Categorie archieven: Gedichten

mij gedachtenkronkels in woorden

Anti Stigma, Gedichten

Uitersten

09/10/2012 John Knappers Een reactie plaatsen

Uitersten kunnen bestaan,
uitsluitend bij de gratie van de kracht,
die ze eindeloos in balans houdt.

Gedichten

Het Geheim

01/09/2012 John Knappers 1 reactie

Het was een groot geheim.
Hij zei niets, nam altijd de benen.
Tot hij het verteld had.
Toen was het verdwenen.

Gedichten, Zijdelingse info...

De avond viel zacht

12/08/2012 John Knappers Een reactie plaatsen

De avond viel zacht,
Aan de Bergse Plaat.
Wie ziet er aan een foto,
Of het vroeg is,
Of juist laat?

Gedichten

Eeuwig Wachten

15/04/2012 John Knappers 2 reacties

Wat is dat toch?
Hetgeen dat ons drijft?
Benieuwd…
Wat daar van over blijft?

Als alles is gaan liggen,
samen met de wind.
Vind je dan zo maar ineens,
in jezelf dat kind?

Of komt er niets van terug,
en is alles wat ons rest,
een grote vraag,
een soort van test?

Ach, hoe je het ook wendt of keert,
Het zijn niet meer dan vage gedachten.
En op het antwoord van dit gedicht,
Kun je eeuwig wachten.

©Knappers.nl

Gedichten, Spinsels

Als liefde

03/03/2012 John Knappers 3 reacties

Als liefde het enige medicijn is,
waarom verkoopt de apotheker het dan niet in potjes?

Deze vraag schoot me te binnen na het lezen van een mooie blogpost over “liefde” op de blog “NowThySelf, spiegelingen” die je ook terug kunt vinden in de rechterkolom tussen de Advaita Vedanta sites.
Zoek je de liefde? Gewoon even de goede kant op kijken, net als mijn kleindochter.

Gedichten

Zwevende woorden

28/01/2012 John Knappers Een reactie plaatsen

Er zweven wat woorden,
Vluchtig door mijn hoofd.
Ze blijven zich herhalen,
Roepen de vrijheid.

Tijd om ze los te laten,
In een vluchtig gedicht.
Zonder ze te verliezen,
Ben ik ze nu kwijt.

Woorden gevangen,
In zinnen op papier.
Schreeuwen verlangen.
Niet nu, niet hier.

Anti Stigma, Gedichten

Alleen maar samen, 2012 in!

01/01/2012 John Knappers 1 reactie

Alleen maar Samen

Ik kan alleen maar geven
met dat wat Jij Mij geeft

Ik kan alleen maar leven
met dat wat Jij Mij geeft

Dankbaar voor wat Jij
Mij geeft

Zo neem en geef Ik terug
Jij en Ik

Dit gedicht is geschreven door Karin Höhle-Dikken en ik kwam het tegen op haar website Waking Senses. Karin houdt zich o.a. bezig met “levens- en stervenskunst”. Kunsten die meer met elkaar te maken hebben dan je op het eerste oog zou denken. Mensen die daarin mogelijk het spoor een beetje kwijt zijn, vinden in Karin iemand die een stukje met hen mee wil lopen. Op Twitter loop ik al een tijdje met haar mee, overigens, geheel voor de lol, (gelukkig) zonder iets te kwijt te zijn op dit moment.
Toen ik het gedicht las, gingen mijn gedachten diverse kanten uit. Heerlijk, nog eens lezen… Ervaar het zelf maar. Voor mij is het een gedicht wat een troostende boodschap heeft voor het nieuwe jaar. Als iedereen op de wereld een klein beetje zou begrijpen wat hier staat, en het dan ook nog toe zou passen, tja, dan komt het wel goed met ons in het nieuwe jaar.