2 gedachten over “Zwarte Piet”

  1. Alleen het ego zoekt steeds weer die identificatie met een groep waar het wel of niet bij wil horen. In dit geval is het de groep die vanuit het ego teruggrijpt naar de slavernij van 100 jaar geleden om het eigen lijden aan te staven door zich ermee te identificeren. Het verhaal van de goedheiligman die alles weggaf zou de boventoon moeten voeren als voorbeeld. Dat hij daarbij hulp kreeg van de plaatselijke bewoners is eigenlijk gewoon mooi. Dat dit alles speelde in de tijd van de slavernij is nu het pijnpunt. Jammer. Vooral omdat de mensen die het zich aantrekken daar (goddank) geen enkele ervaring mee hebben en toch die connectie zoeken. Op de kleuterschool was het meisje met rood haar de klos. Nu komen we erachter dat je om gepest te worden helemaal niet anders hoeft te zijn. Bevrijd jezelf van die last zou ik zeggen. We leven in een land waar iedereen een dak boven zijn hoofd heeft. Wees dankbaar!!

  2. Het lastige is dat veel mensen niet weten hoe het is om gediscrimineerd te worden, ook ik niet. Ik kan me voorstellen als je regelmatig met zwarte piet aangesproken wordt dat dat veel pijn doet. Ik weet niet wat ik dan zou doen. Net weer terug uit de retraite in Auschwitz, ben ik heel voorzichtig met het klaar hebben van een oordeel. Laten we de pijn van anderen zien en niet negeren of wegwuiven.

    En zoals de Boeddha zei: alles is vergankelijk, maar dat realiseren bezorgt lijden. Dus misschien gewoon accepteren dat zwarte piet ook vergankelijk is?

    En Charlotte helaas kent Nederland een groeiend aantal daklozen, mensen zoals ik niet eens meegerekend. http://www.ad.nl/ad/nl/1012/Nederland/article/detail/3566319/2013/12/21/Daklozenopvang-kan-enorme-groei-niet-aan.dhtml

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *