Alle berichten van John Knappers
Heren wethouders
Afgelopen donderdag was er een unieke vergadering van de gemeenteraad in Roosendaal. Zie vorige artikel. Hierbij besloot de gemeenteraad in meerderheid om net als 2410 inwoners naar de rechtbank te gaan om de plannen voor een mestfabriek tegen te houden. Hoewel Paul Klaver (raadslid voor de PvdA) tijdens een prachtig betoog (en uitstekend initiatief!) besloot dat we dit niet mochten zien als een “motie van wantrouwen” naar het college, kun je natuurlijk stellen dat de besluitvorming van dit college geen schoonheidsprijs verdient.
Tijdens de discussie rond deze mestfabriek heb ik eerder al eens een blog gewijd aan Toine Theunis, wethouder, en lijsttrekker van de Roosendaalse Lijst. Ik kon wel eens boos zijn op Toine, maar moet hem altijd het compliment geven dat hij aanspreekbaar blijft en tijdens een bak koffie of ontmoeting altijd respectvol mensen te woord staat. Het mag gezegd worden Toine. We zijn het niet altijd met elkaar eens maar zouden een gezellig potje kunnen biljarten.
Die andere wethouder, Cees Lok, lijsttrekker van de VVD Roosendaal, is de man die de meeste woede van de Roosendaalse burger naar zich toe trekt. Zeker inzake het dossier mestfabriek. Het zijn niet eens zijn uitspraken of beslissingen zelf, maar het is vooral zijn manier van communiceren. Bij het hapje en drankje na de vergadering besloot ik om hem toch nog eens te vragen waarom hij NOOIT antwoord heeft gegeven op mijn kritische 4 vragen, die je kunt lezen op www.mestfabriek.nl.
Welnu, daar kwam het antwoord: “Je hebt de vragen ook meegenomen in je zienswijze en dan hoef ik daar als wethouder geen antwoord op te geven”. Dat hij ook op andere vragen van mij en burgers weigert antwoorden te geven, dat vergeet hij ambtshalve even.
Meneer Lok is de man die je op straat kunt vragen: “Weet u hoe laat het is?”. Dan loopt hij gewoon door. Of, zijn antwoord zal dan wellicht NEE zijn, maar hij heeft dan niet het weldenkende vermogen in zich om te melden dat hij geen horloge aan heeft. Welnee, in al zijn horkigheid zegt hij gewoon NEE, zonder iets te melden. Deze horkigheid heb ik hem ook ten toon zien spreiden bij de diverse raadsvergaderingen die ik het afgelopen jaar heb bijgewoond.
Hoe correct de vraag van sommige raadsleden ook is, hij is een kunstenaar om met zijn handen in zakken een beetje stom te gaan staan lachen en geen antwoord te geven. Of een antwoord waar niemand iets mee kan. Daarbij achterlatend de indruk dat zijn ego nog groter is dan zijn snor.
Het maakt hem een vervelend arrogant mannetje. Het moet zeer frustrerend zijn voor zijn hardwerkende en sympathieke partijgenoten. Gelukkig sloot Lok het gesprek met mij af, dat hij nooit mijn suggestieve artikelen las, omdat het allemaal duiding gaf aan de manier waarop ik de dingen zag. En daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Gelukkig maar.
De meest raadsleden van de gemeente Roosendaal zijn gelukkig respectvolle en geduldige mensen. Mocht meneer Lok de komende periode wethouder blijven in Roosendaal, dan wens ik vooral de rest van gemeenteraad sterkte. Lok zal namelijk niet veranderen.
De paar mensen die ik heb beloofd om er volgend jaar met minder gestrekt been in te gaan tegen dit soort politieke arrogantie. Sorry, maar het is nog geen 2018.
Sorry, voor mijn applaus burgemeester
Gisteravond was er een unieke gemeenteraadsvergadering (laatste van dit jaar) in Roosendaal. Aan bod kwam een goed voorbereide motie van Paul Klaver, raadslid voor de PvdA Roosendaal.
Tijdens zijn betoog (zoals alleen de betere jurist dat kan) legde Paul uit waarom hij het plan opperde om als gemeenteraad naar de rechter te gaan en daar de vergunning die het college eerder aan de mestfabriek heeft verleend, aan te vechten. Een unieke situatie; waarbij natuurlijk iedereen zich afvraagt hoe de rechter dit straks gaat zien.
Hoe dan ook. Als één van de 2410 inwoners van Roosendaal, die samen met de Werkgroep Biomineralen naar de rechter gaat, kan ik dit alleen maar toejuichen. Heb zelfs nog geapplaudisseerd toen de motie werd aangenomen, maar daar was de burgemeester niet blij mee. Tja, wij zijn ook wel eens niet blij met de burgemeester.
Ach, al met al heeft politiek Roosendaal, al is het wat laat, een statement willen maken. Eigenlijk geeft een motie als deze toch aan dat iedereen vindt dat de koers gewijzigd moet worden? Wellicht gaat dit in maart dan gebeuren?
Na afloop heb ik ook de betrokken wethouders nog gesproken. Bij een hapje en een drankje. Met Toine Theunis is het altijd wat makkelijker praten. Met Cees Lok wordt het een stuk moeilijker. Communicatie is nu eenmaal niet echt zijn ding.
Ik heb het plan om beide heren het komend jaar wat minder lastig te vallen in mijn in Roosendaal goed gelezen blogs. De beide coalitie-partijen van wethouders Lok en Theunis hebben in ieder geval de motie gesteund. Daar moet intern een aardig woordje zijn gevallen. Prima.
Als wij bewoners (we zijn met 2410 mensen) volgend jaar de rechtszaak winnen, dan zal daarna het stadsbestuur moeten zorgen dat er geen nieuwe pogingen kunnen komen voor een volgende mestfabriek. Bestemmingsplan aanpassen, hoe ingewikkeld dat ook is bestuurders. Wie zijn billen heeft gebrand, moet op de blaren zitten. Wordt vervolgd.
Mijn kerstwens voor jou
De kerstwensen vallen in december tegenwoordig voorgeprogrammeerd in de mailboxen. Vroeger had de postbode het er druk mee, tegenwoordig vliegt alles als vanzelf over het internet. De mooiste wensen, die ik iedereen gun. Wat ik jou wens, is eigenlijk wat ik jou het hele jaar wens. Onderstaand tekstje heb ik in december 2013 voor het eerst geplaatst, en ik ga dit jaarlijks voortaan herhalen op mijn blog.
Een goede gezondheid en een beetje geluk.
Dat je het licht mag vinden wat je zoekt, en als dat lukt,
dat je het dan wilt dragen voor die mensen
die met moeite de luiken open kunnen krijgen.
NEE John, niet doen!
Vorige week moest ik in het stadskantoor van Roosendaal zijn, om een officieel document te bemachtigen. Gelukkig ben ik gastvrij binnengelaten en geholpen door een allervriendelijkste baliemedewerker. Want aan de inzet van de meeste mensen ligt het niet.
Bij binnenkomst viel mijn oog, meteen na de draaideur, op de foto, rechts aan de muur. Het volledige stadsbestuur staat als het ware klaar om je vriendelijk en trots de hand te geven. Ik bekeek de foto. Over het algemeen aardige mensen die hun best doen, een paar prutsers daar gelaten.
En ineens kwamen er allerlei vragen bij me op…
Hoe komt het dan toch dat deze club met veelal wijze mensen hebben gefaald in het tegenhouden van een gigantische mestfabriek die naast onze wijk gebouwd moet gaan worden?
Waarom moeten wij met ruimschoots 2.000 inwoners van het westelijk deel van Roosendaal ZELF naar de rechtbank om de door dit college (rechtse club op de foto) verleende vergunning aan te vechten?
Is het niet belachelijk dat wij als inwoners letterlijk de stront moeten opruimen die dit college veroorzaakt heeft?
Zouden deze mensen zelf ook nog trots zijn als ze het stadskantoor binnen wandelen?
Of maakt het ze inmiddels niets meer uit (?) op het moment dat ze mij semi troostend aankijken en op een badinerende toon zeggen: “John, we hebben er alles aan gedaan”.
Terwijl ik de foto met verwondering, verbazing en diepe treurnis sta te bekijken, kan ik maar een troost vinden. Dat wij burgers er WEL alles aan gedaan hebben. En dat we straks in maart naar de stembus mogen om er voor te zorgen dat deze foto er anders uit gaat zien.
Ik zie links onder de lijsten de lichtknopjes, heb even de neiging om te kijken of ik daarmee de foto’s langzaam kan laten wegzakken. Nee John, NIET DOEN! Ik kwam een document halen, dus laten we dit maar even niet doen. Voor je het weet roept de burgemeester dat ik een “onrechtmatige daad pleeg”, want dat zijn eigenlijk de enige woorden die mij te binnen schieten als ik hem ergens zie verschijnen. In mijn optiek lacht de man erbij. Maar ja, dat kan hij ook uitstekend. Lachen, weglachen van problemen.
Westrand-Park Roosendaal
Herfstzonnetje in het Westrand-Park in Roosendaal. Een foto nemen tegen de zon in, tegen de regels in. Met de iPhone. Het kan.
Moeder en kind, verdwaald..
De Rembrandtgalerij in de Westrand (Roosendaal) wordt verbouwd. We krijgen straks een mooi nieuw plein, met palmbomen. Prullenbakken en putten worden tijdelijk opgeslagen op het Kerkplein.
Het prachtige beeld “moeder en kind” staat er even treurig bij. De dames zijn verdwaald. We letten er op dat zij straks weer mooi in de zon komen te staan. Wordt vervolgd.
Ps: Rademakers heeft deze plaatsing niet gesponsord, maar een bijdrage is altijd welkom. ?
Weet waarop je stemt in Roosendaal.
Ben jij tegen de mestfabriek in Roosendaal en wil je straks gaan stemmen in maart? Knappers.nl heeft even de partijen op een rijtje gezet. Links de partijen die echt iets proberen te doen tegen de komst van deze fabriek naast onze woonwijk. Rechts de partijen die het ons burgers laten uitvechten bij de rechter. Zo rolt dat in de politiek dus. Dat u het even weet.
Knappers.nl is supporter van de Werkgroep Biomineralen. Schrijft bovenstaande dus op persoonlijke titel.
Een droom verwezenlijken
In april 2014 overleed na een korte heftige ziekte een toffe collega. Veel te jong. Na die crematie had ik met iemand een gesprek met de standaard uitspraken als “we moeten nu leven”. Je kent de momenten van realisatie. Toen iemand aan mij vroeg of ik dromen had en wat er nog op mijn “bucketlist” stond, was het eerste wat mij te binnen schoot, de droom van mijn brommertje. Dat ik weer als 16 jarige op een brommer rondreed, toentertijd een Yamaha, want een “echte Zundapp”, daar was het nooit van gekomen.
Een maandje later kocht ik dan ook in een opwelling via marktplaats een prachtige oude Zundapp. Waar ik nu al een paar jaar met veel plezier op een zonnige middag of zomerse avond een lekker stukje mee ga knorren. Wat het milieu daar dan ook van vinden mag. Als je dan met zo’n Zundapp telkens een fietspad op moet, dan ontstaat vanzelf de wens om deze prachtige machine om te keuren naar een motorfiets. En zo begon ik in april dus met mijn motor rijlessen. Bij ANWB rijschool Dave van Haaften in Roosendaal. Ik dacht, dat doe ik even. Echter, het CBR doet er van alles aan om mensen zo veilig mogelijk op de weg te zetten, en wat euro’s te verdienen. Je moet eerst je AVB examen halen voor de bijzondere verrichtingen. Slalommen, remproeven, achtjes rijden, uitwijkmanoevres en zelfs een stukkie lopen met de motorfiets. Daarna moet je het theorie-examen doen. Als je deze 2 gedaan hebt, mag je op voor je AVD examen op de weg. Afgelopen vrijdag (tweede poging) is ook dit gelukt en ik mag dus volgende week, na 3 behaalde examens, het felbegeerde A teken toevoegen aan mijn rijbewijs. Shoppen voor een leuke toermotor deze winter dus. Want de Zundapp rijdt heerlijk, maar het echte vermogen onder je kont is toch een stukkie fijner. Het was lang geleden dat ik iets moest “leren” en ik moet je bekennen, al die circus acts op een motor zijn moeilijker voor een opa dan ik dacht. Kun je beter doen als je net 20 bent dus, haha. Dan is er nauwelijks angst om te vallen, en juist die valangst bemoeilijkt de rare kunstjes. Toch heb ik genoten van de uitdagingen, van het proces van het leren beheersen van een 600cc machine. Van het “ineens merken dat het lukt en het daarna ervaren als een fluitje van een cent”.
Ben jij van plan om je motorrijbewijs te halen, dan kan ik je de autorijschool van Dave van Haaften van harte aanbevelen. Top instructeurs die allemaal over ervaring en deskundigheid beschikken om leerlingen zodanig te coachen dat ze veilig op een motorfiets stappen.
Speciaal voor Marco, Dave, Gert-Jan, Benny en Adriënne: dank voor de mooie maanden en de fijne manier van samenwerken. Ben blij en trots dat ik het gehaald heb.
Kom volgend voorjaar de motor wel een keertje showen!
John Butler
Een gitaar, 11 snaren en een geniaal talentvolle man….
