Soms voelt het leven aan als een wedstrijd. Een wedstrijd (ook wel “rat race” genoemd) waar je aan mee doet, of je nu wilt of niet. Net als een slechte droom, waar je in wakker wordt, maar toch niet wakker bent…. En het lukt je dan niet die droom te verlaten. De momenten dat ik dit gevoel heb bij het dagelijkse leven, zijn meestal een teken dat ik wat afstand moet nemen. Dat het tijd wordt voor vakantie of iets dergelijks. Momenteel geniet ik van een paar vrije dagen. Van die dagen waarop je kunt “lummelen”. Lekker een beetje aantodderen (is dat nederlands?) en gewoon doen wat er in je opkomt. Met hooguit 1 of 2 verplichte dingen, die je dan lekker kunt doen op het moment en op de manier die jou het beste schikt. Heerlijk. Als ik dan op zo een lummeldag, de stad in ga, lekker te voet, om bijvoorbeeld een mooi boek te kopen en een terrasje te pakken, dan kijk ik wel eens om me heen, naar “werkende mensen”. Grappig, dan zie ik eigenlijk pas dat zij weer midden in die “wedstrijd” zitten, waar ik dan even niet aan mee doe. De winkelier die me helpt, de taxichauffeur bij het stoplicht, de stratenmaker, de agent…. Ze zitten allemaal in die wedstrijd waar ik naar kijk. Ik zou ze bijna aan gaan moedigen. En dan heel af en toe, ontmoet je een “deelnemer” die de wedstrijd niet zo serieus neemt, die ook zichzelf niet zo serieus neemt. Die de betrekkelijkheid inziet van de klus waarmee hij bezig is, en zelfs kan lachen als er iets misgaat. Dan denk ik: “Eindelijk zeg, nog een mens! Iemand die een paar seconden over heeft voor een glimlach of een begrijpend oogcontact.” Die mens, die de wedstrijd speelt, maar, genoeg ruimte heeft, om niet te hoeven winnen, en gewoon kan genieten van het meedoen, die lijkt zeldzamer te worden in onze wereld. Een wereld die draait,… als een wedstrijd.
Probeer het maar een keer, als “publiek” te kijken naar de mensen om je heen. Zie, wie de “winnaars van de wedstrijd” zijn, die hebben er namelijk geen tijd voor, om er naar te kijken. Daarvoor nemen ze zichzelf te serieus. Als ik zo als toeschouwer, als waarnemer “naar mijzelf” kijk, hoe ik soms meedoe in die wedstrijd, schiet ik in de lach….. En realiseer me dan gelukkig, dat ik toch al had gewonnen.
Ik denk dat ik een tekst op mijn spiegel plak: “Gefeliciteerd!”

Aansluitend verwijs ik je graag naar een doorlinkje naar mijn gedicht “Kijk en zie”.