Categoriearchief: Anti Stigma

400 brieven van mijn moeder

Als één van de jongste Nederlanders studeer je af in de Hogere Informatica en op je 20ste begin je je eigen informatica-bedrijf. Alles gaat voor de wind, je hebt succes. Je gaat in 2004 voor een zakelijke klus naar een bedrijf in Marocco. Daar wordt een inval gedaan, en als “toevallige aanwezige” wordt je opgepakt, in een cel gegooid, en even later wordt je veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf. Voor iets, waar je NIETS mee te maken hebt. Onschuldig!

Deze nachtmerrie overkwam Joseph Oubelkas. Van de ene op de andere dag veranderde zijn mooie vrije leven in het leven waar je de meest heftige films over hebt gezien. Waarvan je denkt: “Dit gaat mij nooit overkomen”.

Het boek “400 brieven van mijn moeder” kwam ik begin vorig jaar tegen op Twitter. (Via Twitter zijn er overigens al meer bijzondere boeken op mijn pad gekomen.) Soms, als je boeken als deze ziet, denk je even van “jaja, zal wel, onschuldig” maar bij dit boek wist ik vanaf de eerste seconde dat het zo was.

Ik heb het gelezen op een paar avonden. Het verhaal is te bizar voor woorden. Het doet me beseffen dat er nog steeds mensen zijn op deze wereld die onterecht van hun vrijheid worden beroofd. Maar wat het bijzondere is, dat er mensen zijn, die ondanks deze tegenslag zichzelf staande kunnen houden. Die door liefde worden gedragen. In dit geval vooral door de liefde van en voor zijn moeder. Zijn moeder schrijft hem prachtige brieven waardoor hij de kracht vindt om in zichzelf te blijven geloven. Hoe bizar de leefomstandigheden in de verschillende gevangenissen in Marocco ook zijn, en hoe oneerlijk en corrupt het rechtssysteem daar ook werkt, Joseph blijft geloven in de kracht van liefde, vriendschap en vrijheid. De vrijheid die ze hem lichamelijk hebben afgenomen, maar zijn ziel krijgen ze niet achter slot en grendel.

Kracht is hetgeen er valt te putten uit zijn boek. Iedereen die tegenslagen heeft in het leven, kan leren van zijn verhaal. Dat er altijd hoop is, daar waar liefde is. Wie zichzelf hieraan mag vasthouden kan alles overwinnen.

Voor de twitteraars onder jullie, Joseph is te volgen op Twitter. Vanavond komt hij overigens op TV, om 17:30 uur bij RTL4 in “het familieportret”. Wie meer wil weten over hem en zijn boek: Oubelkas.nl

Alleen maar samen, 2012 in!

Alleen maar Samen

Ik kan alleen maar geven
met dat wat Jij Mij geeft

Ik kan alleen maar leven
met dat wat Jij Mij geeft

Dankbaar voor wat Jij
Mij geeft

Zo neem en geef Ik terug
Jij en Ik

Dit gedicht is geschreven door Karin Höhle-Dikken en  ik kwam het tegen op haar website Waking Senses. Karin houdt zich o.a. bezig met “levens- en stervenskunst”. Kunsten die meer met elkaar te maken hebben dan je op het eerste oog zou denken. Mensen die daarin mogelijk het spoor een beetje kwijt zijn, vinden in Karin iemand die een stukje met hen mee wil lopen. Op Twitter loop ik al een tijdje met haar mee, overigens, geheel voor de lol, (gelukkig) zonder iets te kwijt te zijn op dit moment.
Toen ik het gedicht las, gingen mijn gedachten diverse kanten uit. Heerlijk, nog eens lezen… Ervaar het zelf maar. Voor mij is het een gedicht wat een troostende boodschap heeft voor het nieuwe jaar. Als iedereen op de wereld een klein beetje zou begrijpen wat hier staat, en het dan ook nog toe zou passen, tja, dan komt het wel goed met ons in het nieuwe jaar.

Ik wens jullie allemaal een liefdevol 2012 toe! Hartelijke groet, John

Stervensdruk, geen tijd om dood te gaan

Boeken lezen van mensen die zeer uiteenlopende levenservaringen hebben opgedaan. Het is al jaren mijn gewoonte. Van extreem, tot alledaags. Van succesvol tot verdrietig. Zo las ik onlangs “Stervensdruk” van Suzanna van de Hunnen.

Ik kwam haar boek tegen op Twitter. De term op zich viel me meteen al op. De tegenstrijdigheid in het woord alleen al. Al snel bestelden wij via haar site het boek, waarin zij het proces beschrijft wat zij momenteel doormaakt, vanaf het moment dat ze te horen kreeg dat haar vorm van eierstokkanker ongeneeslijk is. Ze is dan 43 en ineens wordt er een houdbaarheidsdatum op haar lichaam geplakt.

Via Twitter had ik al wat contact gehad met Suzanna en toen het boek binnenkwam, overkwam mij iets vreemds. Ik vond dat het andere boek, waar ik in aan het lezen was, opzij gelegd moest worden. Want, nu ik Suzanna “gesproken” had, kreeg ik een soort van haast om haar boek te lezen. Waarom? Om haar te kunnen vertellen wat ik er van vond? Het is me nog niet duidelijk.

Hoe dan ook, het is een boek waarin zij vlijmscherp beschrijft wat je overkomt als Magere Hein (of zoals zij hem noemt Mollige Hanna) je op de hielen zit. Emoties vliegen je rond de oren. Totdat Suzanna besluit om de “tijd stil te zetten”. Zij gaat de confrontatie aan met haar dood, niet DE dood, nee, de hare… Ze vecht niet meer tegen de dood, ze vecht voor haar leven.

De gesprekken die zij voert, met haar “alter ego” zijn hard, en soms lachwekkend. Zelden heeft een boek me zo geraakt. Suzanna maakt mij nog eens een keer duidelijk dat we allemaal sterfelijk zijn. Echter, wanneer we tot het intense besef komen dat we niet moeten stoppen met leven, op het moment dat de dood ons wordt aangekondigd, verandert er dus iets.

Ik weet totaal niet hoe ik zou reageren als mij vandaag hetzelfde zou worden verteld. Het enige wat ik zeker weet, is dat we ooit sterven. Allemaal. En hoe verder we dit wegstoppen, hoe moeilijker dit wordt. Suzanna maakt dit met haar boek bespreekbaar. Stelt kwaliteit boven kwantiteit. Gooit deuren open die we normaal liever snel voorbijlopen. Kruipt in de angst, en vindt daar zelfs liefde.

Als hulpverleners praten over begrippen als “acceptatie en overgave” denk ik altijd meteen: “wat lul je nou joh…” Suzanna heeft op het gebied van acceptatie een steen verlegd, in de rivier van mijn leven. Soms doen mensen dit. Heerlijk.
En ik ben blij dat ik dit vandaag met je mag delen Suzanna! Ik wens jou en iedereen die dit leest een zo gezond mogelijk 2012 toe. Met heel veel liefde erin.

Maskers? Aan de muur graag.

Op de bedrijfsopening van een goeie zakenrelatie kwam ik hem weer tegen. “Hee, hoe gaat het met jou?” Jaren hadden we elkaar niet gezien of gesproken. “Goed!” zegt hij. “Top!”, en meteen krijg ik een heel verhaal te horen van het bedrijf wat hij runt, dat hij zich nu ook heeft ingekocht, hoeveel nieuwe producten ze in de markt aan het zetten zijn. Ofwel, hoe verschrikkelijk succesvol hij bezig is.
Soms vraag je dan meteen, “Nee, ik bedoelde dus: Hoe gaat het nu met JOU?” Maar in dit geval koos ik ervoor om het zo te laten. Want eerlijk gezegd, ook ik vond het eigenlijk wel prima zo. Toen hij besloot om over zijn nieuwe zeiljacht te beginnen, kon ik hem net op tijd vragen: “Weet jij toevallig waar hier de toiletten zijn?” Hij zat zo vol van zichzelf dat hij er niet bij stil stond dat ik al jaren in dit bedrijf kwam, en meteen wees hij me de route…

Het is een manier van presenteren die we ons allemaal min of meer eigen mee hebben gemaakt. Natuurlijk zeg je liever dat het geweldig gaat. Altijd leuker als “slecht”. Moet je trouwens eens proberen. Dan weet je pas wat voor relatie je hebt met je gesprekspartner.
En, het is ook niet altijd nodig om precies eerlijk te zijn, want voor je het weet, ben je een uur verder in een gesprek waar beiden eigenlijk niet op zitten te wachten. We hebben dan ook al geleerd, van jongs af aan, om ons masker op te zetten.

De maskers zijn bijv. vaak groot bij mensen die hun identiteit afspiegelen aan de geweldige carrière die ze hebben, het mooie huis wat ze daardoor mogen betalen, en de dikke auto die ze er van kunnen rijden. Status en imago, doen het natuurlijk prima onder een masker. Totdat er een moment komt, dat het masker afvalt. Dat die prachtige minister van dat keurige land, het toch met zijn secretaresse blijkt te doen in een slonzig hotelkamertje. Of, dat die stinkend rijke onroerend goed ondernemer, het toch nodig heeft, om voor een paar ton een bejaard echtpaar op te lichten. Het zijn deze momenten, waarop blijkt dat “succes” misschien wel een keuze is, maar ook gepaard kan gaan met het dragen van een masker.

Tenenkrommend vind ik altijd de mensen, die je aanspreken met een glimlach tot achter hun oren, terwijl de rest van hun lichaam en geluid je eigenlijk aangeeft dat ze totaal niet in je geïnteresseerd zijn. Dit soort mensen zou je eigenlijk moeten vragen: “Heeft u geen last van de elastiekjes?”

Genieten kan ik van mensen die gewoon durven zijn wie ze diep van binnen zijn. Een prins Claus bijvoorbeeld, die eind 90-er jaren tijdens een belangrijke lezing, demonstratief zijn stropdas af deed! Of een schatrijke eigenaar van een bedrijf, waar een paar duizend mensen werken, die wanneer er op zijn kantoor een verwarmingsmonteur aan het klussen is, de man, die wat langer nodig heeft dan de ochtend, een boterhammetje met smeerkaas aanbiedt uit zijn trommeltje. En die samen met deze man lekker even opsmikkelt.

Maskers. Prima natuurlijk, ze hebben voor een heleboel mensen ter wereld, en in de geschiedenis, een prachtige functie. Culturen zijn er op gebouwd. Maar, hoe mooi ze de mens ook mogen versieren, het beste hangen ze wat mij betreft nog steeds aan de muur !! En prachtig zijn de mensen die begrijpen waarom ze daar zo mooi hangen.

De Psyche Mediaprijs vraagt jouw hulp

In Nederland krijgt maar liefst 1 op de 5 mensen te maken met psychische problemen. Veel van deze mensen hebben niet alleen last van hun psychische probleem, maar ook van het etiket dat ze opgeplakt krijgen. Anderen zien hen als gevaarlijk, onbetrouwbaar, vies en onvoorspelbaar. Wat zijn de gevolgen? Dit etiket kan ernstige gevolgen hebben: discriminatie, sociale en maatschappelijke afwijzing (denk aan het vinden van een baan). Ook kan het zorgen voor andere psychische problemen zoals stress en depressie. Schaamte speelt een grote rol en de stap naar hulp zoeken wordt groter en groter.

De rol van het Fonds Psychische Gezondheid is om psychische problemen bespreekbaar te maken en mensen aan het denken te zetten. Daarom hebben wij ons afgevraagd welke partijen in de samenleving invloed hebben op het bespreekbaar maken van psychische problemen. Onderzoek liet zien dat de media een grote bijdrage kunnen leveren in positieve beeldvorming. Psyche en media… Met juist die combinatie moeten we iets doen, dachten we. En zo ontstond twee jaar geleden de Psyche Mediaprijs.

“Meer openheid, minder schaamte bij psychische problemen! Wie helpt ons aan contacten in de mediawereld (omroeporganisatie, uitgeverij, reclamebureau) voor de Psyche Mediaprijs. Voor de organisatie en financiering van de Psyche Mediaprijs zoeken we ook steun in de mediawereld. We zoeken personen of organisaties die zich willen verbinden met dit maatschappelijk probleem en exposure willen in de sector. Heeft u suggesties, laat het ons weten. Neem svp contact op met Iris Nijkamp, Fonds Psychische Gezondheid; bel 033 421 84 10 of email naar i.nijkamp@fondspsychischegezondheid.nl

Ter aanvulling: Bovenstaande teksten zijn in de “wij-vorm” geschreven, en overgenomen op deze blog in overleg met de organisatoren en fondsenwervers, waaronder ook Martin van ’t Klooster. Zie www.martinvantklooster.com

“Hart Gezocht” (boek van Pieter van de Rest)

“Hart gezocht”  (De overlevingstocht van een man die wacht op een donor)

Op Twitter kwam ik de titel van dit boek voor het eerst tegen. Pieter van de Rest staat midden in het leven als hij op zijn 32e wordt geveld door een zwaar hartinfarct. Daarna begint een periode van ziek zijn. Ziekenhuis in en uit. Zijn hart wordt zwakker en uiteindelijk is een transplantatie zijn enige redding. Deze jaren van spanning en wachten, samen met vrouw en kinderen, worden door Pieter beschreven als een bloedstollende thriller. Pieter schrijft hard, eerlijk en emotioneel. Het uitzicht op dat ene hart, houdt hem op de been.

Als lezer krijg je inzicht in zijn ziekte en de aanpak van de cardiologen. En alles wat er psychisch bij komt kijken. Medicijnen zijn onmisbaar. Maar belangrijker nog lijkt de liefde, ons sterkste medicijn. Hoe zijn vrouw en kinderen, familie en vrienden een netwerk bouwen, waarin Pieter als gladiator aan de touwtjes blijft trekken.

Respect heb ik voor mensen die knokken en niet van opgeven hebben gehoord. “Hart Gezocht” is een boek wat iedere “mopperaar bij elk pijntje” zou moeten lezen. Een boek wat ons overtuigt om ons allemaal in te schrijven bij www.donorregister.nl.

Sommige boeken moet je gelezen hebben. “Hart Gezocht” is zo’n boek.
En vergeet je daarna nooit meer.
De blog van Pieter vind je op www.PietervandeRest.nl of via www.hartgezocht.nl

Waar zit uw hart, mevrouw Schippers?

“Ik blog niet over politiek!” zie ik nog maar pas geleden. En kijk maar terug afgelopen jaren, je ziet het me ook niet doen. Waarom niet? Ach simpel. Politiek ligt me niet, veel te veel gedoe door mensen met dubbele agenda’s. Ook gewoon omdat ik er weinig verstand van heb. Welnu, dit is het moment om te zondigen. Want net zo goed als ik geen verstand heb van politiek, zo blijkt het nu dat onze minister van volksgezondheid, geen verstand heeft van de zorg.

Voor de mensen die het gemist hebben:  Ons kabinet wil 600 miljoen besparen op de zorg. Edith Schippers, onze minister die daar over gaat, vindt dat mensen te snel naar de psychiater en psycholoog gaan: “Moet je niet een aantal dingen die bij het leven horen, veel meer in je eigen sociale kring zien uit te vogelen….. en zul je niet een beroep op de gezondheidszorg moeten doen, pas als je echt last hebt van een ziekte”. Geloof je het niet, DIT (zie opname van de NOS) heeft ze echt gezegd dus!

Maar natuurlijk, mevrouw Schippers. Onze instellingen zitten natuurlijk vol met mensen die maar een beetje doen alsof ze ziek zijn.  En die hebben ook allemaal nog volop geld om nog eens een extra eigen bijdrage te betalen.
Hoe hebben wij het als Nederlanders voor elkaar gekregen dat dit soort mensen aan het roer komen te staan van de BV Nederland. Dit geloof je toch gewoon niet.

Mevrouw Schippers. Mocht u morgen plotseling last hebben van een zenuwontsteking in uw kies, gaat u dan ook naar uw buurman de loodgieter? Misschien heeft hij wel een leuke tang om u van uw verstandskies te verlossen. Bekijken we daarna wel of dit binnen uw eigen bijdrage valt. Ok?

Nu even serieus: Mevrouw Schippers. Ik denk dat u niet meer naar de loodgieter om de hoek hoeft hoor. Uw verstandskiezen zijn er namelijk vast allemaal al uit. Gaat u eens naar een psychiater. Een echte! Ik denk dat elke vakkundige psychiater in uw geval zal komen tot het advies van een langdurige opname, gedwongen, voorlopig ergens aan een gesloten kant.
Mocht er geen geld voor zijn, wij collecteren dan wel voor U.

Wie is hier de moordenaar?

Vorige maand schoot een jongeman in Alphen aan de Rijn 6 mensen dood. Verschrikkelijk. Of je het nu wilde of niet, het nieuws kon je niet ontgaan. Alle media doken er bovenop. Ook de nieuwe media. Variërend van professionele journalisten tot burgers, bloggers en twitteraars. Iedereen heeft dan ook meteen een mening klaar. Zelfs nog voor dat er door politie en justitie officiële mededelingen werden gedaan, waren er al mensen die exact konden vertellen waarom deze jongeman dit gedaan had. Wat hem tot deze wanhoopsdaad had gedreven.Natuurlijk moeten we ook altijd iemand de schuld geven, ja, dat doen we graag. Er werd gewezen naar de ouders, naar artsen, naar de jongeman, en uiteindelijk naar een ziekte. De jongeman noem ik niet, want, denk er eens over na. Het had ook uw kind geweest kunnen zijn. Uw buurjongen. Die als jongeman in een depressieve toestand is geraakt. Daardoor zijn baan is kwijtgeraakt, door niemand meer voor vol wordt aangezien. Naar hulp zoekt, maar dit niet op tijd krijgt. Omdat we in een maatschappij leven waar politici vinden dat onze geestelijke gezondheidszorg winstgevend moet zijn. Dus waar we met wachtlijsten werken, en mensen niet op tijd een juiste diagnose kunnen krijgen en dus niet op tijd een behandeling kunnen ontvangen. Wanneer dan blijkt dat iemand de ziekte schizofrenie heeft ontwikkeld, maar niet op tijd de juiste medicatie en therapie ontvangt, dan raakt zo iemand steeds meer in een verwarde toestand.Ja, en natuurlijk wisten onze “professionele” journalisten, na 1 dag al, zonder ooit voor psychiater te hebben gestudeerd, dat de jongen in een psychose was geraakt. En daardoor uiteindelijk tot deze wanhoopsdaad was geraakt. Ja, want als dit je overkomt, dan kun je een moord plegen. Sommige niet nadenkende (hufterige) journalisten en bloggers, die al binnen een dag met dit soort uitspraken komen (los van of ze correct zijn) bezigen zich van een stigmatiserend taalgebruik, waar de honden geen brood van lusten. Ze kwetsen nodeloos, duizenden mensen, die ook wel eens in hun leven in een psychose of anderszins hallucinerende toestand zijn geraakt, maar nog nooit een vlieg hebben kwaad gedaan. Met hun pen oordelen ze zo scherp, daar hoeft geen verder onderzoek meer aan te pas te komen.Wat het verdere effect van al hun schijfsels is, ach, waarom zouden er bij stil staan. Nee, beste journalisten, neem nog maar een borrel, na je welgeschreven tekst, waarin je denkt de waarheid achter ieder pijnlijk relaas te kunnen kennen. En wellicht neem je nog een borrel meer, want het moet vast niet meevallen om mensen te kwetsen. Stap daarna lekker in je auto, en ga deelnemen aan het drukke verkeer. Als ze jou dan een keer dronken achter je stuur vandaan trekken, mag ik jou dan een moordenaar noemen. Want … Iedere dronken bestuurder rijdt toch mensen dood? Of is dat te generaliserend? Nee, dat mag ik niet zeggen. Want jij bent waarheidzoeker hè. Tja, da’s waar ook.(dit “boze” blogje is tevens gepubliceerd op www.blogpower.nl)

Nothing Stays

“Nothing stays!” riep hij keihard, terwijl hij schuin omhoog keek naar iemand op een balkon, naar een flatgebouw, wat er niet stond. Hij zat op een betonnen muurtje op de pier, waar ik regelmatig ging vissen, tussen wat Franse mannen, in het prachtige haventje van Le Lavandou.Ik geniet ervan om tijdens mijn vakantie in Zuid Frankrijk heerlijk dagelijks een paar uurtjes wat te vissen. Uitzicht op zee, haventje om me heen. Klein hengeltje, maakt niet wat ik vang. “Pour se plaisire” zoals de Fransen dit daar volgens mij noemen.
Ik was naast hem gaan zitten, maar niet te dichtbij. Op een afstand die vissers ongeveer aanhouden om niet in elkaars lijn te verwarren. De jongeman naast me, had echter geen vislijntje nodig om in de war te raken, hij was het al. Terwijl ik mijn spullen uitpakte en mijn hengeltje monteerde voelde ik dat hij naar me zat te kijken. Op het moment dat ik even vriendelijk terugkeek, en naar hem knikte, draaide zijn hoofd meteen naar de zee. Een minuut of 5 later, ik had mijn hengel nog maar net in het water liggen, nog geen “beetje” gezien, riep hij weer keihard. “Nothing stays!” Ik keek weer even opzij, maar de jongeman was volledig in zichzelf en keek weer omhoog, boos in de lucht. Streek daarbij wat over zijn baard van een paar maanden.Op dat moment kwam er een oude herdershond het piertje op sukkelen. Ik had het beest al eerder zien schooien bij de terrassen even terug. Nog proberen aan te halen, maar de hond was schuw en eigenlijk alleen geïnteresseerd in wat eten. Echt zoals die vakantie-zwerfhonden dat wel eens zijn.Toen ik zo’n half uurtje zat te vissen, een keer was opgestaan om de lijn te ontwarren, zag ik pas dat de jongeman een gitaar in een oude koffer naast zich had staan. De hond ging naast hem liggen en het leek alsof hij even uit zijn droomgesprek met de “balkon persoon” los leek te komen. Hij gaf het beest wat brood uit een plastic zak, en ik kon zien dat hij een tijdje zelf nauwelijks iets gegeten had. Ik keek vriendelijk opzij en zei: “Hi, I’m John. What’s your name?” Het bleef een paar seconden stil, en het enige antwoord wat ik kreeg was. “What’s the use to tell you. Nothing stays!” De woorden klonken dit keer een stuk minder boos, maar zeker overtuigd. Elk antwoord was zinloos, en voor ik een vraag terug kon stellen was hij al weer in gesprek met de “balkon persoon”. Even had ik beet, de vis was meteen weg, het aas ook. Kortom, de beestjes waren die ochtend slimmer dan ik. Hij pakte zijn gitaarkoffer op, stopte wat kleding in een  grote plastic boodschappentas terug en stond op. Ik realiseerde me dat ik een paar heerlijke verse croissants bij me had, van het bakkertje naast het hotel. Toen ik hem die twee croissants aanbood, zag ik een glimlach. Even kijk hij me recht aan. Even leek hij in de realiteit. De broodjes verdwenen in de tas, en al hoofdschuddend liep hij richting boulevard.’s Avonds, toen ik met mijn lief over het strand liep, zagen we een groepje jongens en meiden rond een gitarist op het strand zitten. De uitvoering Nothing Stays van “Silvertide” werd geniaal gespeeld in een akoestische uitvoering waar Bob Dylan een puntje aan had kunnen zuigen.
Toen we verder liepen wist ik dat hij gelijk had.
De golven namen zijn muziek over.    “Nothing Stays!”

Durven dromen, en doen!

Lieve mensen. Bloglezers, vrienden, familie en bekenden. Nadat ik vorige week zo openlijk heb geschreven over mijn verleden (zie vorige blogposting hieronder) heb ik ontzettend veel reacties mogen ontvangen. Mensen die dicht bij me staan kenden mijn verhaal natuurlijk al lang. Hebben me gemaild en gebeld. Allemaal met hartverwarmende reacties. Daarnaast is er gereageerd door bloglezers die ik dus niet persoonlijk ken, en door twitteraars die mijn blogposting voorbij zagen komen. De reacties zijn stuk voor stuk respectvol en bemoedigend. Allemaal bij deze dank daarvoor!

Hoe blij ik daar ook mee ben, natuurlijk draait het hier niet alleen om. Ik wilde iets loslaten. Mijn min of meer laatste sprong maken in het acceptatieproces. De afgelopen week heb ik tranen gevoeld. Van oude pijn, maar vooral van geluk. Dat alles is zoals het is. En vooral, dat ik er mee verder kan. Dat lotgenoten kracht kunnen vinden in mijn verhaal en de reacties. Van zowel zorgverleners als van lotgenoten heb ik reacties gekregen die aangeven dat het proces dus ook voor anderen zinvol is. Kortom: er kan een win-win situatie ontstaan. Tevens denk ik dat mijn openbaar maken iets nieuws aan mijn blog kan gaan geven. Een aantal wendingen die ik nog niet kan voorspellen, maar die ik vanzelf kan gaan nemen als het zover is. Dit voelt als een prettige uitdaging. Een uitdaging waar ik jullie als lezer en bezoeker bij nodig heb. Want zoals ik altijd heb geroepen op mijn blog. Knappers.nl blijft zoeken, naar mogelijkheden, kansen, wegen die afgesloten lijken.

Mijn lief las een tijd terug ergens op internet volgende woorden: “Routine belemmert visie. Elk mens ziet zijn eigen horizon als de grens van de wereld.” Hoe zeer ik ook meestal mijzelf moet herinneren aan het gegeven dat ik grenzen moet stellen, toch blijf ik ervan overtuigd dat kijken naar die horizon, en durven dromen over alles wat daar achter ligt, ons mens zijn, en welzijn kan vergroten. Durven dromen, en doen dus!