Bloggen doet iets voor je. Iets, wat overigens helemaal niet zo moeilijk te bedenken is en wat iedere schrijver, online of niet, zal kunnen bevestigen. Toen ik eind vorig jaar begon met mijn weblog, was het eigenlijk in eerste instantie vooral om iets te kunnen doen met mijn gedichten. Je kunt dit zien aan de pagina “Kermis in mijn hoofd” waar deze blog dus eigenlijk mee is begonnen. Dat mijn gedichten vaak diepere gedachten proberen te verwoorden die weer aansluiten bij de Advaita Vedanta filosofie, dat zorgde vanzelf voor een soort thema als kapstok voor mijn blog.
Maar goed, ik begon dus met “Bloggen doet iets voor je”. Wat is nu dat “iets”? Ik zal proberen dit hier onder woorden te brengen. Als je in je leventje er gewoon maar wat op los leeft, en iedere dag spelenderwijs kunt nemen, zoals hij komt, dan hoeft er misschien niet veel “gezocht” te worden. Maar, wil je wat bewuster leven, en ben je van nature een “zoeker”, net als ik, dan kom je er op een gegeven moment achter, dat de antwoorden je “spelenderwijs” niet zomaar aan komen rollen. Dan kun je aan de slag. Dit aan de slag gaan is een proces waar ik in mijn geval, jaren geleden mee ben begonnen. Zoals velen met mij, op een moment dat het “water mij aan de lippen stond” en ik eigenlijk niet tevreden was met het leven zoals het zich op dat moment aan mij ontvouwde. De oorzaak hiervan kom je op mijn weblog niet tegen, omdat ik er voor gekozen heb om niet in een soort van slachtoffer-rol te blijven hangen. (Eenmaal het dal voorbij, hoeft het niet steeds meer te worden benoemd.)
Na heel wat lees- en zoekwerk, kwam ik er achter dat ik zat te “zoeken in andermans woorden” en dus ook geconfronteerd werd met hun waarheid. Vaak deels, maar niet geheel de mijne. Ik denk dat op dat moment het idee voor mijn persoonlijke blog is geboren. Tijdens mijn werk (bij een uitgeverij van boeken, bladen en websites) was ik al vaak geconfronteerd met mensen die zakelijk (voor hun bedrijf) een weblog bijhielden, wat ik op dat moment vaak wat overdreven en soms zelfs een tikkeltje exhibitionistisch vond. Inmiddels realiseer ik mij dat dit een vooroordeel en dus fout van mij was. Want, wat die blog voor mij privé doet, kan hun blog ook voor hen zakelijk doen: het jezelf een eigen spiegel voorhouden omtrent alles wat je bezighoudt, hoe je daarmee omgaat etc. Bloggen helpt mij bij het loslaten van allerlei “zij”-gedachten en het op een rij krijgen van een aantal zaken die mij werkelijk boeien. Deze zaken kan ik dan veel beter, vanuit een “helikopterview” bekijken, op het moment dat ik ze voor de “lezer” aan het beschrijven ben. Uiteindelijk, hoeveel bezoekers er ook meelezen, ik ben ook mijn eigen lezer. Konklusie: bloggen helpt mij bij het vinden van mijn pad, of zoiets dus…. Is dat pad een doolhof, dan zie je vanuit die “helikopterview” veel sneller waar je heen moet!