Ik geloofde niet wat ik zag. Midden op het grasveld stond hij te schelden tegen zijn hond. De prachtige grote zwarte hond was er bij gaan liggen en aan alles kon je zien dat het beest niet overeind durfde. “Zit!…. ZIT!!! ZIT”. De hond was echter zijn commando al lang voorbijgeschoten en in alle angst erbij gaan liggen.
Toen zag ik hem de riem uitrollen en er de hond een mep mee geven.

“Hee, doe eens normaal man!”, ik kon het niet laten er wat van te zeggen. Gelukkig. De man stopte met schelden op de hond, maar kon nu tegen mij tekeer gaan. Waar ik me mee bemoeide??
Ik probeerde de man uit te leggen dat je zo niet met een hond om moest gaan. Maar, nee, op de cursus hadden ze hem verteld dat hij meer “de baas” moest zijn.

Zonder dat de schreeuwlelijk het in de gaten had, was de hond nu gaan zitten.
Zijn oren plat, schielijk omhoog kijkend. De angst was voelbaar.
“Zie je wel dat hij luistert”.

Ik begreep dat het geen zin had om de man als een plaatselijke Martin Gaus uit te gaan leggen dat je zo niet met dieren om moest gaan. Dat belonen meer zin had dan bestraffen. Het was zinloos.

Dus, helaas, besloot ik hetzelfde te doen als hij: Dreigen.
Dat ik hem “wist te wonen” en dat als ik het nog een keer zag, dat ik hem zou aangeven wegens dierenmishandeling.

Scheldend liep hij weg.
Wat had ik hem graag aan een boom vastgebonden, met die riem.
Die man dan hè.
En dan samen met die hond er van tussen.