Categoriearchief: Advaita Vedanta filosofie

Kijk en zie

Kijk en zie.
Wees maar stil.
Verander niets.
Jij bent alles wat je wilt.
Er is geen worden.
Naar iets van morgen.
Open jouw ogen.
Kijk naar het heelal.
Voel je oneindig.
Je bent er al.                                     

Voor de “zoeker” is hier genoeg te vinden. Ik hoef dus niet in herhaling te vallen. Tegen de regels van het bloggen in, doe ik dit toch. Alleen bij dit gedicht, dat in januari 2008 uit mijn pen rolde. Inmiddels is het een soort van mantra voor mijzelf. Ik antidateer af en toe, en ach, tijd is betrekkelijk. Bij het lezen van mijn eigen wazige woorden lijkt een moeilijk te doordringen waarheid, mij telkens opnieuw te vinden. Ik ben niet mijn gedachten. Ik ben niet slechts dat poppetje, die staat van zijn, die ik nodig heb om te verschijnen. Alles wat ik zoek, wordt beperkt door mijn denken. En op het moment dat er werd gevonden, bleek het er al lang te zijn. Niets is, wat het lijkt. Veel leesplezier op mijn blog en tot plotseling!

Non-dualisme geeft denkruimte

Al surfend op internet, kom je soms leuke artikelen tegen. Hieronder een interview over de Advaita Vedanta Filosofie. De manier waarop de stromingen worden ingedeeld, daar zal niet iedereen zich in kunnen vinden, maar ik vind het een helder artikel wat ook meteen de dagelijkse toepassing (voor zover mogelijk) relativeert.

INTERVIEW – overgenomen uit TROUW door Marije van Beek − 01/06/12

Vergeet het verschil tussen het zelf en de ander, het onderscheid tussen lichaam en geest, man en vrouw, goed en kwaad, leven en dood. Die tegenstellingen zijn stuk voor stuk illusies. Tenminste, zo leert het non-dualisme.

Non-dualisme, ook wel advaita, betekent letterlijk: niet-tweeheid. Oorspronkelijk is het een hindoeïstische filosofische stroming, ontstaan rond de achtste eeuw. Inmiddels is het non-dualisme wijdverbreid, vertelt André van der Braak, hoogleraar boeddhistische filosofie aan de Vrije Universiteit. “Het zenboeddhisme valt eronder, maar je vindt het ook terug bij allerlei substromingen in de wereld van de nieuwe spiritualiteit.”

20131211-014838.jpgKerngedachte is, legt Van der Braak uit: “Taal brengt ons altijd in tegenstellingen. Maar die zijn niet in staat de diepte van de werkelijkheid te vatten en te doorgronden. Die is onkenbaar en mysterieus.”
Non-dualisme levert veel ruimte op in je denken, meent Van der Braak. “Uitgaan van tegenstellingen zorgt voor een soort verkokerde manier van kijken. Als je die tegenstellingen los kunt laten, komt een groter gedeelte van de werkelijkheid bij je binnen. Want je sluit veel buiten door alles meteen in categorieën te willen indelen.”

Een goed voorbeeld van zaken die we graag meteen categoriseren, zijn emoties. “Een gevoel is goed of fout, prettig of naar. Terwijl het kan helpen te denken: deze ervaring is noch goed noch slecht, maar gewoon een ervaring die ik meemaak. Met kunst is het net zo. Een schilderij op je in laten werken, zonder het meteen mooi of lelijk te noemen, levert een veel rijkere ervaring op.”

“De natuurlijke vijand van non-dualisme is, je raadt het al, dualisme. Daar geldt: de werkelijkheid bestaat uit goede en kwade krachten – God en duivel bijvoorbeeld. En Descartes maakte ook een fundamenteel onderscheid, tussen het menselijk bewustzijn en de werkelijkheid. Die is in het Westen heel invloedrijk geweest. Filosofen als Wittgenstein en Nietzsche probeerden zich te ontworstelen aan dat wereldbeeld.”

Volgens Van der Braak is niet te zeggen welke van de twee denk- systemen betere papieren heeft. “Sommige mensen denken dat non-dualisme beter is. Daar ben ik het niet mee eens. Beide hebben hun waarde. Non-dualisme is een medicijn dat je kunt genezen van een al te dualistisch wereldbeeld. Maar overtuigde non-dualisten kunnen soms ook wel een portie dualisme gebruiken.”

Van der Braak is ervan overtuigd dat de mens in elk inzicht verstrikt kan raken. Dus ja, ook in non-dualiteit. “Het gaat mis als je dualiteit per se wilt vermijden. Wie bij alles denkt: het is toch maar een illusie, ontloopt de verantwoordelijkheid voor het dagelijks leven. Dan wordt het escapisme.”

20131211-013007.jpg

Bron:
dit
artikel
is
overgenomen uit Trouw, oorspronkelijk gepubliceerd op 1 juni 2012:
Trouw (de Verdieping)

VerAnderen of VerZelven?

Wat wordt er toch gestreden in de wereld. Ver van ons vandaan, maar ook dichtbij.

Vaak is het meer een strijd voor gelijk dan voor geluk.

Macht, geld, grond, bezit. De mens is blijkbaar altijd bezig om iets van de ander te verkrijgen. En natuurlijk gaat dat niet vanzelf. Kijk naar het dagelijkse journaal. Het meeste nieuws wat er op je af komt, gaat over die strijd.
Nu las ik eens ergens dat onze journalistiek zo in elkaar zit. Dat de mens het liefste leest over ellende en sensatie. Over strijd. En de media spelen daar natuurlijk op in. Waardoor we snel de indruk krijgen dat de wereld slechter zou worden. Terwijl er ook veel liefdevolle dingen gebeuren om ons heen. Mensen zorgen voor elkaar, helpen elkaar. Onvoorwaardelijk.

Die onvoorwaardelijke liefde voor de medemens zou dus gewoon meer in het nieuws moeten komen. Hoe vaker ik bewust om me heen kijk, hoe vaker ik deze liefde zie. Het doet me ook beseffen dat we de wereld niet kunnen veranderen. Dat we “de ander” niet kunnen veranderen. Het moment dat we beseffen dat we allemaal diep van binnen deel uitmaken van iets moois, iets liefdevols, komt het besef dat we zelfs onze ware natuur, ons Zelf niet hoeven te verAnderen. VerAnderen kun je namelijk jeZelf niet. Een mooier woord zou dus eigenlijk zijn: verZelven. Worden wie we eigenlijk diep van binnen zijn. Mocht het zo zijn, dat het leven zin heeft, dat er een opdracht in zit, dan is dat misschien wel de opdracht. Dat we mogen worden wie we zijn. Dat we kunnen verZelven.

P.S.:

Soms moeten gedachten even bezinken voor ze het papier of mijn toetsenbord raken. Dit stukje tekst is gedeeltelijk gebaseerd op een kladnotitie uit mijn dagboekje wat ik bijhield tijdens mijn verblijf in het klooster, begin april.