mij gedachtenkronkels in woorden
Soms.
Als de nacht de dag verdooft.
Denk ik aan jou.
Hoe je er niet meer bent.
Maar wel in mijn hoofd.
Hoe een leven het noodlot tart.
Dat je er niet meer bent.
Maar wel in mijn hart.
Ik kijk naar je foto.
En zie je lach.
Dan weet ik het zeker.
Ik ga je weer zien,
op een dag.
Lieve Betty.
Ik wachtte op bed.
Vroeg mij af…
Of de liefde
ook trappen
kon bestijgen?
Maar de koffie
kwam niet verder
dan het geluid
van het apparaat.
Een oog zag water
de ijsvogel flitste langs
geluk bleef liggen.
#Haiku © Knappers.nl
De boom was afgezaagd;
want licht dat moest er komen.
Blad draagt hij al jaren niet meer.
Het is hem grof ontnomen.
Een bril staat hem uitstekend.
En maakt hem toch
de boom der bomen.
Het is wat het is.
De zon gaat onder, elke avond.
De mopperaar neemt afscheid van een vervelende dag.
De levensgenieter bedankt voor alles wat mooi was.
De zon gaat onder, elke avond.
De ene ziet een betonnen pad, wat er niet had moeten liggen.
De ander ziet alleen de zon, de bron van ons bestaan.
De zon gaat onder, elke avond.
Geeft elke keer een kans op een nieuwe gedachte.
Soms een gedachte aan geluk, niet veroorzaakt door de zon.
Geluk; gewoon, omdat de ene kijkt,
en ziet, hoe mooi de dingen zijn.
En de ander vergeet dat kijken een kunst is,
Een kunst die het snelste slaagt zonder erbij te denken.
Geloof niet alles wat je denkt! Dat lucht op.
Het is wat het is.
Onze pioenrozen zijn dit jaar een beetje in de war.
Ze treden wat buiten de perken.
Zo nu en dan tegenwoordig.
Groeien ze ook aan berken.
Niet elk zaadje valt in vrije grond.
Hoe beperkt ook door pot of schaduw,
het groeit altijd naar de zon.
Sommige bomen,
moeten buigen voor de zon.
Maar eenmaal in bloei,
Alles prima vriend,
als je maar niet
in mijn zonlicht
gaat
staan.
Een storm in de nacht
waait winden nog veel harder
met de ogen dicht.
#Haiku
© Knappers.nl
