Als twee gouden vogels die in dezelfde boom zitten, twee intieme vrienden, wonen het ego en het Ik in hetzelfde lichaam.
De eerste eet de zoete en zure vruchten van de boom van het leven, terwijl de tweede van een afstandje toekijkt.
Vrije vertaling van een stukje tekst uit de Mundaka Upanishad,
meer hierover op www.arsfloreat.nl/meditatie-upanishads.html
En wie zijn we uiteindelijk?
Gouden vogel nr. 1 of gouden vogel nr. 2?
Of beiden?
Ja, goeie vraag. Wie (of ‘wat’) ben je?
Dat is de aloude filosofische question.
Het antwoord is gemakkelijk te geven. Het antwoord is minder eenvoudig te begrijpen. Maar het is niet onmogelijk. Het verbaast me dat John er geen antwoord op gegeven heeft.
Hoi Rob,
Vaker en vaker realiseer ik me dat ik de 2e vogel ben, die van een afstandje kijkt, naar de eerste die de zoete en zure vruchten plukt. En dat is me een druk beestje, om je rot te lachen.
Hoe zeer ik dit misschien dan ook “overdrachtelijk/verstandelijk” beredeneer, vaker en vaker brengt het mij rust. De waarnemer zijn die de “drukke John” bezig ziet op het toneel van zijn leven. Groetjes, John
Dus jij denkt dat je die 2e vogel bent? Die vreemde vogel die van een afstandje toekijkt? Wat een nietsnut zeg. Heet jij soms eigenlijk John Knapteenuiltje? (misschien een leuke naam voor je nieuwe website: http://www.knapteenuiltje.nl)
En die 1e vogel, die pikker? Ben jij dan niet dan?
En hoe zijn die 2 vogels verbonden?
Of ben je misschien geen van die beide vogels? Maar ja, wat dan hè? Vraag blijft dan hangen: wat/wie ben jij???
Kortom: vragen, vragen, vragen!
Nee Rob, jij maakt van die 2e vogel ook weer een soort ego, waar je een etiket op kunt plakken, waardoor het een volgend ego wordt.
Met de waarnemer wordt volgens mij bewustzijn bedoeld. Wat er altijd al was, altijd zal zijn, lost staat van welk poppetje dan ook. Als je beseft dat degene die je in de spiegel ziet, bekeken wordt door degene die er voor staat en beseft dat je geen deel uitmaakt van dat proces, …. Dan ben je niet de ene, niet de andere vogel. Ook niet de boom.
Dit zijn dus gedachten, niet van mij. Ze zijn er gewoon, en los van deze gedachten, zal ik als puur bewustzijn er altijd zijn, los van het gehele schouwspel wat beschreven wordt.
Hoe meer woorden ik hier aan besteed, hoe ingewikkelder het lijkt. Het is zoals het is toch?
John, je hebt helemaal gelijk, ik maakte van de 2e vogel ook een soort ego (een aap zoals in ‘Apen Vangen’ beschreven). Je uitleg hierboven is fraai.
Het lijkt me inderdaad voor de hand liggend dat die tweede vogel de getuige is – zonder oordeel over wat ie allemaal ziet.
Net zoals ‘ik’ witte wolk dat pleeg te doen tijdens mijn ‘goede’ momenten.
Blijft natuurlijk het feit dat we hier niet goed uit geraken zolang vogel 1 en vogel 2 niet door hebben dat ze samen één vogel zijn…
Groet,
Witte wolk
Hebben we niet allebei de vogels hard nodig om in deze wereld te kunnen zijn? Als één van de twee te weinig aandacht krijgt, levert dat problemen op.
Reactie op Goof (en Witte Wolk):
Mee eens: beide vogels zijn inderdaad nodig om in deze (k*t)wereld te kunnen zijn. Maar in werkelijkheid ben ik geen van beide vogels. Als deze wereld een schijnwereld is, zoals Advaita stelt, zijn beide ‘vogels’ ook schijn. Je bent niet één van de twee vogels en je bent ook niet beide.
Dit brengt me op de volgende vragen:
– ben ik eigenlijk wel in deze wereld?
– wat ben ik? (sorry, flauwe vraag, want daar gaat het hier nu juist om)
– ben ik de getuige (zoals ‘Witte wolk’ suggereert)?
Mijn antwoorden:
– nee
– oneindig bewustzijn
– nee