Ik hou niet van perfectie. Niet, dat ik het niet nastreef, maar naarmate ik ouder wordt, realiseer ik mij dat perfectie betrekkelijk is. Eigenlijk, als je de meeste dingen om je heen eens goed bekijkt, dan zijn ze vaak niet perfect. Er zit een kras op mijn gitaar, maar ik zou hem niet willen missen. Zonder die kras, is het mijn gitaar niet meer. De prachtigste schilderijen, zijn vaak wel ergens een beetje beschadigd. De beste muzikanten ter wereld, die mij diep kunnen raken, spelen of zingen er soms net een beetje naast. En ons trouwe Maria-beeld mist sinds kort een stukje van haar hand. Zo kan ik uren doorgaan.
Mensen die “perfect” willen zijn, krijgen vanzelf last van allerlei dwangneurotische trekjes en uiteindelijk dus stress. Op het moment dat je beseft dat dingen mogen zijn zoals ze zijn, en je daar mee kunt leven, komt het besef, dat niet alles perfect of compleet hoeft te zijn. De verzamelaar, die geniet van zijn zoektocht naar die laatste postzegel van die ene serie, die hij al zijn hele leven kompleet wilde hebben…. Wat heeft hij nog te doen als de serie klopt. De restaurateur die de klassieke auto helemaal in orde heeft, en kan gaan genieten van het rijden… De zoektocht naar perfectie, de drang naar heelheid, kan natuurlijk een goeie drijfkracht zijn. Toch realiseer ik mij meer en meer, dat het verlangen naar die heelheid hetzelfde is als de wens van de nieuwe auto. En dan die eerste kras…….  Nee, doe mij dan maar dat ene deukje, en lekker laten zitten. Kijk je in je spiegel en zie je een scheur in het glas, of een rimpel in je spiegelbeeld? Geniet er van, je ziet dat je leeft, verandert en ouder wordt. En zo is leven ook bedoeld. Als je dat kunt beseffen, dan krijg je een gevoel van perfectie, en dat is heerlijk. Geniet er van.