We waren gewoon geen vrienden. Niet dat we ruzie hadden, nee. We lagen elkaar gewoon nooit. Als we elkaar tegen kwamen, hadden we geen tijd voor elkaar. Hij niet voor mij, ik niet voor hem. En als we dan toch iets moesten bespreken, dan ging dat rap, op weg naar…
Toen kwam er een tijd, dat we zelfs ruzie maakten. Ik er alles aan deed om hem gewoon een beetje op te naaien, wakker te schudden. Helpen deed het niet.

Nu, vele jaren later, kijk ik hem wel eens aan. Hij mij ook wat langer. Ontwijken durft hij me niet meer, nee, ik kijk hem recht in de ogen. Dan weet ie, dat ik gelijk heb. Vroeger moest ik er om vragen. Nu krijg ik het. Gelijk. Zonder blikken of blozen.

Dan doet hij net of hij me kent, geeft nog net geen knipoog.
Soms, heel soms, als ik dan wegloop, trek ik even een gezicht van
“je bekijkt het maar vriend”.

Maar,
dat laat ik hem dan maar niet meer zien.

Waarom zou ik?

We moeten nog wat langer met elkaar door,
mijn spiegelbeeld en ik.