Wat vooraf gaat
aan het leven,
leeft…
als de stilte
voor de storm.

De rijmende Sint was deze week zo lekker op dreef,
Dat hij ook voor jullie bezoekers een gedichtje schreef.
Want, waarom zou deze oude man zoveel aan een ander schenken,
Zonder even aan jullie, zijn bezoekers, te denken.
Zijn jullie van die ontevreden nukkigen?
Of horen jullie bij de gelukkigen?
Die alles al lijken te bezitten wat hun hartje begeert.
Dan zitten jullie helemaal niet zo verkeerd.

Kijk eens in de ogen van de kinderen, die de pakjes openmaken.
En zie hoe het ontvangen, hun hartjes kan raken.
Hoe lang was hun lijstje van verlangen?
Wat wilde ze eigenlijk echt ontvangen?

Kijk eens in de spiegel, hoe zag jouw lijstje eruit?
Was het lang, of mocht best alles er wel uit?
Hij die niets meer wil hebben, in materie of in macht.
Die mag thuiskomen bij een prachtige kracht.

Daar past geen cadeaupapiertje meer omheen.
Dat maakt alles tot goud, ook al was het van steen.
Dat zou de Sint jou best willen schenken,
Maar dat is iets wat jij zelf moet bedenken.

Het leven te leven, zonder verlangen, zonder ego.
Dat is nergens te koop, als een mooie doos Lego.
Nee, pas wanneer je echt alles aan de ander zou kunnen geven.
Dan komt jouw gewenste cadeau tot leven.

Nu klinkt dit allemaal als wijsheid van een man met een lange baard.
Die samen met zijn knecht, over daken rijdt met een paard.
Maar één ding is zeker, zodra jij in je eigen sprookje gaat geloven.
Dan komt het allemaal als vanzelf naar boven.

Sint en Piet, wensen jullie een glimlach, maar geef hem dan s.v.p meteen weer door!

Al is de put nog zo diep,
Gelukkig heeft hij altijd een bodem!        
            
© Knappers.nl