Hoewel ieder seizoen toch zo zijn charme heeft, en donkere winteravonden voor de kachel best gezellig kunnen zijn, ben ik toch reuze blij dat gisteren de lente officieel is begonnen. En ik moet zeggen, het weer was er vandaag ook naar. Al een paar weken geleden kwamen de krokussen op, allerlei bomen schieten al weer in de knop en als je in het bos op een rustige plek gaat zitten luisteren, dan hoor je de vogels zich voorbereiden op een liefdevol voorjaar. Ik hoor nu eenmaal bij die mensen die niet alleen een hekel hebben aan kou en nattigheid, maar, die ook onbewust zijn stemming door het weer laat beïnvloeden. Hebben we niet allemaal daar min of meer last van. Gelukkig is dit wat mij betreft met de jaren veel minder geworden. Mijn conclusie is als volgt: “In de winter ben ik gewoon gelukkig, en in de zomer heel erg gelukkig. Zo iets.”

Dat mooiere weer zal er wat mij betreft dan ook voor gaan zorgen dat ik minder uurtjes voor deze laptop ga zitten slijten en meer buiten in het bos of aan de waterkant zal doorbrengen. Daarentegen kan dat weer voldoende inspiratie op gaan leveren. Het wordt weer tijd om mijn ouderwetse notitieboekje op zak te hebben. Voor de bijzondere ingevingen, om ze snel te noteren dan. Dan maak ik er volgende winter, voor de kachel wel weer een gedicht van of zo. Als het tegen die tijd, nog net zo lekker klinkt tenminste.

Voor diegene die geen tijd of mogelijkheden heeft om dagelijks de natuur in te gaan, de Vogelbescherming Nederland heeft iets prachtigs bedacht. Op de site www.beleefdelente.nl kun je aantal vogels die nestelen en broeden prachtig bekijken via een webcam. Zo zie je beelden die je normaal gesproken nooit op je netvlies kunt krijgen.

Ben je nu iemand die de lente zoekt in de muziek, heb ik hier een linkje naar een hollands liedje met een aanstekelijk lentedeuntje. Zo erg, dat als je er nu even naar luistert, dan voorspel ik je dit: morgen als je wakker wordt zit het nog in je kop, of je nu wil of niet. En dan hoef je misschien niet eens naar de tandarts, haha…

Ik ben verliefd. Op één van de meest onbereikbare wezens uit ons kouwe kikkerlandje. Maar wel één van de mooiste dan, wat mij betreft: de ijsvogel. Hij weegt ongeveer 36 gram, ongeveer net zo veel als 7 velletjes A4-papier. Voor het eerst heb ik het supersnelle vogeltje (kan snelheden tot 80 km. per uur bereiken) gezien toen ik als menneke van een jaar of 10 met mijn opa mee mocht om te leren vissen. We zaten stil aan de waterkant, en ergens een meter of 10 van ons vandaan zat het beestje rustig op een tak, boven het water. Mijn opa fluisterde naar me, wees ernaar, en op het moment dat ik beestje zag, vloog het in een flits bij me vandaan.
Daarna heb ik jarenlang geen ijsvogel gezien. Nu zegt dat niet zozeer iets over dit prachtige vogeltje, maar meer iets over het feit dat ik jaren niet aan de waterkant kwam. Tja, hooguit in de auto, maar niet om te vissen of iets anders rustigs te doen. De laatste jaren ga ik af en toe wat vissen, en veel wandelen met de hond. Januari 2006 loop ik langs de visvijver in onze woonwijk, zie ik ineens een blauwe flits, bliksemsnel. Een parkiet? Nee, die is zo snel niet. Een libelle? Nee, het was koud, het vroor. Op dat moment realiseerde ik mij dat het een ijsvogel was. Meteen zag ik hem weer terug komen scheren over het water. Ging zitten op een tak, nam een snelle duik in het water, en daarna zag ik hem met een visje in zijn bek snel weer wegvliegen. 
Dit alles in een paar seconden. Ongelooflijk. Sindsdien zie ik eigenlijk iedere winter op dezelfde plek, regelmatig mijn vriend. Zou het dezelfde zijn? Of weer een andere? Ik noem hem of haar in ieder geval “mijn vriend”.
Het gaat met de ijsvogel zo goed, dat ze regelmatig in woonwijken weer worden gesignaleerd. De beken in Nederland worden schoner, men maakt er weer de oude bochten en hoge kanten in, wat het leven en nestelen voor de ijsvogel gemakkelijker maakt. Sinds ik hem in 2006 weer heb gezien, realiseer ik mij dat ik een geluksvogel ben. Dat schijn je vanzelf te worden, als je er een ziet. Zo zegt de legende. In Frankrijk zat ik ergens in de Bourgogne aan een prachtig meer te vissen, en daar kwam hij me ook verblijden: de Martin Pêcheur zoals ze hem daar noemen. In het Nederlands betekent dit St. Maartens visser, vernoemd naar de heilige St. Maarten. In Engeland hebben ze voor de ijsvogel een naam die hem nog meer eer aan doet: The Kings Fisher.

Het schijnt zo te zijn dat vanuit de Duitse of Germaanse taal wij hem “ijsvogel” hebben genoemd omdat hij zo vaak ‘s winters bij een wak werd gezien. Het felle blauw schijnt hem voor een roofvogel te camoufleren van bovenaf gezien, boven het water, en het geel camoufleert hem in het riet. Voor mij is het een prachtig klein, solitair levende visser, die in zijn kleurenpracht en snelheid is uitgegroeid tot mijn symbool voor vrijheid.
De ijsvogel heeft voor mij iets spiritueel. Het mooiste blauw, gecombineerd met goudgeel, flitst aan me voorbij, en in die flits besef ik dat al mijn geluk in dat ene moment verscholen kan liggen. Ik denk dat je het beestje net als ik in levende lijve eerst moet ontmoeten, voordat je begrijpt, waar mijn passie vandaan komt. Misschien is het wel jaloezie, want wie wil niet de hele dag vliegen en vissen?

Voor wie meer wil weten over mijn liefde: ga naar www.ijsvogels.nl. Verder vind je op www.vandersluijs.net ook prachtige foto’s. Voor wie wil weten hoe de ijsvogel klinkt: www.ivnvechtplassen.org/ivn_vogels_plas_moeras/IJsvogel_Alcedo-atthis.html

Wat zit ik hier nu eigenlijk te bloggen. Tja, dat zijn verschillende dingen. Iets in mij drijft mij om een platform te creëren waarop ik mijn gedachten kan etaleren, en dan vooral mijn gedachten die te maken hebben met spiritualiteit. Als je Googelt op “spiritualiteit” kom je uit op een tekst van Wikipedia: “Spiritualiteit heeft in de breedste zin te maken met zaken die de geest (Latijn spiritus) betreffen. Het woord wordt op vele manieren gebruikt en kan te maken hebben met religie of bovennatuurlijke krachten, maar de nadruk ligt op de persoonlijke innerlijke ervaring.” En dat laatste is natuurlijk het enige waar ik het over kan hebben. Religie, daar ligt mijn kennis niet. Bovennatuurlijke krachten, tja, die heeft ieder mens, alleen niet iedereen is er van op de hoogte. Dus blijft voor mij over die persoonlijke innerlijke ervaring. En daar wil ik best iets over kwijt. Mijn ervaringen in mijn leven, zowel de goede als de slechte, hebben mij geleerd dat ik met beredeneren en bedenken nog nooit de oplossing heb gevonden die ik zocht. Nee, die lag dan telkens op een plek of moment waar ik mijn ingewikkelde redeneringen los liet en handelde vanuit mijn gevoel, mijn intuïtie. Dit is een begrip waar mensen moeite mee hebben. Vooral de rationalisten van deze wereld. Grote denkers die vanuit hun ratio hebben gezocht kwamen vaak na jaren studie erachter dat het antwoord aan de oppervlakte dreef. Alleen daar hadden ze niet gekeken natuurlijk. Deze overtuiging heeft er al voor gezorgd dat ik (voor nu, even) minder zware werken ben gaan lezen. Omdat die verslavende leeshonger niet zo maar te stillen is ben ik opnieuw begonnen aan het prachtige boek “Spiegels van de ziel” van Kahlil Gibran. Over deze beste man heb ik al eerder op deze blog geschreven. Mijn literaire held eigenlijk. Maar goed, zijn teksten zijn bijna poëtisch te noemen, dus zie dat maar als luisteren naar klassieke muziek.

Verder wil ik me de komende tijd eens wat meer gaan wijden aan de krachten in onze moeder natuur die me trekken. Dat wil zeggen. Mijn tuintje moet weer opgeknapt worden. In het voorjaar de planten bakken weer eens lekker fleurig opvullen, en dan liefde geven met het eigen water uit de regenton.

Samen met mijn vrouw met de hond naar het bos. Terug naar de elementen.
En ons voorbereiden op de maand juli: dan gaan we Opa en Oma worden namelijk. Het gaat een hele mooie zomer worden !  Groetjes, John.

Klik even op bijgaande foto van Mahatma Ghandi. Dat is toch een geweldig heldere boodschap. “Mahatma” betekent letterlijk “grote ziel”. Naast de spreuk “Be the change you wish to see in the world” is er nog een geweldige constatering van hem:  “De wereld biedt genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht.”