Categorie archief: Columns

Wie is hier de moordenaar?

Vorige maand schoot een jongeman in Alphen aan de Rijn 6 mensen dood. Verschrikkelijk. Of je het nu wilde of niet, het nieuws kon je niet ontgaan. Alle media doken er bovenop. Ook de nieuwe media. Variërend van professionele journalisten tot burgers, bloggers en twitteraars. Iedereen heeft dan ook meteen een mening klaar. Zelfs nog voor dat er door politie en justitie officiële mededelingen werden gedaan, waren er al mensen die exact konden vertellen waarom deze jongeman dit gedaan had. Wat hem tot deze wanhoopsdaad had gedreven.Natuurlijk moeten we ook altijd iemand de schuld geven, ja, dat doen we graag. Er werd gewezen naar de ouders, naar artsen, naar de jongeman, en uiteindelijk naar een ziekte. De jongeman noem ik niet, want, denk er eens over na. Het had ook uw kind geweest kunnen zijn. Uw buurjongen. Die als jongeman in een depressieve toestand is geraakt. Daardoor zijn baan is kwijtgeraakt, door niemand meer voor vol wordt aangezien. Naar hulp zoekt, maar dit niet op tijd krijgt. Omdat we in een maatschappij leven waar politici vinden dat onze geestelijke gezondheidszorg winstgevend moet zijn. Dus waar we met wachtlijsten werken, en mensen niet op tijd een juiste diagnose kunnen krijgen en dus niet op tijd een behandeling kunnen ontvangen. Wanneer dan blijkt dat iemand de ziekte schizofrenie heeft ontwikkeld, maar niet op tijd de juiste medicatie en therapie ontvangt, dan raakt zo iemand steeds meer in een verwarde toestand.Ja, en natuurlijk wisten onze “professionele” journalisten, na 1 dag al, zonder ooit voor psychiater te hebben gestudeerd, dat de jongen in een psychose was geraakt. En daardoor uiteindelijk tot deze wanhoopsdaad was geraakt. Ja, want als dit je overkomt, dan kun je een moord plegen. Sommige niet nadenkende (hufterige) journalisten en bloggers, die al binnen een dag met dit soort uitspraken komen (los van of ze correct zijn) bezigen zich van een stigmatiserend taalgebruik, waar de honden geen brood van lusten. Ze kwetsen nodeloos, duizenden mensen, die ook wel eens in hun leven in een psychose of anderszins hallucinerende toestand zijn geraakt, maar nog nooit een vlieg hebben kwaad gedaan. Met hun pen oordelen ze zo scherp, daar hoeft geen verder onderzoek meer aan te pas te komen.Wat het verdere effect van al hun schijfsels is, ach, waarom zouden er bij stil staan. Nee, beste journalisten, neem nog maar een borrel, na je welgeschreven tekst, waarin je denkt de waarheid achter ieder pijnlijk relaas te kunnen kennen. En wellicht neem je nog een borrel meer, want het moet vast niet meevallen om mensen te kwetsen. Stap daarna lekker in je auto, en ga deelnemen aan het drukke verkeer. Als ze jou dan een keer dronken achter je stuur vandaan trekken, mag ik jou dan een moordenaar noemen. Want … Iedere dronken bestuurder rijdt toch mensen dood? Of is dat te generaliserend? Nee, dat mag ik niet zeggen. Want jij bent waarheidzoeker hè. Tja, da’s waar ook.(dit “boze” blogje is tevens gepubliceerd op www.blogpower.nl)

De Partij van de Liefde

“De mens lijdt het meest, door het lijden dat hij vreest.”
Weerhoudt deze stelling ons van de echte vrijheid?

Ik hoorde mezelf vroeger vaak zeggen: “We leven in een vrij land!” Wat verstaan we onder een vrij land? Is ons land nog steeds een vrij land, of leven we onder het juk van de angst? Al jaren kennen we politieke partijen die het woord vrijheid in hun naam dragen. Ze werven hun kiezers echter niet vanuit deze vrijheid, maar eerder juist door het aanjagen van haat en angst. Angst voor mensen met een andere geloofsovertuiging, een andere taal of een andere huidskleur. Angst voor alles wat “anders” is.Hoe kan het toch dat mensen zich zo laten sturen door angst. Ik heb altijd mogen leren, en geprobeerd om juist te kijken naar mogelijkheden, naar kansen. Wie de nadruk legt op negativiteit zal uiteindelijk slechts vervuld raken met haat. En met haat verdrijf je geen haat. Het enige wat haat kan verdrijven, is liefde. Ik heb geen enkel verstand van politiek en zeker geen ambities in deze richting. Zeker wil ik jullie op mijn blog ook niet lastig vallen met politiek. Voor mij is het namelijk veelal een spel met dubbele agenda’s, waarbij ik mij niet thuis voel.
Maar mocht ik ooit in een vlaag van verstandsverbijstering toch een politieke partij willen oprichten, dan denk ik dat het de PvdL gaat worden. De Partij van de Liefde. Kijk ik meteen even op Google, ontdek ik dat mijn idee echt niet zo uniek is. Er zijn al diverse pogingen geweest. Het blijkt dus toch niet mee te vallen. De liefde. Misschien moeten we de politici maar eens gaan heropvoeden. In ieder geval onze kinderen. Komt het ooit nog wel goed. Door de liefde.Als mijn tekst klaar is, lees ik hem altijd nog even na, op taal- en tikfouten. Ondertussen moest ik even denken aan een grote held, Martin Luther King. Kijk even op: www.martinlutherking.org Heb je een kwartiertje over voor misschien wel de meest belangrijke speach van de vorige eeuw (1963), kijk en luister dan hier naar “I Have a Dream”. Mij lukt het nooit zonder kippevel.