Zwijgen?

Zou zwijgen beter zijn? “Spreken is zilver, zwijgen is goud”. Als ik jou als lezer aan het denken zou willen zetten, dan zou het natuurlijk beter zijn om een witte pagina in beeld te brengen. Maar, blijkbaar, als je dit nog zit te lezen, is dit niet wat jij zoekt. Wat zoek jij dan? Beeld je eens even een witte pagina in, en vraag je zelf dan nogmaals af: Wat zoek ik? Wat doe ik hier?
Als het iets te maken heeft met persoonlijke ontwikkeling, met een zoektocht naar “je hogere ik”, naar je “ware natuur” of naar iets van God, of een bron, of hoe jij het dan ook noemen wil, tja. Dan vraag ik me af of je ergens op het onrustige World-Wide-Web iets van jouw gading zult vinden. Mij is het met zoeken op internet niet gelukt in ieder geval. Wel voedt het mijn onrustige geest in ieder geval, om te schrijven. Schrijven zorgt er op een zeer speciale manier voor, dat ik mijn gedachten tot rust breng, dat ik me kan focussen op het enige dat mij drijft. Schrijven is eigenlijk praten met mijzelf. Gedachten verwoorden, en, net zoals ik eerder al schreef in de posting “Schrijverstwijfel”, werkt het voor mij als bij het bijhouden van een dagboek. Toch, weet ik eigenlijk diep van binnen, dat zwijgen beter zou zijn. Maar ja, ik zie schrijven dan maar als een gezonde verslaving. Lekker een beetje rommelen op mijn weblog, waar ik in alle vrijheid mag beweren wat ik wel. Alleen, ik heb niet zo veel te beweren, misschien zou zwijgen dan toch beter zijn? Voor wijze raad: “The three Monkeys”.

Eens echt kijken naar die prachtige ijsvogel, die altijd rechts boven in mijn blog zit. De ijsvogel, mijn symbool voor het gevecht tussen water en vuur, voor kwetsbaarheid, en vindingrijkheid. Je zou je moeten verdiepen in de leefwijze van dit wondertje, ongelooflijk….
En dan die foto, midden boven. Verlangend naar het voorjaar, met mijn lief, en de hond, lekker wandelen langs het strand. De plek, waar water en land elkaar raken. Waar grenzen voelbaar zijn… Ik had de drang om de foto’s eens te wijzigen, maar nee, laat maar staan zo.
Op de tv maakt men intussen bekend dat het inmiddels uit onderzoek wordt aangetoond, dat langdurige comapatiënten kunnen communiceren. MRI-scans tonen aan dat ze op vragen reageren… Ongelooflijk voor velen. Maar weer wordt bewezen dat we nauwelijks iets weten over de werking van onze hersenen, of ons bewustzijn. Zou ons bewustzijn zich wel in onze hersenen bevinden?
Nee, zwijgen is niet beter. Graag praat ik over alles wat wij denken te weten, maar nog niet weten. Verwonderen, dat vind ik het mooiste wat er is. Dit delen met een ander, prima toch. Wetenschappers denken te veel weten, het enige wat zij doen is datgene beweren wat onomstotelijk is vastgelegd. Een beetje rondstrooien met indirecte kennis dus. Als we diezelfde wetenschappers 50 jaar geleden hadden verteld dat we nu met een minuscuul apparaatje de hele wereld over kunnen telefoneren, er mee filmen, fotograferen en over de hele wereld alle computers kunnen bereiken, dan werden we voor gek verklaard. Dus, wanneer is iemand een wetenschapper dan?
Nee, nu wil ik even niet zwijgen. Lekker beweren, dat we op dit moment ons, in onze kennis verslikken. Dat we veel meer nog niet weten, dan dat we wel weten. Dat er mogelijkheden van communicatie bestaan, via een collectief bewustzijn, maar dat de meesten van ons er niet mee om kunnen gaan.
Omdat, het ons niet geleerd is, het eng, en een beetje gek is.
Zou zwijgen dan toch beter zijn? Volgens mij niet. Ik weet maar één ding zeker.
Eén goeie vraag, zegt mij meer dan 1.000 antwoorden.

Zwijgen op zijn tijd, is natuurlijk prima, dus…. Tot ineens maar weer! Houdoe, John

    5 gedachten over “Zwijgen?”

    1. Ik vraag me wel eens af of er niet te veel wordt gezwegen. Wordt het niet tijd dat we met z’n allen meer gaan ont-zwijgen. Meer praten, meer roepen, meer schreeuwen. De straat op, praten met elkaar.
      Zwijgen kan ook wel eens goed zijn. Als je publiek zelf de boodschap over wil brengen.
      Een liedje ter illustratie: http://www.youtube.com/watch?v=k36nnoNySWE
      Zie de zanger en zijn publiek. Hij zwijgt, zij zingen. Hij wordt publiek en het publiek wordt de zanger.
      Geweldig!

    2. Inderdaad John, het is prima dat je dit met ons wilt delen.
      Je kunt schrijven, dus doe het gerust.
      Je kunt spreken, dus spreek wat je te zeggen hebt.

      In verband met ons meer niet weten dan wel weten, heb ik niets te zeggen, maar geef ik graag het woord aan een oude Chinees.

      De ruimte die voeten betreden is gering, en daarom heb je onbetreden grond nodig om verder te kunnen lopen; wat het verstand kent is beperkt, en daarom heb je het onbekende nodig om begrip te verwerven. … De ogen kunnen verder zien dan een honderdtal passen, maar het eigen hart kunnen ze niet zien. (Wen-Tzu)

      Groetjes,
      Renaat

    3. Laat het leven gewoon ademen,laat het leven zijn.
      ‘alles van waarde is woordeloos”

      Het woord “tegenwoordig” heeft voor mij een andere betekenis gekregen: soms gaat het leven ’tegen alle woorden in ‘heeft het geen woorden nodig, overstijgt het alle woorden.
      Er zijn vaak geen woorden voor het grote geheim, niet alles is in woorden te vatten.
      Dan zwijg ik.

      Groet,ria

    4. Hoi Ria, Ik was net aan het sleutelen aan de “netwerk-links” toen je reactie binnenkwam. Heb hem meteen geplaatst. Prachtig, las hem net aan mijn vrouw voor en die riep ook meteen: GEWELDIG !
      Dankjewel, dit maakt een blog tot een blog waarop mensen van elkaars inzichten mogen genieten en leren.
      Met hartelijke groeten, John Knappers

    Geef een antwoord

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *