Categoriearchief: Verhaalt

Boze man

Ik had me voorgenomen om gisterenmiddag naar de inauguratie van Trump te kijken. Wilde toch wel eens zien hoe de start van dit nieuwe Amerikaanse tijdperk verliep. Mijn mailbox van mijn werk liet me echter nog niet met rust, dus hoorde ik op de achtergrond de TV, zonder ernaar te kijken. Ik hoorde de speach van Trump. Zonder zijn tekst tot me door te laten dringen, luisterde ik onbewust naar zijn stem. Het enige wat ik hoorde was een BOZE MAN. Een man die veel te bewijzen heeft. Vroeg mij ook meteen af aan wie. Aan zichzelf? Of aan het Amerikaanse volk?

Hij dreunde verder. De man die zichzelf geweldig vond. Zichzelf ziet als de redder van Amerika. En het enige wat ik hoorde, was nog steeds een boze man. Een man die gevoed wordt door haat. Angst. Frustratie. Een man die zichzelf groter vindt dan wie dan ook. Een man die in één keer aan iemand die het woord megalomaan niet kent, de betekenis kan duiden.

Stel dat je ruzie hebt met buren of familie. Zou dit de man zijn die je zou vragen te bemiddelen? Zou dit de man zijn, die de wereld vredelievender kan maken?

De foto bij dit artikel stond als tevoren aangekondigde voorpagina vandaag in The Independent. Laten we hopen dat God hem gaat helpen. En Amerika ja.

Als ik dit van tevoren had geweten…

Tijdens ons wekelijkse schaakavondje in het Huis van de Westrand, is het niet altijd even stil. De oudste van ons clubje is Jan Hamers, 84 jaar jong. Jan houdt er nogal eens van om, als het echt spannend gaat worden, hardop te denken. Normaliter niet wenselijk onder schakers, maar, Jan mag dat.

Vorige week hoorden we hem tijdens een mooie partij dit zeggen:

“Als ik dit van tevoren had geweten, dan was het een schitterende zet geweest.”

Als Cruijff een schaker was geweest had hij hem ook kunnen bedenken.

O ja, wil jij ook schaken in Roosendaal, bij ons gezellige clubje? Je bent welkom, op dinsdagen vanaf 19:30 uur, in het Huis van de Westrand.

Vogels kijken in Gambia

Door mijn blog en Twitter heb ik al jaren contact met Henk Schuurman. Hij maakt prachtige natuurfoto’s en vanwege onze gedeelde passie voor de ijsvogel kregen we contact. Henk is een prachtig project gestart, voor vogelliefhebbers die een unieke reis naar Gambia willen maken. Hier zijn verhaal:

“Het begon als een manier om te veel vrije dagen op te maken die ik anders kwijt zou raken. Ik had al sinds enkele maanden af en toe leuk contact met een vogelgids in Gambia via facebook en Messenger. Hij gaf regelmatig een like op mijn geplaatste foto’s en zette er een soms een reactie bij. Ik heb hem op een avond gevraagd om een programma voor twee weken op te stellen en erbij aan te geven welke vogel soorten we daar zouden kunnen zien. Ik was meteen verkocht toen ik het programma en de soorten zag en ben serieus gaan kijken naar vluchten etc.

De deal met de gids was als volgt: Ik kom over, doe alles op kostprijs inclusief zijn kosten en kijk of het mogelijk is om een betaalbare reis voor anderen te organiseren. Deze gids, Foday genaamd, ging akkoord en zo kwam het dat ik in november 2015 in het vliegtuig stapte en daar voor het eerst Foday ontmoette. Beide namen we een risico dat het op niets uit zou lopen maar ik had al snel door dat ik per toeval de juiste gids had getroffen.

We hebben in die 15 dagen samen heel Gambia door gereisd en bijna alle locaties bezocht in het kustgebied en het binnenland. Onderweg hebben we door zijn extreem goede gids werk heel veel soorten gezien en gefotografeerd. Dat waren dik 220 soorten. Ik maakte continu foto’s van het camera scherm met de iphone en plaatste die elke dag op mijn facebook pagina. Direct liepen de enthousiaste reacties op en nadat ik meldde dat ik een reis aan het uitzetten was kwamen de eerste verzoeken om mee te gaan al binnen. We hebben in alle hotels en lodges afspraken gemaakt met managers en eigenaren over de kosten voor als we het jaar erop terug zouden komen.
Een selectie van andere zeer capabele gidsen die Foday goed kende en vertrouwde werd gemaakt en hebben we bij ons projectje betrokken. Onderweg waren we een groep Zweden tegen gekomen die door een bus werden rond gereden en al snel hadden we een prijs afspraak met de bus eigenaar gemaakt.

Het was belangrijk om een goede reis op te zetten die zeer betaalbaar was en toch een uitermate hoog niveau moest hebben. De laatste dag hebben we met alle gidsen door gesproken wat er exact van hun verwacht werd als we zouden komen met de Nederlandse fotografen. In mijn dagelijkse baan manage ik een grote service organisatie, dus die eigenschapen kwamen hier goed van pas gezien de zeer korte tijd die we hadden. De naam van het project moest de lading dekken en zo kwamen we op de naam Gambia Birding Experience. Het moest echt een Experience worden voor de mensen die mee zouden gaan. Tevens wilde ik wat doen aan de zeer schrijnende situatie van de jonge vogel gidsen in opleiding die ik in de twee weken was tegen gekomen. Ze werkten soms met plastic Bart Smit kijkertjes waar ze hun ogen mee beschadigden en besloot een 2e hands verrekijkers project te combineren

Direct na thuis komst heb ik er werk van gemaakt en de website www.gambia-birdingexperience.com opgezet met gebruik van alle gemaakte foto’s tijdens mijn reis.
Deze was half januari al in de lucht en het verrekijker project kreeg natuurlijk ook een plek.

De lijst van mensen die mee wilden liep al snel vol en vorig jaar december/november is de eerste Full Gambia Birding Experience geweest. Een groot succes waarbij we naast verrekijkers in twee extra koffers ook een schooltje hebben gesponsord met schoolspullen en speelgoed. Dit laatste was een spontaan idee van de 10 mensen die mee zijn gegaan. Vervolgens heb ik de stoute schoenen aan getrokken en bij de vogelbescherming aan geklopt of ze mee wilden doen met het verrekijker project. We kregen na een zeer fijn gesprek met oa de vrijwilligers maar liefst 15 volledig gerepareerde en schoon gemaakte kijkers mee. Op de website zijn foto’s te vinden van de overdracht van de kijkers aan de gidsen die er ernstig eentje nodig hadden. Verder hebben we in het hele land bij locaties waar gidsen in opleiding waren kijkers uitgedeeld aan jonge gidsen die normaliter buiten de boot vallen. Soms moeten ze zelfs gedwongen stoppen met de opleiding door het ontbreken van een goede kijker.

Vanwege groot succes en het feit dat ik er zelf ook erg van heb genoten, heb ik besloten om er mee door te gaan en voor meer mensen deze betaalbare reis te organiseren. Er zijn mensen van de eerste reis die al hebben aan gegeven weer mee te willen dus we gaan meer Experiences eind 2017 en begin 2018 organiseren om iedereen de kans te geven mee te gaan. We kunnen meerdere groepen tegelijk aan met de diverse gidsen en het is belangrijk om te vermelden dat de geringe inkomsten van deze reizen ten goede komen aan de gidsen. Ze moeten het, in tegenstelling tot commerciële vogel reisorganisaties, van de aantallen reizen hebben dus hoe meer reizen ik vol krijg, des te meer mensen we steunen.

Met vriendelijke groet, Henk Schuurman.”

Wil je meer informatie? Klik op de IJSVOGEL bovenaan in dit artikel, en je graag vanzelf naar: http://www.gambia-birdingexperience.com/

MijnMoment 2016 was…

MijnMoment van PunkMedia is een traditie geworden. Ook dit jaar werd ik door Henk-Jan Winkeldermaat weer uitgenodigd, om MijnMoment 2016 aan te leveren. Het was dit jaar een moment van SCHAAMTE:

“Mijn Moment” van 2016 was een moment van schaamte. Afgelopen zomer had ik op een avond wat in de tuin staan rommelen. Het begon wat te schemeren en net toen ik mijn groencontainer terug achterom wilde rijden, werd ik voor ons huis aangesproken door een jonge vrouw. Ietwat in de war en duidelijk in paniek. Een jaar of 35, broodmager en met wat dunne zomerkleding waar je toch liever niet mee buiten zou willen slapen. Ze rommelde wat in haar handtasje, het enige wat ze bij had. Ze vroeg of ik haar 10 euro wilde lenen voor een taxi. Omdat ze duidelijk in paniek was, vroeg ik haar wat er aan de hand was. Een op dat moment onsamenhangend verhaal volgde. Laten we haar, om haar privacy te waarborgen, hier Anja noemen. Warrige woorden, ze was op de vlucht voor een man, en wilde een taxi nemen om ergens anders te kunnen overnachten. Ik bood haar aan mogelijk te willen brengen, heb haar binnen gevraagd en mijn vrouw zetten een kop thee. Tijdens dat kopje thee volgde een stuk van een triest levensverhaal, waarin de laatste jaren vooral zwaar drugsgebruik de hoofdrol speelde. Iets gaf mij het idee dat dit wel eens een dieptepunt kon zijn, waarop Anja mogelijk wilde beslissen om de strijd met zichzelf aan te gaan. Het tij van haar leven te keren. Dus, we belden de crisisdienst van het Bravis ziekenhuis in Roosendaal en zaten even later met een zeer welwillende dienstdoende huisarts te praten. De man pleegde waar we bij zaten, een aantal telefoontjes. Hij sprak met mensen van de crisisdienst van de GGZ. Die hadden geen slaapplaats voor haar. De Zuidwester, een opvanghuis voor daklozen: daar was zij niet gewenst. Bij andere instellingen voor verslavingszorg waren alleen voicemails bereikbaar. Gaandeweg alle pogingen van de arts om een slaapplaats en opvang te bieden, werd Anja moedelozer. Het liefste wilde ze gewoon terug de straat op om de volgende ochtend bij de instantie waar zij normaal haar Methadon ging halen, aan te kloppen. De arts moest ons teleurstellen en toen we vertrokken bij het Bravis ziekenhuis wilde Anja het liefst worden afgezet in het centrum van Roosendaal, dicht bij Novadic Kentron, waar ze dan kon wachten voor de deur.

Met een tientje voor een ontbijt en mijn vest, omdat het toch fris was zo diep in de nacht, heb ik haar uit laten stappen. Ik voelde me zwaar ellendig. Misschien was dit namelijk wel HET MOMENT geweest waarop Anja hulp had aan kunnen pakken. Maar helaas, er was geen instantie te vinden. In ons land, waar de zorg toch zo goed geregeld is volgens velen. Het enige wat overbleef voor haar was “de straat” en voor mij het troostende gevoel, dat we toch iets hebben geprobeerd. Verder schaamde ik mij diep. Voor ons zorgstelsel.

Wil je meer verhalen lezen? Ga naar MijnMoment.com.

Koffie gedronken met Jesse Klaver

img_0647In ons Wijkhuis (Huis van de Westrand) lag een tijd terug een uitnodiging. Jesse Klaver van GroenLinks nodigde, via een open uitnodiging, mensen uit zijn geboortestad Roosendaal uit om in een kleine groep te praten over het dagelijkse leven. Juist met mensen die zich niet dagelijks in de politiek begeven. Over: waar we tegen aanlopen in onze samenleving. We waren vanmorgen uitgenodigd bij stadsgenoot Evelien waar we twee uur, met 6 Roosendalers hebben gepraat met Jesse. Het ging grotendeels over de zorg. Wat er beter kan? Over de werkeloosheid, burgerparticipatie, pensioenen, inkomensverdeling en milieu. Ook over de plannen van de mestfabriek in Roosendaal. Alles passeerde de revu. Jesse luisterde met passie om te horen hoe wij als betrokken Roosendalers onze stad beleefden en de politiek bekeken. Er wordt door heel veel Nederlanders gemopperd op de politiek. Dat ze in “Den Haag” niet naar ons luisteren. Welnu, het goede nieuws: Jesse Klaver luisterde vanmorgen dus wel naar ons. Wilde alles horen over de pijnpunten die wij ervaren in onze maatschappij. En ook over de mooie initiatieven die overal opbloeien.

img_0649Het was een prachtig huiskamergesprek. Ik vond het erg fijn om rechtstreeks met mijn oude “buurjongen” en enkele andere Roosendalers te kunnen praten over ons leven en ons land. Ben er van overtuigd dat GroenLinks samen met Jesse er alles aan doet en zal doen om ons land nog leefbaarder en gezonder te maken. Voor iedereen, uit alle lagen van de bevolking. Politiek begint namelijk met bewustwording en ambitie, vraagt om empathie, en heeft succes met passie. Eigenschappen die Jesse laat zien. Mijn stem had hij al. Ja, ik schrijf wel eens dat politiek de wereld niet gaat redden, dat jij en ik dat moeten doen, samen, met buren, familie en vrienden. En hoewel ik op deze blog dus weinig over politiek schrijf, moest ik dit deze keer dus wel, van mijzelf. Misschien wel in de hoop dat GroenLinks in de nieuwe regering komt volgend jaar, en we toch die samenleving wat eerlijker kunnen maken. Want dat was de wens die uit het hele gesprek bleef hangen.

… gaan we allemaal met de wind

img_0624De laatste weken tijdens wandelingen met onze prettig gestoorde Boxer Rex heb ik enorm genoten van de herfstkleuren. Vroeger, in mijn drukke jaren, toen het leven sneller ging, had ik weinig op met de herfst. Vaak was het het einde van een mooie zomer, en trad het besef in, dat schoonheid niet eeuwig duurt. Dat wilde er natuurlijk niet in. Daar ging het leven te snel voor toen. Naarmate de jaren vorderen, en ik als opa mijn kleindochter mag vertellen over de vogels en de bomen, kijk ik met andere ogen. De schoonheid van de herfst is een dagelijks veranderend schilderij voor mij geworden. Heb afgelopen weken prachtige plaatjes vast kunnen leggen. Kijken naar wat je ziet. Dan zie je vanzelf de wonderen gebeuren.

img_0623Vandaag loop ik buiten, en kijk naar diezelfde bomen. De meesten hebben hun blad laten vallen. En dan ineens zie ik dat niet elk blad even meegaand is met de wind. Er is er eentje in verzet. Hangt nog wat te schommelen in de wind. Over een uur vast niet meer. Dit eigenwijze laatste blad moet een vasthouder zijn, met een eigen willetje. Terwijl ik het plaatje vastleg, bedenk ik mij dat vasthouden geen zin heeft. Want op een dag, gaan we allemaal met de wind.

Dat blad is morgen vast verdwenen. Geland in het plantsoen eronder, waar het vergaat en voedsel mag worden voor de boom. Om het komend voorjaar weer tot bloei te komen.

Leonard Cohen, 1934-2016

Ik ben eigenlijk niet de man om na het overlijden van een topartiest daar een uitgebreid verhaal over te schrijven. Toch wil ik voor Leonard Cohen een uitzondering maken. Vorige week overleed hij op 82-jarige leeftijd. Voor een kort levensverhaal over deze unieke man, verwijs ik je even naar WikiPedia.

img_0608Geboren in Montréal, letteren gestudeerd, poëzie geschreven. En toen hij dit combineerde met zijn liefde voor de gitaar, werd hij vanzelf singer-songwriter. Hij hield van folkmuziek. Ik vermoed dat hij bij het grote publiek bekend is geworden door het nummer Suzanne, in 1967. Zijn unieke monotone, melancholieke stemgeluid heeft mij altijd geraakt. Ik luister graag naar zijn muziek. In de wat zwartere tijden in mijn leven, wist ik altijd zijn CD’s te vinden. Als vanzelf. Zoals mensen zin kunnen hebben in een borrel, zo kon ik zijn muziek draaien. Mijn behoefte aan wat rust in mijn kop het genot verschaffen.

img_0611Zijn dubbel CD “The Essential” heb ik grijs gedraaid. Als ik nu luister naar nummers als Hallelujah, If it Be Your Will, Tower of Song, of In My Secret Life, dan voelt het als thuiskomen, in woorden die mij altijd begrepen hebben. Spiritualiteit, liefde voor Oosterse filosofie en zijn worstelingen met zijn stemming. Alles komt terug in zijn muziek, die mij vanaf ergens begin 90er jaren al in mijn vezels raakte. Zijn grootvader was rabbijn, en Leonard bestuurde verschillende religies. Het verbaasde mij dan ook niet dat hij na veel zoektochten in 1996 werd ingewijd als boeddhistisch monnik.

img_0607In het nummer “Anthem”, vind je de woorden:
“There is a crack in everything. That’s how the light gets in”.

Toen ik dit hoorde besefte ik dat er geen mooiere zin is om de schoonheid van imperfectie te omschrijven. Leonard Cohen was voor mij altijd het wandelende bewijs, dat depressies te overwinnen zijn. Sterker nog: ze kunnen je inzichten verschaffen die toegang geven tot een geluksgevoel, wat je daarna nooit meer kwijt hoeft te raken.

Voor wie (nog) niet zo bekend is met Leonard Cohen, laat ik graag een nummer horen waar ik altijd heel erg stil van wordt: “Alexandra Leaving”.

Natuurlijk is hij vorige week overleden. Maar, misschien hoort iemand volgende week wel, voor het eerst dit nummer. En dan wordt hij voor haar of hem, zo maar ineens opnieuw geboren.

Zitten wij in 2046 in de SHITZOOI in Roosendaal?

Hij vond het jammer dat ik er volgens hem “met gestrekt been in ging”. Een wethouder in Roosendaal, die ik aansprak op sociale media. En ja, inderdaad, ik heb behoorlijk gedramd op twitter, en met een filmpje op YouTube. En op Facebook. Als ongeruste inwoner van Roosendaal, die liever niet naast een stinkende mestfabriek komt te wonen ben ik de afgelopen maanden flink los gegaan. Googel even op “mestfabriek” en “Roosendaal” en we komen elkaar tegen. Ik geef ruiterlijk toe dat ik voor de bestuurders van onze stad een luis in de pels ben. Prima, die zijn nodig volgens mij, om te blijven beseffen dat het jeukt.

De wethouder gaat net als de meeste politici op sociale media geen discussie aan. We lezen in de regionale krant, vaak vertekende berichten. Journalisten zijn blijkbaar niet altijd in staat om een gemeenteraardsvergadering correct samen te vatten. Dus de “burgerjournalisten” die we tegenwoordig allemaal samen zijn, die komen vanzelf in opstand. Ook ik…

imageWaarom? Omdat ik tot in mijn vezels besef dat een Biomineralen Fabriek naast de bestaande Vuilverbranding van SITA/SUEZ niet bepaald een verrijking is voor ons leefmilieu. Ik heb politieke partijen aangesproken op hun verantwoording. Ik ben fan en supporter van de Werkgroep Biomineralen. Een club mannen die meer verstand heeft van de gevolgen voor ons milieu dan de gemeenteraad van onze stad. Alle inspanningen van deze werkgroep en enkele weldenkende politici ondersteund door verontruste burgers, hebben er voorlopig toe geleid dat er een nieuwe Mileu Effect Rapportage komt. De Gemeenteraad vond dat uiteindelijk toch wel nodig.

Bij deze MER plaats ik meteen een kanttekening, omdat ik uit alles opmaak dat het de gemeenteraadsleden vooral te doen is om het “gerust stellen” van de inwoners van Roosendaal. Of ze echt beseffen dat een mestfabriek ongezond is EN op deze locatie naast een woonwijk niet thuis hoort, daar twijfel ik nog aan. De tijd zal het gaan leren.

Mocht die Mestfabriek onverhoopt er toch gaan komen, dan gaan we als bewoners van Roosendaal er qua gezonde lucht niet op vooruit. En wellicht tonen onderzoeken over een 30 jaar aan, dat we hogere percentages met longziekten of andere kwalen aantreffen in Roosendaal.

Als dit in 2046 zover mocht komen, en mijn kleindochter vraagt tzt als ik 84 ben aan mij:

“Opa, waarom hebben jullie daar niks aan gedaan toen in 2016?”.
Dan zal mijn antwoord zijn: “Tja, Carice, we hebben daar met een heleboel mensen wat aan willen doen, maar er was in die tijd veel geld mee gemoeid, en er waren jaren daarvoor al plannen gemaakt, waar de wijze politici niet op terug durfde te komen. Ze durfden ook hun wethouders en partijbesluiten niet af te vallen, dus tja, de democratie heeft er voor gezorgd dat we nu in de SHITZOOI zitten hier”.