… gaan we allemaal met de wind

img_0624De laatste weken tijdens wandelingen met onze prettig gestoorde Boxer Rex heb ik enorm genoten van de herfstkleuren. Vroeger, in mijn drukke jaren, toen het leven sneller ging, had ik weinig op met de herfst. Vaak was het het einde van een mooie zomer, en trad het besef in, dat schoonheid niet eeuwig duurt. Dat wilde er natuurlijk niet in. Daar ging het leven te snel voor toen. Naarmate de jaren vorderen, en ik als opa mijn kleindochter mag vertellen over de vogels en de bomen, kijk ik met andere ogen. De schoonheid van de herfst is een dagelijks veranderend schilderij voor mij geworden. Heb afgelopen weken prachtige plaatjes vast kunnen leggen. Kijken naar wat je ziet. Dan zie je vanzelf de wonderen gebeuren.

img_0623Vandaag loop ik buiten, en kijk naar diezelfde bomen. De meesten hebben hun blad laten vallen. En dan ineens zie ik dat niet elk blad even meegaand is met de wind. Er is er eentje in verzet. Hangt nog wat te schommelen in de wind. Over een uur vast niet meer. Dit eigenwijze laatste blad moet een vasthouder zijn, met een eigen willetje. Terwijl ik het plaatje vastleg, bedenk ik mij dat vasthouden geen zin heeft. Want op een dag, gaan we allemaal met de wind.

Dat blad is morgen vast verdwenen. Geland in het plantsoen eronder, waar het vergaat en voedsel mag worden voor de boom. Om het komend voorjaar weer tot bloei te komen.

    Geef een antwoord

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *