Het leven lacht…

Het leven lacht mij toe.
Soms met een glim.
Soms met een schater.
Soms met tranen, van het lachen.
Even zout, als van het huilen.
Altijd zeggen die pegels, iets van zout, over de liefde.
Iets van de zee, over eb en vloed.
Over komen en gaan.
Over het leven.

(Dit gedicht had ik in april al geschreven en geplaatst, maar, omdat het mij gewoon even aan inspiratie ontbreekt, val ik maar even in een heerlijke herhaling vandaag….ook omdat ik het er zelf zo mee eens blijf, wat ik niet bij al mijn gedichten kan zeggen hoor.)

    Een gedachte over “Het leven lacht…”

    1. Hoi John,

      Het maakt niet uit dat dit gedicht al eens geplaatst was, het blijft een mooi gedicht!

      Dikke kus Niekske!

    Geef een antwoord

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *