Lieve mensen. Bloglezers, vrienden, familie en bekenden. Nadat ik vorige week zo openlijk heb geschreven over mijn verleden (zie vorige blogposting hieronder) heb ik ontzettend veel reacties mogen ontvangen. Mensen die dicht bij me staan kenden mijn verhaal natuurlijk al lang. Hebben me gemaild en gebeld. Allemaal met hartverwarmende reacties. Daarnaast is er gereageerd door bloglezers die ik dus niet persoonlijk ken, en door twitteraars die mijn blogposting voorbij zagen komen. De reacties zijn stuk voor stuk respectvol en bemoedigend. Allemaal bij deze dank daarvoor!

Hoe blij ik daar ook mee ben, natuurlijk draait het hier niet alleen om. Ik wilde iets loslaten. Mijn min of meer laatste sprong maken in het acceptatieproces. De afgelopen week heb ik tranen gevoeld. Van oude pijn, maar vooral van geluk. Dat alles is zoals het is. En vooral, dat ik er mee verder kan. Dat lotgenoten kracht kunnen vinden in mijn verhaal en de reacties. Van zowel zorgverleners als van lotgenoten heb ik reacties gekregen die aangeven dat het proces dus ook voor anderen zinvol is. Kortom: er kan een win-win situatie ontstaan. Tevens denk ik dat mijn openbaar maken iets nieuws aan mijn blog kan gaan geven. Een aantal wendingen die ik nog niet kan voorspellen, maar die ik vanzelf kan gaan nemen als het zover is. Dit voelt als een prettige uitdaging. Een uitdaging waar ik jullie als lezer en bezoeker bij nodig heb. Want zoals ik altijd heb geroepen op mijn blog. Knappers.nl blijft zoeken, naar mogelijkheden, kansen, wegen die afgesloten lijken.

Mijn lief las een tijd terug ergens op internet volgende woorden: “Routine belemmert visie. Elk mens ziet zijn eigen horizon als de grens van de wereld.” Hoe zeer ik ook meestal mijzelf moet herinneren aan het gegeven dat ik grenzen moet stellen, toch blijf ik ervan overtuigd dat kijken naar die horizon, en durven dromen over alles wat daar achter ligt, ons mens zijn, en welzijn kan vergroten. Durven dromen, en doen dus!