Vissen = mediteren met hindernissen

Laat het voorjaar maar komen hoor. Magnolia’s staan al weer volop in bloei. Heerlijk met mijn hengeltje even een middagje aan de Roosendaalse Vliet. De zon zo ergens boven Kruisland, lekker uit de wind, tussen het riet.
Staren naar die dobber, tot de rust mij overvalt. Dan wordt ik één met het uitzicht, met die reiger aan de overkant, met de ondergaande zon, en de golfjes op het water…… Ik voel mij als de rivier. Gedachten komen niet meer naar binnen. Gewoon heerlijk even Zijn, met moeder natuur.

En dan ineens gaat die dobber onder, beet. Een joekel van een brasem. Komt er natuurlijk makkelijk uit en dan zo rustig mogelijk terugzetten. Handen afspoelen, want wat was het een slijmjurk, die brasem. Enfin……Waar was ik nou met “niet denken” ook al weer gebleven? Ben het kwijt. Hèhè, de volgende keer ga ik zonder haakje vissen. Veel rustiger. Ook voor die vissen he. Voor vissen heb ik inmiddels een defenitie bedacht: “Vissen = mediteren met hindernissen”, haha. Verder is het maar goed dat niet iedereen weet hoe verslavend dit kan zijn. Het zou ook veel te druk worden aan de waterkant dan.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *