Verdwalen… Soms vind ik een woord gewoon mooi. Zo al, zonder betekenis. Had ik vroeger met “verdwalen”. Het is natuurlijk ooit begonnen met een negatieve betekenis. Als kinderen op jeugdkamp liepen we eens uren over de Veluwe. We waren “verdwaald”. Op die super hete zomerdag moet ik je eerlijk bekennen dat ik er geen fijn gevoel bij had toen. Het was allemaal wat paniekerig.
Naarmate je ouder wordt, en de wereld kleiner wordt, verdwijnt meer en meer die angst om te verdwalen. De wereld wordt letterlijk kleiner, en met je auto lukt het al niet meer. Daar heeft meneer Tom Tom een stokje voor gestoken.

Verdwalen. Je moet het weer eens proberen. Gewoon ergens in het buitenland, een eind gaan rijden; zie maar waar je uitkomt. Het heeft me altijd op de mooiste plekken gebracht. Plekken die je via de gebaande wegen, als je de bordjes had gevolgd, nooit had gevonden.

Doe het maar eens, verdwalen.
Niet alleen fysiek.
Maar ook in mogelijkheden.
Zoals op YouTube, heerlijk.

Of in je hoofd…

Het moment dat je jezelf terugvindt is een herkenning.
Thuiskomen. Geniet er maar van