Nothing Stays

“Nothing stays!” riep hij keihard, terwijl hij schuin omhoog keek naar iemand op een balkon, naar een flatgebouw, wat er niet stond. Hij zat op een betonnen muurtje op de pier, waar ik regelmatig ging vissen, tussen wat Franse mannen, in het prachtige haventje van Le Lavandou.Ik geniet ervan om tijdens mijn vakantie in Zuid Frankrijk heerlijk dagelijks een paar uurtjes wat te vissen. Uitzicht op zee, haventje om me heen. Klein hengeltje, maakt niet wat ik vang. “Pour se plaisire” zoals de Fransen dit daar volgens mij noemen.
Ik was naast hem gaan zitten, maar niet te dichtbij. Op een afstand die vissers ongeveer aanhouden om niet in elkaars lijn te verwarren. De jongeman naast me, had echter geen vislijntje nodig om in de war te raken, hij was het al. Terwijl ik mijn spullen uitpakte en mijn hengeltje monteerde voelde ik dat hij naar me zat te kijken. Op het moment dat ik even vriendelijk terugkeek, en naar hem knikte, draaide zijn hoofd meteen naar de zee. Een minuut of 5 later, ik had mijn hengel nog maar net in het water liggen, nog geen “beetje” gezien, riep hij weer keihard. “Nothing stays!” Ik keek weer even opzij, maar de jongeman was volledig in zichzelf en keek weer omhoog, boos in de lucht. Streek daarbij wat over zijn baard van een paar maanden.Op dat moment kwam er een oude herdershond het piertje op sukkelen. Ik had het beest al eerder zien schooien bij de terrassen even terug. Nog proberen aan te halen, maar de hond was schuw en eigenlijk alleen geïnteresseerd in wat eten. Echt zoals die vakantie-zwerfhonden dat wel eens zijn.Toen ik zo’n half uurtje zat te vissen, een keer was opgestaan om de lijn te ontwarren, zag ik pas dat de jongeman een gitaar in een oude koffer naast zich had staan. De hond ging naast hem liggen en het leek alsof hij even uit zijn droomgesprek met de “balkon persoon” los leek te komen. Hij gaf het beest wat brood uit een plastic zak, en ik kon zien dat hij een tijdje zelf nauwelijks iets gegeten had. Ik keek vriendelijk opzij en zei: “Hi, I’m John. What’s your name?” Het bleef een paar seconden stil, en het enige antwoord wat ik kreeg was. “What’s the use to tell you. Nothing stays!” De woorden klonken dit keer een stuk minder boos, maar zeker overtuigd. Elk antwoord was zinloos, en voor ik een vraag terug kon stellen was hij al weer in gesprek met de “balkon persoon”. Even had ik beet, de vis was meteen weg, het aas ook. Kortom, de beestjes waren die ochtend slimmer dan ik. Hij pakte zijn gitaarkoffer op, stopte wat kleding in een  grote plastic boodschappentas terug en stond op. Ik realiseerde me dat ik een paar heerlijke verse croissants bij me had, van het bakkertje naast het hotel. Toen ik hem die twee croissants aanbood, zag ik een glimlach. Even kijk hij me recht aan. Even leek hij in de realiteit. De broodjes verdwenen in de tas, en al hoofdschuddend liep hij richting boulevard.’s Avonds, toen ik met mijn lief over het strand liep, zagen we een groepje jongens en meiden rond een gitarist op het strand zitten. De uitvoering Nothing Stays van “Silvertide” werd geniaal gespeeld in een akoestische uitvoering waar Bob Dylan een puntje aan had kunnen zuigen.
Toen we verder liepen wist ik dat hij gelijk had.
De golven namen zijn muziek over.    “Nothing Stays!”

    4 gedachten over “Nothing Stays”

    1. Hoi Dientje,
      Ik doel met dit verhaal op de “vergangkelijkheid” van alles.
      De man in dit verhaal is erg in de war (psychotisch wellicht) maar laat goed merken dat onze “realiteit” ook maar beperkt. Dat “niets blijvend is”. Dank voor je reactie, John

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *