It’s you inside!

Het verhaal van Edwin van www.itsyouinside.com     (Gastblog)

35 jaar op zoek naar mezelf. Kom uit een gezin van 7 kinderen, ik ben de jongste. Tussen mij en de oudste zit 14 jaar. Ben een nakomeling. Steeds als mijn ouders verhuisde was er 9 maanden later wel de geboorte van een van mijn broers of zussen. Niet dat ze zeven keer verhuisd zijn. De laatste keer dat er verhuisd werd zat het echter niet in de planning voor nog een kind. Mijn moeder was immers 41. Mijn moeder heeft een zware periode mee gemaakt met mijn vader. Mijn vader heeft zijn rust nooit kunnen vinden, wat uiteindelijk ook steeds meer aan hem is gaan vreten en hem zijn leven heeft gekost. Mijn vader is overleden in het jaar dat ik 7 werd. Ik was een rustig kind hield (nu nog) veel van de natuur en was daar altijd te vinden. Maar dat rustige kind veranderde, nadat mijn vader was gestorven. Al snel daarna had ik steeds, het gevoel of er iemand bij me was. Constant. Durfde zelfs niet mijn slaapkamer in zonder eerst in de kast, achter de gordijnen en onder bed te kijken. Sliep liefst met een lampje aan en altijd diep onder de dekens. Bang voor het onbekende keerde ik me in mijzelf. Als ik mijn ogen stijf dicht had zag ik beelden die ik niet kon plaatsen vele kleuren die zich steeds verplaatsten. Als een bewegende mandala…
Een verlegen jongetje, dat een angst had voor iets wat hij voelde maar niet kon zien. Ben daardoor steeds meer in mezelf gekeerd en veel gepest op school. Vooral de middelbare school. Maar had wel veel vrienden in de straat/buurt waar ik woonde. Ben in de tiener jaren veel muren en maskers gaan gebruiken om me af te weren. En had zodoende een enorme persoonlijkheid opgebouwd. Met in mezelf een klein kindje met een puur hartje. Ik verdrong steeds meer het gevoel in mij, de stem die ik hoorde, maar niet wilde horen… Heb zo mijn leven geleefd met alleen maar feesten en uitgaan (verstoppertje spelen) maar de stem werd steeds luider, sterker. Het leven wat ik leefde bracht me in hachelijke situaties.
Totdat ik in 2000 een vrouw ontmoete die ik al bleek te kennen vanaf mijn 6e jaar. Ze is de dochter van een hele goede vriend van mijn vader en we speelde toen al met elkaar in de zandbak. Mijn vader overleed en hij ging scheiden van zijn vrouw. Het contact verwaterde na enkele jaren (12e jaar) totdat ze weer in mijn leven wandelde op oudejaarsavond (was 32) we (her)kenden elkaar niet meer maar de connectie was puur en heftig (nu nog). Haar moeder herkende de achternaam die ik noemde toen ik me voorstelde en het voelde als een reünie. Zij heeft me deels wakker gemaakt. Ze blijkt achteraf mijn ’tweelingziel’ te zijn. We werden enorm aan elkaar gespiegeld. Wat we niet volhielden. De liefde was er wel maar de inzichten niet. Het resulteerde (na 10 jaar) in een breuk. We vonden het beide ook heel apart dat onze relatie begon op 3 koningen en na 10 jaar later ook eindigde op 3 koningen. We konden er beide om lachen.
Die breuk heeft in mij een soort ‘prop’ doen los schieten en bracht mij zoveel verhelderingen en inzichten. Heb sindsdien ook steeds een pieptoon in mij, van verschillende hoogtes of sterkte, vibratie. Kreeg heel veel informatie ineens binnen waar ik niets mee kon. Werd er gek van in het begin. Vanaf toen kwamen er gevoelens binnen waarbij ik ze direct diende op te schrijven, zoals bij een automatisch schrift. Op de raarste plaatsen. Heb nu ook altijd pen en papier bij me. Heb readings en healings laten doen en kwam er zo achter dat mijn vader al vanaf mijn 7e bij me is als gids en mijn vriendin (vrouw toen) dus mijn tweelingziel. Kreeg te horen wat voor gave dat ik had en nog wat andere zaken en dat ik diende te leren sorteren om het te verwerken, een plaats te geven. Heb dit gecheckt bij meerdere mediums tijdens readings en regressies, en er kwamen steeds dezelfde antwoorden. Ik ging de rust opzoeken in mezelf en in de natuur, door me af te zonderen en met mezelf 1 te worden, te mediteren, te luisteren naar de stem in mij. Las vele boeken die me deels herkenning van mijn gevoelens gaven. En ik kreeg steeds vaker berichten door om via het internet te gaan communiceren. De 1e stap. Ben dat gaan doen door een account te maken op Twitter, www.twitter.com/itsyouinside en een website te maken: www.itsyouinside.com. Deze naam was mij al doorgegeven. Ik behoorde meer te gaan schrijven, ook dat kreeg ik steeds via signalen door en ook Victor (@Engelen_Coach) waarbij ik een engelenreading had gewonnen, vertelde me, om te schrijven, een boek…
In februari dit jaar kwam mijn magazine B-Yourself erbij. Wat ik door krijg verwoord ik vaak in mijn tweets of op mijn website en in mijn magazine, steeds vanuit de innerlijke connectie, van gevoel naar gedachte naar verwoording. De respons die ik kreeg en nog steeds krijg zijn is overweldigend, steeds weer. Kan nu inmiddels steeds meer plaatsen wat er binnen komt, en wat voor mij bedoeld is en wat voor een ander of voor de natuur. Het voelt heel goed, als een soort stroming, niet te beschrijven. Een flow. Wil het niet in een hokje plaatsen door het te doorgronden. Wat het is. Het is er en de acceptatie ook. Begin buiten het voelen ook vaag beelden te zien maar die kan ik (nog) niet plaatsen, niet Aards tot nog toe…
Gisteren na het verwoorden van deze 35 jarige zoektocht, ging ik heerlijk slapen. Voor dat ik in slaap viel kwamen vele gezichten tot mij met allen een tevreden blik. Ten teken dat het goed is en zo voelt het ook. Openheid creëert eenheid, vooral nu in mij. Mijn leven is zoveel mooier geworden en ik heb ook zoveel mooie pure mensen sindsdien mogen ontmoeten en spreken. Men vertelt me dat ik een groot energieveld om me heen heb en voel die energie vaak ook in mijn handen. Ze jeuken en gloeien dan als het ware. Doe er nu nog niets mee. First things first…
Had in het begin (vorig jaar) veel moeite met de emoties te verwerken, waarom nu pas… Maar het is zoals het is en het komt zoals het komt. In de chaos waarin ik heb gezeten kwam alles steeds weer op zijn pootjes terecht. De bescherming van onder andere mijn vader besef ik nu. Weet nu zoveel meer van mijn innerlijke zelf. En dat het zoeken naar Jezelf buiten Jezelf een begin is van de weg die uiteindelijk naar binnen toe leid en daar staat geen tijd voor. 35 jaar dolen om op je 42e ineens het licht te voelen, waarbij het vorige jaar zoveel meer is gebeurt dan in de 35 jaar daarvoor.
De breuk met mijn vrouw zorgde voor een “emotionele” crash en maakte dus in mij wakker wat de connectie betekende naar de stem die in die 35 jaar steeds tegen mij is blijven praten. Mijn ware Zelf. Heb nog steeds een warm contact met haar. We zijn uit elkaar maar voelen en bemerken steeds de connectie die er is met elkaar. De verbinding is duidelijk voelbaar en beide beseffen we dat. Werd vandaag (14 maart 2011) nog begroet met het feit dat het Pi-dag is ‘3.14’. En besefte toen ineens dat het vandaag, de verjaardag van mijn vader is. Gefeliciteerd Pa…

Ik kan niet anders zeggen dan, leer Jezelf kennen. Mijn bio op Twitter zegt het al; Terug naar Jezelf, terug naar de basis.
Warme groet,  Edwin                       “It’s you inside, always.”
Mijn website is te vinden op; www.itsyouinside.com 

Op twitter ben ik te vinden onder www.twitter.com/itsyouinside
Mijn magazine B-Yourself is te vinden op
http://www.wix.com/itsyouinside/b-yourself/magazine

    Geef een antwoord

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *