Vraag eens aan iemand, hoe het met hem of haar is? Als je al hoort dat het goed gaat, dan volgt al ras de aanvulling: “Maar ja, druk, druk…. Ik heb geen tijd!” En als ik dan nadenk over de zoektocht van de mens, waarin hij gehinderd wordt door zijn voortdurende gedachte dat hij afgescheiden is van het grote geheel, van de schepping…. Tja, dan is tijd een grote boosdoener, wellicht een grotere dan ruimte.

De waarheid heeft geen tijd, voor welles of voor nietes. De zoeker heeft geen tijd, hij leeft voort in woorden. Hij ervaart alles in dualiteit. Ervaren speelt zich af in de tijd, ervaren is net als worden. Worden doen we in de loop van de tijd. Echter om te zijn wie wij werkelijk zijn, hebben wij tijd niet nodig. Want zijn, dat doen we NU.

Misschien wordt het tijd, dat we de tijd eens gaan negeren. Nee, beter gezegd, we moeten de tijd leren nemen. Wie geen tijd meer heeft, is volgens mij ver klaar met leven. En leven, doen we NU.