Wil jij je voornemens nu eindelijk eens na gaan komen?
Je weet best wat goed voor je is, maar als het er op aan komt, dan doe je iets anders.
Ontdek hoe dit komt. Leer jezelf kennen, en ga “je Apen Vangen”. Nieuwsgierig ? Zie WWW.APENVANGEN.NL
Alle berichten van John Knappers
Emotioneel Volwassen
(Gegevens: 146 blz. ISBN 978-90-78555-02-5 Vertaald door Rob van Dijk.) In dit boek leest men de voordrachten van Swami Dayananda Saraswati over de groei naar geestelijke, emotionele volwassenheid. Deze groei vindt niet, zoals lichamelijk groei, vanzelf plaats, maar moet bewust op gang gebracht worden. Gebaseerd op Indiase wijsheid, geeft de schrijver op een soms confronterende, maar altijd bijzonder heldere manier inspiratie aan beginners en gevorderden.
Leven is het doel van het leven en leven is groeien, niet alleen fysiek, maar ook emotioneel. Om je leven te beginnen moet je emotioneel een volwassene zijn. Als je emotioneel volwassen bent, verkrijgt je zoeken, je worstelen een richting. Een mens is emotioneel onvolwassen als hij of zij onder invloed staat van voorkeuren en antipathieën, van emotionele impulsen. In het geval van dieren vindt emotionele groei gelijktijdig plaats met de fysieke groei. Er bestaat dus geen emotioneel onvolwassen dier. Dit is echter niet het geval met mensen. Een mens kan fysiek volwassen zijn, maar emotioneel een kind. Het is deze emotionele onvolwassenheid die reacties veroorzaakt zoals verdriet, frustratie, depressie, jaloezie, boosheid, haat, enz. Emotionele onvolwassenheid is een typisch menselijk probleem, juist omdat hij een zelf-bewust wezen is, in staat om keuzes te maken. Hij moet er zelf iets voor doen om over dit probleem heen te groeien.
In dit boek legt Swami Dayananda uit hoe emotionele onvolwassenheid en de daaruit voortkomende problemen een gevolg zijn van het niet aanvaarden van de feiten des levens, hetgeen wordt veroorzaakt door verkeerd begrip. We zien zelden de feiten onder ogen; we zien veelal situaties die geprojecteerd worden door onze geest die beheerst wordt door onze eigen voorkeur en afkeer. Het begrijpen van onze voorkeur en afkeer en in staat zijn om ze te beheersen, is emotionele volwassenheid. We moeten een vermogen ontwikkelen om iedere gebeurtenis op de juiste manier te beheersen, zodat we ons niet zomaar uitleveren aan reacties in de vorm van jaloezie, haat, enz. Dit vermogen is emotionele volwassenheid. We moeten ons bewust zijn van de werkelijkheid van het leven en daarvoor moeten we het karakter van feiten begrijpen. Het is noodzakelijk om te begrijpen wat de aard is van de schepping, van de schepper en van onze relatie met die twee. De mens heeft een vrije wil en daarom een mogelijkheid om te kiezen en te handelen. Dit houdt tevens een verantwoordelijkheid in om op een juiste manier te handelen. Sommige dingen kan men veranderen, andere niet. Men moet dit verschil begrijpen en ervaren om er op de juiste manier mee om te kunnen gaan. Pujya Swami-ji behandelt deze aspecten tot in de details en laat zien hoe we ons kunnen bevrijden van onze voorkeuren en antipathieën, al handelend en reagerend op situaties. Dan wordt het leven een continu proces van leren en groeien, van emotioneel volwassen worden. Iemand die emotioneel volwassen is, is volmaakt als mens, vrij van conflicten, vrij van pijn en schuld. Zo’n mens kan de waarheid begrijpen: het zelf, ‘ik’, is compleet, volmaakt. Emotionele volwassenheid is niet alleen nodig voor het kennen van het zelf, maar ook om gelukkig en succesvol te zijn in het dagelijks leven.
Dit boek is samengesteld uit lezingen die Pujya Swami-ji gaf in Baroda en Ahmedabad, met als onderwerp emotionele volwassenheid. Deze lezingen werden op band opgenomen, uitgeschreven en geredigeerd door onze studenten in Baroda en Ahmedabad. We zijn hen allen dankbaar voor hun toegewijde werk. We hopen dat dit boek een steun zal zijn voor iedereen die zich bewust is van de noodzaak om vrij te zijn van emotionele problemen.
Swami Viditatmananda voor Sri Gangadhareswar Trust
Wie “Emotioneel Volwassen” wil bestellen, zie www.viveki.nl/uitgeverij.htm
Wie heeft dit geschreven?
In zo’n gezellig klein cadeauboekje kwam ik een tijd terug de volgende spreuk tegen. Misschien kan een lezer mij melden wie de schrijver is van deze prachtige constatering, want ik hou er altijd wel van om bij citaten een bron te vermelden. Dus, ken je de schrijver, laat je het even weten dan? Tot die tijd zit ik even hiernaast op die foto dus. De tekst luidt:
EEN WIJS MENS KAN VANAF DE BODEM VAN EEN PUT
MEER ZIEN DAN EEN DWAAS VANAF EEN BERGTOP
Ik wilde hem jullie niet onthouden. Houdoe, John.
Loslaten van vastgeroeste denkwijzes
Op de pagina “over Knappers.nl”, heb ik eerder, o.a. dit geschreven: (…) De “advaita” studie zorgt er vooral voor dat niet alleen mijn kijk op de wereld, het leven, en mijzelf is veranderd, maar vooral dat het punt van waaruit ik waarneem, is verschoven. Ik realiseer me meer en meer, dat ik niet mijn gedachten ben. En dat ik zeker (gelukkig, haha) geen gedachte ben in jouw hoofd. (…) Ik kijk gewoon naar het theater van het leven, met mijn eigen ogen. Voor zover “ik” al die waarnemer ben? (…)
Momenteel ben ik aan het lezen in “I am” van Nisargadatta. Het zal je verbazen hoeveel coaches, leraren en trainers hier in Nederland een deel van hun kennis hebben opgedaan in dit boek van Nisargatta. Eerder schreef ik over hem al een stukje op www.knappers.nl/?p=184. Het is genieten van de vraaggesprekken die zijn gevoerd tussen de Maharaj en zijn bezoekers in de 70-er jaren. Wat mij vooral opvalt is dat de gedachte “Ik ben” door hem wordt vastgehouden, aangeraden en uitgelegd op allerlei verschillende manieren, die je uiteindelijk toch naar het zelfde punt brengen. Dat is een inzicht wat juist niet te verkrijgen is door het aanleren van allerlei nieuwe theorieën, maar juist veel eerder te verkrijgen is door het loslaten van je oude vastgeroeste manieren van denken. Wie daar geen moeite voor doet, of wil doen, haakt vanzelf weer af. En dat is prima verder hoor, want dan moet het gewoon zo zijn. Mocht het overigens komende dagen of weken eens wat rustiger zijn op deze blog, schrik niet, dan ben ik waarschijnlijk bezig om al die ouwe vastgeroeste gedachten in de prachtige Roosendaalse Vliet te gooien. Liefst tijdens het vissen dan weer, zie www.knappers.nl/?p=175
Ik wens je een mooi voorjaar, geniet van de zon! Groetjes, John.
Bill Hicks
In een krachtig stuk cabaret van nog geen 3 minuten, waarvan hij er maar 2 vult met tekst, legt de Amerikaanse cabaratier Bill Hicks ons uit wat de zin is van ons menselijke bestaan. Volgens hem is het “just a ride”. Kijk en luister hier. En als je wilt gieren van het lachen, kijk dan ook even naar hoe hij denkt over “marketeers” op dit filmpje. En verder gewoon even zoeken op www.youtube.com op Bill Hicks, de koning in “stand-up-comedy”. Een filosoof die te jong het aardse bestaan heeft verlaten. Meer info over Hicks kun je ook vinden op www.a-dvaita.nl
Jeff Foster
Heel wat teksten, woorden, begrippen in alles wat je leest over Advaita, lijken soms verwarrend. Zelfs paradoxaal. De zoeker, die iets zoekt, wat hij eigenlijk allang heeft. Tja, zo werken onze hersentjes he, we houden ze het liefst maar bezig. Het enige wat onze gedachten kunnen, is verder gaan, stilstaan bij “wat nu is”, dat is het moeilijkste voor onze hersentjes. Alles wat wij willen, verlangen, wensen, lijkt in de toekomst te liggen. Het geluk ligt ergens op ons te wachten. De spreekwoordelijke pot met goud staat ergens onderaan die prachtige regenboog. Terwijl we allemaal wel weten, diep van binnen, dat we niet gelukkig kunnen worden. We kunnen het hooguit zijn. Genieten van die kleuren dus….. Wanneer je zoekt op www.youtube.com en je zoekt op Advaita kom je allerlei sprekers tegen. Sommige wat wazig, anderen zo helder als glas. Zelf heb ik genoten van volgend filmpje van Jeff Foster, wat mij letterlijk inspireerde om dit stukje te schrijven. Als je liever luistert dan leest, ga dan maar eens naar dit filmpje van Jeff Foster. De site van Jeff Foster heet www.lifewithoutacentre.com en staat rechts tussen de “Advaita sites”.
Dank voor je inspiratie Joost!
Wat is het nut van de Advaita Vedanta filosofie?
Wat is het nut van de Advaita Vedanta filosofie ? Dit is de vraag die mij regelmatig gesteld wordt door mensen die mij al jaren kennen. Men kijkt er zelfs wel eens wat bezorgd bij, want ja, lees je wat verder op mijn weblog, kom je vage woorden tegen zoals “bewustzijn”, “zelfinzicht” etc. En dan krijgen sommigen de kriebels. Bij het beantwoorden van deze vraag ben ik nogal gauw geneigd te veel woorden te gebruiken. Hoe meer woorden, hoe meer beelden en hoe verwarrender de boodschap. Enfin, vandaar dat ik graag naar de volgende tekst verwijs. Deze heb ik geplukt van www.advaita.nl die is gebouwd door mijn leraar Rob van Dijk.
Mensen vragen wat het nut van deze advaita filosofie is in de praktijk van het leven. Het antwoord luidt als volgt: wie onwetend is van advaita is bij alles geheel en al betrokken en heeft geen uitweg. Soms is er plezier, soms is er pijn, in een eindeloze afwisseling. Er is bezorgdheid en angst, waardoor de kans op bevrijding uit deze betrokkenheid steeds kleiner wordt. Wanneer advaita ter harte wordt genomen zal betrokkenheid ophouden.
Men gaat zien hoe de dingen werkelijk zijn. De geest is niet langer vervuld van bezorgdheid en zorgen. Het wordt mogelijk een situatie te veranderen zonder het resultaat ervan op te eisen. Deze mens gaat goed slapen en als hij wakker wordt is er een dag vol nieuwe kansen en mogelijkheden. De verbeelding lost op maar het toneelspel van de schepping blijft doorgaan. Daar kan men naar kijken in goede gezondheid en vitaliteit.
Uit: ‘Gesprekken 1985’ Vert.: mr.P.G.van Oyen
Sri Nisargadatta Maharaj, spreuk:
Wijsheid zegt me dat ik Niets ben.
Liefde zegt me dat ik Alles ben.
Tussen die twee stroomt mijn leven.
Op dit moment ben ik het boek “Ik ben/Zijn” aan het lezen van “de Maharaj”, in een vertaling van Wolter Keers. Dit boek wordt op dit moment toch een beetje gezien als de bakermat van de Advaita in Nederland. Ben overigens net hieraan begonnen, de eerste 100 pagina’s zijn nu gelezen. Nog een stuk of heerlijke 900 pagina’s te gaan. Zodra ik het gelezen heb, zal ik ruim daarna op mijn weblog vermelden wat het boek mij heeft verteld. Wordt vervolgd dus….
This world has only one sweet moment….
Ken je dat? Je luistert naar een geweldig nummer van 20 jaar geleden of zo, en realiseert je eigenlijk nu pas echt wat je toen in de tekst zo aansprak. In dit geval heb ik het over het nummer “Who Wants to Live Forever” van Queen. Onze vriend Freddy lijkt te vechten met zijn sterfelijkheid. Dacht ik toen….. 1986; kijk en luister maar even naar http://www.youtube.com/watch?v=pC4ZOxpu2rs
De tekst: There’s no time for us, There’s no place for us, What is this thing that, builds our dreams, Yet slips away from us. Who wants to live forever? Who wants to live forever…..? There’s no chance for us, It’s all decided for us. This world has only one sweet moment, Set aside for us. Who wants to live forever? Who wants to live forever…..? Who dares to love forever. When love must die? But touch my tears with your lips. Touch my world with your fingertips. And we can have forever, And we can love forever. Forever is our today. Who wants to live forever? Who wants to live forever? Forever is our today. Who waits forever anyway?
Nu realiseer ik mij dat de schrijver van dit nummer beseft dat hij puur bewustzijn is. Dat hij in het huidige moment, de eeuwigheid heeft, vandaag. Wie wil er nu voor altijd leven? Dit nummer getuigt voor mij van een klacht tegen het verlangen, naar altijd. En als je dat verlangen loslaat, je overlevert aan het “kosmisch plan”… Tja, dan schrijf je dit soort nummers als vanzelf misschien?
Vissen = mediteren met hindernissen
Laat het voorjaar maar komen hoor. Magnolia’s staan al weer volop in bloei. Heerlijk met mijn hengeltje even een middagje aan de Roosendaalse Vliet. De zon zo ergens boven Kruisland, lekker uit de wind, tussen het riet.
Staren naar die dobber, tot de rust mij overvalt. Dan wordt ik één met het uitzicht, met die reiger aan de overkant, met de ondergaande zon, en de golfjes op het water…… Ik voel mij als de rivier. Gedachten komen niet meer naar binnen. Gewoon heerlijk even Zijn, met moeder natuur.
En dan ineens gaat die dobber onder, beet. Een joekel van een brasem. Komt er natuurlijk makkelijk uit en dan zo rustig mogelijk terugzetten. Handen afspoelen, want wat was het een slijmjurk, die brasem. Enfin……Waar was ik nou met “niet denken” ook al weer gebleven? Ben het kwijt. Hèhè, de volgende keer ga ik zonder haakje vissen. Veel rustiger. Ook voor die vissen he. Voor vissen heb ik inmiddels een defenitie bedacht: “Vissen = mediteren met hindernissen”, haha. Verder is het maar goed dat niet iedereen weet hoe verslavend dit kan zijn. Het zou ook veel te druk worden aan de waterkant dan.
