Mijn schoonzus Ilse stuurde mij deze prachtige mail, met de wonderbaarlijk logische redenering van haar dochtertje Geke (mijn nichtje van 6 jaar, hiernaast in al haar mooie onschuld op de foto).

Afgelopen week zag Geke tijdens het NOS-journaal het item van Ina Post. Na zoveel jaar werd deze vrouw eindelijk vrijgesproken, na een nachtmerrie waarin ze beland was. Mijn dochtertje Geke was dit ook aan het kijken en vroeg wat er met die mevrouw aan de hand was. Ik probeerde in Jip en Janneke taal uit te leggen dat die mevrouw door de politie in de gevangenis was gezet, omdat de politie zei dat ze een oude mevrouw heeft dood gemaakt, terwijl dat niet het geval is geweest. Waarop Geke vroeg:
“Waarom heeft die mevrouw dan gezegd dat ze het wel gedaan heeft?”
De politie heeft haar zolang in een kamertje vragen gesteld en zo vaak tegen haar gezegd dat ze het misschien wel heeft gedaan dat ze daar zelf in is gaan geloven en daarna heeft ze gezegd dat ze het toch gedaan heeft. Geke’s reactie op dat moment was:
“Dat is wel zielig he, mama?”
Toen Geke ’s avonds naar bed ging, zat het hele verhaal haar toch niet lekker. Ze vroeg nogmaals:
“Maar mama, die politieagenten die met haar gepraat hebben die zijn eigenlijk helemaal niet lief he? En die moeten eigenlijk in de gevangenis.”
Waarom, vroeg ik haar. Waarop Geke met volgende uitleg kwam:
“Maar mama, als die pink van die mevrouw niet warm is geworden, haar neus niet is gaan groeien en ze geen kruisje op haar voorhoofd heeft gekregen dan is ze toch echt heel eerlijk geweest en had de politie haar toch moeten geloven?”