontmoet.
Hebben die opgezocht of zijn ertoe gedreven.
Elk op onze eigen manier.
Dat schept een band, zo voel ik het.
Misschien dat ik je daarom graag mag.
Of misschien komt het gewoon doordat je zo’n Vaalse vlaai bent.
(Oké, een Brabander dan.)
Een Houdoe-ni met een zachte g.

Jeetje Hans
Je woorden zijn raak!
Heb je mail al 2 keer gelezen, en wil ze even laten bezinken, voor ik deze week, een reactie aan je terugschrijf.
Wat zit ik toch soms vol aannames en oordelen.
Terwijl ik dat niet zou willen.
Ik mail je nog hoor, dank voor je wijze woorden.

Goeiemorgen John
Dank voor je lieve woorden.
Om de puntjes op de i te zetten:
In de mijne zit geen greintje wijsheid.
Niet dat ik weet.
Dat is denk ik hun enige verdienste.

Hoi Hans
Je woorden nog eens tot me genomen.
Knap, want ik besef nu dat je mij volledig terecht een beetje “op mijn plek” hebt gezet.
Waar die dan ook mag zijn hoor;)

Ik realiseer me dat er in taal sowieso veel aannames zitten, en dat ik te snel oordeel.
Daarnaast besef ik als Blogger weer iets omgekeerds.
Dat het zonder een soort van oordeel over iets, moeilijk schrijven is.
Zou ik nergens een mening over hebben, tja, wat moet je dan nog schrijven.
Maar goed, dat zijn de mijmeringen die ik opdeed na jouw mail te lezen.
Hoe dan ook, ik heb van je geleerd.
Merci.

Dank je wel John
Er is geen enkele reden om je meningen aan de wilgen te hangen.
Of te stoppen met bloggen.
Dacht je dat ik de hele dag stommetje zat te spelen?
Welnee! Ik onderscheid en oordeel er lustig op los.
Alleen staat alles wat ik denk en zeg en schrijf voor mij altijd tussen aanhalingstekens.
Soms laat ik daar iets van blijken, meestal niet.
Mensen hebben er geen boodschap aan.
Ik laat ze liever met rust.

Op mijn site is het net andersom.
Daar is de sport een hyperbewustzijn van de aanhalingstekens op te roepen.
Steeds op het randje van weten en niet weten te balanceren.
Spreken zonder iets te zeggen.
Je moet het maar leuk vinden.

Nee, John, ik ben juist blij dat je een keer uitsprak wat veel mensen wellicht denken:
Dat ik verblind en verlamd ben door mijn niet-weten.
Dat niet-weten een doodlopende weg is.
Doordat jij die gedachte uitsprak kon ik erop reageren.
Zo komen zaken boven tafel.
Ook voor mij.

Als je nog meer van die “vooroordelen” hebt hou ik me aanbevolen.
Rotvragen en rotopmerkingen?
Allemaal welkom.
Scheldwoorden niet.
Maar daar maak ik me bij jou geen zorgen om.

Tot schrijfs maar weer!

Hans

Alles is liefde (door Inge de Glopper)

(In oktober 2010 kreeg ik contact met Inge de Glopper, via mijn blog en twitter. Zij vroeg of zij een gedicht mocht gebruiken voor een scriptie over yoga. Toen ik haar scriptie ontving, was ik daar zeer van onder de indruk. Heb haar toen gevraagd of zij een samenvatting hiervan zou willen publiceren op mijn blog. Bij deze. )

Fragmenten uit de Scriptie t.b.v. de Kashmiryoga opleiding,
1 november 2011, Inge de Glopper

Toen ik 22 jaar was wilde ik meer zien van de wereld en vooral wilde ik léren. Geen kennis op doen, maar leren over mezelf, over het leven en het liefst ook over spirituele zaken, al wist ik niet precies wat ik met dit laatste bedoelde. Zo heb ik eerst een jaar door Australië gezworven en vanuit daar ging ik naar Indonesië. En daar begon mijn “spirituele reis”. Ik kwam terecht in Shanti-Loka op Java en in totaal heb ik daar een klein jaar mogen leren, ontdekken, voelen en vooral Zijn. In Shanti-loka leerde ik de Be-meditatie, zoals Pak Suyono het noemde en ik ontdekte lichamelijke spanningen waarvan ik het bestaan niet wist. Emotionele spanningen kwamen los en losten op, voelde energieën in mijn lichaam die ik nog nooit eerder had ervaren. Het belangrijkste wat ik had geleerd, was dat ik meer mezelf kon zijn. Meer ontspannen en vrijer. Met een basis gevoel, contact te hebben met mijn eigen kern en met het hele universum. Dit maakte mij op een zachte manier sterk.

Na 2 jaar reizen kwam ik weer terug in Nederland. De jaren daarna leerde ik om meer te settelen en de rust te vinden in Nederland. Samen met Arjan heb ik twee kinderen gekregen; Timo Ananda & Kaja Ananda. Timo is nu 6 jaar en Kaja is ruim 3 jaar geleden overleden, hij was toen 9 maanden. Ik was die jaren druk met het gezin, werken en sociale contacten. Het huisje, boompje, beestje idee op een prettige manier. Tótdat we hoorden dat Kaja een spierziekte had en niet ouder dan 1 ½ jaar zou worden. De bom sloeg in en ons leven stond op zijn kop. In sneltreinvaart begon het proces van loslaten, of ik wilde of niet, ik moest gaan loslaten. En het mooie was, dat ik door zo dicht bij de dood te staan, ik mij volop in het leven voelde staan. Ik heb de periode voor en na zijn dood zo intens geleefd en, tegelijkertijd met het intense verdriet en de angst, ontzettend veel liefde en dankbaarheid gevoelt. Alsof mijn hart helemaal open stond en daardoor alle liefde kon voelen.

ALLES IS LIEFDE  deze 3 woorden uit het gelijknamige liedje, heb ik veel gezongen en vanuit het diepste in mij beleefd. De maanden na zijn dood, was ik weer druk met allerlei zaken en nam ik minder de tijd om stil te staan en daardoor in contact te zijn met mijn kern, God, het liefdesgevoel. Ik ervaarde stress, veel verdriet en vermoeidheid. Totdat ik niet meer kon en ben gaan zitten. Dagen zitten, soms huilen, maar vooral zitten, zitten en voelen. Met de dag werd ik weer rustiger, helderder, blijer en meer in contact met mijzelf en miste ik Kaja steeds minder omdat ik mij weer verbonden voelde met hem. Voor mij voelt Kaja als Liefde, God is Liefde, dus Kaja is God, Ik ben God, Ik ben Liefde. Kaja was mijn poort tot Liefde en dus tot “God”. Enige tijd daarna heb ik de yoga weer opgepakt en kwam ik uiteindelijk terecht bij Djihi Marianne. De eerste les voelde direct goed en wist “hier wil en kan ik leren”. En dat is uitgekomen, meer dan dat zelfs.

Ik ben gestart met de opleiding bij Djihi tot Kashmir-yoga docent. Niet met het doel docent te worden, maar om te leren. Geen kennis op doen, maar leren over mezelf, over het leven en het liefst ook over spirituele zaken. Hetzelfde doel als toen ik 17 jaar geleden ging reizen. De afgelopen 2 jaar voelt als een grote verdieping op hetgeen ik tot dan had geleerd en ervaren op spiritueel gebied. Het belangrijkste is toch wel dat ik de altijd aanwezige verbondenheid en liefde sterker ben gaan voelen. Het niet-doen  is het onderwerp van mijn scriptie en heb ik omschreven hoe je met behulp van yoga gemakkelijker in het niet-doen terecht kan komen en wat het mij heeft gebracht. Door te mediteren en de kashmiryoga (een meditatieve vorm van yoga) is mijn lichaam meer gaan ontspannen en is mijn hoofd leger geworden. De yoga helpt mij om steeds weer terug te kunnen naar het besef dat ik niet het denken en mijn emoties ben. Zo kan ik iedere keer weer het ZIJN ont-dekken.

Door de dood van Kaja heb ik de kringloop van het leven sterk ervaren. In deze periode heb ik, naast het intense verdriet, ook heel veel liefde gevoelt om en in mij. Maar ook liefde voor het leven inclusief de dood die daar helemaal bij hoort. Als ik met mijn wil had kunnen kiezen, had ik voor een andere toekomst met Kaja gekozen. Door het te aanvaarden hoe het is, zie ik de schoonheid van toen Kaja nog leefde en de schoonheid van hoe “hij” nu nog straalt in mijn leven. Om dit zo te kunnen ervaren, daar heb ik niets voor hoeven te doen, alleen maar hoeven mee te gaan op de stroming van het leven en dit niet proberen te veranderen. Door dit zo diep ervaren te hebben, blijft dit weten dicht bij me en weet ik hoe mooi het is als je leeft zonder oordelen, zonder te denken in goed en kwaad. En ook al lukt het me niet altijd, vooral niet als ik druk bezig ben met doen & denken, dit is wel waar ik iedere dag naar probeer te leven.

Wanneer ik helemaal in het voelen ben, kom ik iedere keer weer tot de prachtige realisatie dat ik me hierdoor rustiger, meer ontspannen en stabieler voel en een diep gevoel van tevredenheid door mij heen stroomt. Het voelen is voor mij de poort om tot een dieper bewustzijn te komen. Bewustzijn van wie ik ben, wat mijn  patronen zijn, welke angsten van invloed zijn op mijn leven.

Mooi is het leven. Fijn is het om niet-te-doen en daardoor liefde te voelen opkomen.
Alles is liefde

Meer informatie over Kashmir-Yoga kun je vinden op www.mooiishetleven.nl 

Advaita-gesprek online

Een paar dagen terug, om precies te zijn, op 4 oktober, heb ik een blogposting geplaatst onder de titel “het ego en het Ik”. Even scrollen en je komt het vanzelf tegen hieronder. Binnen de reacties is een “vraag en antwoord” gesprek ontstaan, wat te benoemen is als een “advaita-gesprek”. Alle reacties, ook op andere postings, vind je overigens ook terug, op chronologische volgorde in de linkerkolom, onder “recent comments”.Voel je vrij om te reageren. Is het je eerste reactie, dan wordt deze pas na goedkeuring geplaatst, alle volgende reacties worden vrij (zonder tussenkomst van beheer) meteen geplaatst. Het leek me wel eens goed om dit uit te leggen, voor bezoekers die nog niet zo bekend zijn met het fenomeen bloggen.De kracht van een blog zit hem in de communicatie, en deze is in de basis altijd wederzijds. Ik nodig je dan ook van harte uit. Ook reacties op oudere berichten, bijvoorbeeld uit 2008, komen in beeld in de “recent comments”. De oudere berichten gaan daarmee een nieuw, tijdloos leven lijden. Iedere blogposting en reactie daarop, kan aanleiding geven tot leuke gesprekken, over elk denkbaar onderwerp uiteraard.

Advaitaleerboek voor beginners

Advaitaleerboek voor beginners, wordt gepubliceerd op www.advaita.nl

In december 2007 ben ik met mijn blog begonnen, geïnspireerd door de Advaita Vedanta filosofie. Ik had al wat boeken verslonden, kennis opgedaan via internet en in dezelfde maand zocht ik tevens contact met Rob van Dijk. Rob is de man achter www.advaita.nl en heeft een uitgebreide kennis op het gebied van deze filosofie. We hebben elkaar een keer ontmoet in Friesland, maar verder hebben we onze contacten veelal per email, dit simpel omdat Rob met zijn vrouw vertrokken is naar Bali, en daar permanent woont. Rob heeft mij enorm geholpen met mijn “zoektocht naar mijn Zelf”. In de loop der jaren ben ik hem gaan beschouwen als mijn leraar. Meer informatie over Rob en zijn boeken vind je op: http://www.viveki.nl/auteur-rob-van-dijk.htm

Onlangs heeft Rob besloten om zijn website uit te breiden met diepgaandere kennis, speciaal voor beginners. Dit leerboek vind je onderaan op www.advaita.nl in de linkerkolom. Hij is het momenteel online aan het zetten, dus je kunt het gaandeweg volgen…

Rob van Dijk:
‘Iedereen vraagt zich op enig moment in zijn leven af: Wie ben ik? Wat gebeurt er met me als ik sterf? Wat is de aard van de wereld die we zien? Bestaat er een Schepper? Wat is het doel van het leven? Advaita Vedanta gaat op deze vragen in, net zoals andere filosofieën. Advaita is echter een unieke filosofie omdat zij onder andere verklaart dat het hoogste bestaansprincipe, inclusief bewustzijn en oneindigheid, gelijk is aan het individuele bewustzijn.’
 
Speciaal voor beginners schrijft Rob van Dijk een Advaitaleerboek. Dit boek verschijnt per hoofdstuk op zijn website www.advaita.nl. Inmiddels kun je daar al de eerste vijf hoofdstukken vinden. Wil je per e-mail op de hoogte gesteld worden als er een nieuw hoofdstuk verschijnt? Of wil je vragen over de tekst stellen? Schrijf je dan in door een e-mail te sturen.