Soms kan het een paar dagen wat te rustig zijn op mijn weblog. Tja, dan is er blijkbaar niets te zoeken, of valt er even niks te vinden. Mijn inspiratie om te schrijven gaat, zo is gebleken, ongeveer gelijk op met mijn zoeken, met het vergaren van kennis. Of, soms het wegstrepen van kennis, en kijken wat er over blijft. Als je kennis, alles wat je weet, of denkt te weten, weg streept, blijft bewustzijn over. Daar kun je een heleboel over zeggen. Maar, hoe meer je zegt, hoe minder je bij je “bewuste zijn” komt (of blijft). Dus, beste lezer, als het even een paar dagen rustig is, en ik mijn gedicht “Kijk en zie” bovenaan mijn weblog plaats, dan heb ik op dat moment niet veel te melden. Tenminste, over zaken als “verdriet” en “zorgen” die normaal de emoties aanjagen, kan ik dan weinig schrijven. Hooguit, dat ik mij bevrijd er van voel. Heerlijk. Laat het zonnetje maar schijnen, geniet van de dag, groetjes John.
Hallo John,
Alweer mooi gesproken. En John, ik geniet met je mee en neem ook pauze.
Betty.
En als er niks te genieten valt ? Aan de chemicaliën die de geestesgesteldheid bepalen valt weinig te doen. In de dualiteit blijft tegenover genieten altijd nog “niet genieten” of balen staan. Echter daar kleeft van nature geen waardeoordeel aan omdat het is wat het is. Het maakt allemaal niks uit zolang de situatie maar naar wens geinterpreteerd wordt. Ergo er is niet zoiets als genieten of balen, het is dat wat is.