Een zonnige zondagmiddag. Mijzelf beloofd wat aan de achtertuin te doen. Ik moest nog wat tegels terugleggen na rioolproblemen een tijdje terug. Daarna zou ik wat kachelhout gaan opruimen. Hakken en zagen. Om in de hoek van het oude hout te komen, moest ik eerst wat uitgebloeide paardebloemen opruimen, hovenier als ik ben. Bij het pakken van de eerste stukken hout kwam ik wat souvenirs tegen.

Op koninginnedag hebben we helaas afscheid moeten nemen van onze trouwe hond Sjaan. Zij maakte er zowel in en rond het huis de gewoonte van haar speeltjes te verstoppen. Er ligt nog steeds een stapel stokken naast de voordeur. En nu vond ik dus tussen het hout weer 2 van haar rubberen favoriete speeltjes. Zo komen we de afgelopen weken nog steeds Sjaan tegen.

We kijken telkens of ze nog water heeft, terwijl er geen bak meer staat. We schrikken als er een pilletje op de grond valt, terwijl niemand het snel op wil eten nu. Ik kan rustig een stukje grond aan harken zonder dat ze mee wil helpen. De postbode kan onaangekondigd iets door de brievenbus gooien.
We missen haar in de dagelijkse doe dingetjes. Maar ook de wandelingen, het verbaast me nog steeds wat een impact deze hond op ons leven heeft gehad. Zoveel mooie momenten. Altijd was ze aanwezig, op een prachtige manier.

Zoveel trouw. In alle eerlijkheid. Daar kan geen mens tegenop.

Onze Sjaan is uit de tijd gevallen. In memoriam.

Van nature ben ik geen klager. En dat zal deze blogpost ook niet zijn. Zie het als een dankwoord. Aan een hond. Jawel. Onze hond. De boxer Sjaan. Ik moet het gewoon even kwijt. Ook namens mijn vrouw.

De trouwe volgers van mijn blog, familie, vrienden en bekenden kennen onze Sjaan. Zoek maar even op “Sjaan” rechtsboven. Sowieso zie je haar lopen in de foto op het strand in Zoutelande, bovenaan, scharrelend langs de vloedlijn.
De lijn op het strand, tussen geven en nemen, waar altijd wat te halen valt

Vandaag had een feestdag moeten zijn, we kregen een nieuwe koning.
Maar helaas zijn wij een “koninginnetje” verloren in België.

Sjaan was de afgelopen 7,5 jaar een typische stuiterbal van een boxer. Mensen die hun huis beschouwen als een porselein kast moeten er niet aan beginnen. Mensen die een hond zoeken met karakter en liefde voor kinderen, ja die wel….

Sinds vorige week woensdag was ze ineens moe, traag. Het leek wel of de batterij op was. Onderzoek bij de dierenarts leverde donderdag’s weinig op. Vrijdag echter liep ze zo krom van de pijn, met haar hoofd naar beneden en gebogen rug dat alles wees op nekpijn. Na een 2e onderzoek was de vermoedelijke diagnose: nekhernia. In overleg met de dierenartsen van Visdonk gingen we voor een rustkuur, ondersteund door medicatie. De medicijnen brachten zaterdag verlichting maar zondag ging ze achteruit, tot zover dat ze maandagavond niet meer kon steunen op haar voorpoten en regelmatig uitval had. Voor we het wisten zaten we dinsdagochtend 30 april ineens in de Faculteit voor Dierengeneeskunde in Gent. Onderzoeken, CT-scan en MRI wezen uit dat Sjaan met een tumor liep in het bot van de nekwervel. Niet te opereren. Helaas.

Voor ons zat er niets anders op dan haar uit dank voor alle liefdevolle jaren, van deze pijn te verlossen. Met respect voor het team van de Universiteit in Gent.

Sjaan, wat hebben we van jou genoten. Van je enorme spontane energie, je trouwe kameraardschap. We zijn dankbaar voor alle momenten waarop jij ons de afgelopen jaren hebt laten zien dat NU het enige moment is wat telt.

Ons grootste probleem: Hoe leg je aan je kleindochter van bijna 4 jaar, uit dat haar vriendje Sjaan er niet meer is?

Lieve Sjaan. We hebben je mee naar huis genomen, om nog een nachtje in je eigen mand te mogen liggen. Morgen brengen we je weg, naar de eeuwige jachtvelden.

Met dank en heel veel liefde.
John en Betty.

Prulleke:

“Je mag wel bij mij op mijn speelmat liggen hoor.”

Hond:

“Hoezo jouw speelmat? Als ze hier iets op de grond leggen, is het voor mij.”

Prulleke:

“Ik vind jou lief.”

Hond:

“Ik ga er toch niet af.”

(Tot zover een mogelijk gesprek tussen kleindochter en de hond. In de praktijk is het zo dat onze Sjaan (boxer) elke mat in beslag neemt en slechts na flink aandringen afdruipt richting eigen mand. Maar, dat vertellen we hier liever niet…)