“Boodschappen van leven uit de dodencel” is geschreven door Roger W. MacGowen & Pierre Pradervand. Dit boek is een aangrijpend en verbijsterend verhaal over de veerkracht van een mens. Het is een loflied op de grootheid van een onterecht terdoodveroordeelde die heeft weten te groeien, te delen, lief te hebben en te vergeven ‘ en dat nog steeds doet ‘ in een helse gevangenis, waarin alles erop gericht is om iemands menselijkheid te verpletteren. Maar het is ook een aanklacht, helder en zonder omwegen, tegen een van de meest onmenselijke en onterende detentiesystemen ter wereld, ‘death row’ in de gevangenis van Livingston in Texas. Sommige gevangenen worden er letterlijk gek van. Anderen, maar dat zijn er weinigen, worden grote wijzen. Roger McGowen heeft besloten in deze hel volledig verantwoordelijk te zijn voor zijn leven en heeft de moed gehad liefde en vergeving te praktiseren. ROGER MCGOWEN, geboren in een getto in Houston, groeide op tot een modelburger, maar zit nu al zestien jaar in de dodencel voor een misdaad die hij niet heeft begaan. Hij heeft zich ontpopt als een universele geest die weet te verenigen wat normaal gesproken uiteen zou gaan. PIERRE PRADERVAND, oprichter van de workshops ‘Vivre Autrement’ (Anders leven), is van huis uit socioloog. Hij woont in Zwitserland en heeft elf jaar in Afrika gewerkt (ontwikkelingssamenwerking). Van hem verscheen eerder: De zachte kracht van de zegening.
Meer informatie over Pierre Pradervand is (voor de kenners van de franse taal) te lezen op: www.vivreautrement.org
Wie is Roger W. McGowen?
Voor diegenen die Roger’s boek nog niet hebben gelezen, Roger is een zwarte Amerikaan, geboren in Texas op 23 december 1963 in een van de zwaarste ghetto’s van de stad, Ward 5, en is ter dood veroordeeld voor een misdaad die hij nooit heeft gepleegd (getuigen hebben verklaard dat hij elders bij een familiebijeenkomst was ten tijde van de misdaad maar zij zijn nooit benaderd door Roger’s – door de staat aangewezen – advocaat. Hij zit momenteel (2006) in zijn 19e jaar in ‘death row’ (de zgn. dodencellen – de laatste en zwaarste fase voor ter dood veroordeelden). Zijn rechtszaak was een voorbeeld van de typisch juridische parodieën die helaas nog veel te frequent voorkomen in het Amerikaanse rechtssysteem.
Roger’s advocaat heeft hem nooit bezocht voor aanvang van de rechtszaak, en baseerde zijn pleidooi enkel op het politierapport. Hij heeft nooit getracht Roger’s sterke alibi na te gaan. Hij viel zelfs meermaals in slaap tijdens Roger’s rechtszaak en heeft geen enkele tegenspraak geuit tegen de gehanteerde procedures die volledig in strijd waren met de grondwet van Texas en de VS. De aanklager beloofde een andere gevange een strafvermindering als hij een (valse) getuigenis zou afleggen tegen Roger, een praktijk die helaas maar al te vaak in de VS voor komt. Roger’s advocaat heeft geclaimd dat hij meer cliënten ter dood veroordeeld heeft gekregen dan welk ander advocaat dan ook, hetgeen nogal storend is voor een lid van het rechtssysteem.
Roger ging in hoger beroep en kreeg voor de tweede keer een door de staat toegewezen advocaat die vier jaar lang geen kontakt zocht met hem. Toen Roger hem eindelijk per telefoon te pakken kreeg vanuit Ellis One Unit in Huntsville (in die tijd hadden gevangenen recht op slechts twee telefoontjes per jaar), kreeg hij te horen dat hij zijn zaak afwees omdat een van de agenten die betrokken was bij de zaak een heel goede vriend van hem was. Roger vroeg hem waarom hij vier jaar nodig had gehad om tot deze conclusie te komen.
Tijdens de eerste acht jaar in de gevangenis heeft Roger geen enkel bezoek gehad (familieleden hadden geen auto en Huntsville is tamelijk ver van Houston waar zijn familie woonde). Geleidelijk aan, bewandelde deze ‘zelf-geleerde’, bescheiden ‘held in zelfontwikkeling’ het spirituele pad, en startte de lange, langzame klimtocht die hem vandaag de dag een inspiratie maken voor talloze mensen over de hele wereld. Hij is een leraar en voorbeeld voor velen.
