Voor wie interesse heeft in het zielsleven, wat verder wil kijken dan de materie, is het begrip “spiritualiteit” een vaak voorkomend woord. Meer en meer valt me op dat het gebruikt wordt, te pas en te onpas, op plaatsen waar het volgens mij niet thuis hoort.
Even kijken naar een aantal trefwoorden die je tegenkomt bij vertalingen: geestesleven, geestelijk bestaan, en “leven vanuit de ziel”. Letterlijk kom je bij het woord “ademtocht”.
Spiritualiteit heeft voor de mens centraal gestaan voor het ontwikkelen van alle religies die we kennen in onze wereld. De laatste jaren wordt het woord meer en meer door mensen gebruikt die moeite hebben met begrippen als religie, geen “godsdienst” willen bedrijven, maar wel op zoek zijn naar “iets” om aan de realiteit te ontsnappen. Het zijn vaak mensen, die twijfelen aan God, maar wel geloven in “toeval”. En als we dan doorvragen naar dat toeval, tja?
Dan kom je op allerlei vage krachten, de wereld van de geesten, etc. etc.

Hoewel de new-age beweging sinds de 70-er jaren ongetwijfeld veel moois heeft teweeggebracht, zijn we, als je de trendy bladen erop na leest en dito tv-programma’s bekijkt, aan het zweven geraakt in hoger sferen. Het lijkt wel of we verder van ons Zelf zijn afgeraakt dan ooit tevoren. Het lijkt alsof de spiritueel levende mens, zichzelf aan het kwijtraken is.
Woonkamers worden gedecoreerd met de prachtigste Boeddha beelden, waar men de betekenis niet van begrijpt. De prachtigste verlichtingen versieren de mooiste kerstbomen, maar wie kan je echt nog vertellen waarom?

Spiritualiteit heeft alles te maken met zingeving. Dat hoeft volgens mij niet perse mysterieus te zijn. Voor mij betekent spiritualiteit vooral “naar binnen gaan bij jezelf”. Op zoek gaan naar de antwoorden op je grootste levensvragen. Naar de bron van jouw bestaan. De mens kunnen worden, mogen worden, die je diep van binnen werkelijk bent. Zoals je bedoelt bent door God, of hoe jij die bron ook wilt noemen. Ontdekken wat je, of wie je, in je ware natuur bent.

Voor mij is dat vooral toelaten, dat de werkelijkheid niet te ontkennen is. Dat alles gaat zoals het gaat. Overgave aan grote krachten, erin meegaan, hier en nu, in mijn dagelijkse leven.

Ik dacht dat bovenstaande zin, de afsluiter was, maar, nu ik alles nog eens overlees, hoor ik de “klacht” van mijn verhaal. De klacht is, nu ik alles teruglees, dat onze huidige spiritualiteit te veel tot uiting komt in ons denken, en te weinig in ons doen. ….. Over doen gesproken; ik ga maar eens wat kaarsen aansteken hier, want het wordt donker, en licht, moet er zijn hè.