Van een goede vriend kreeg ik een paar dagen terug een email, met bovenstaande kop in het onderwerp. Je kent ze wel, de kettingmails, met de overbekende clichés. Die je soms ook nog “moet versturen”, want anders…. Vaak glijdt mijn muis dan naar de “deleet-knop” maar door het moment waarop de mail binnenkwam, en die kop erboven, ging ik lezen. Net als jij nu wellicht. Beloof me, als de tekst (bron onbekend) je raakt, stuur dan deze link: www.knappers.nl/2011/06/20/dit-is-zo-mooi-beloof-me-dit-te-lezen/ even door naar je vrienden.

Een  klein lief meisje stond onder een  luifel. Ze had juist boodschappen gedaan  in de supermarkt, met haar mama.
Ze zal  ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige  roodharige sproetige beeld van  onschuld. Het stortregende  buiten. Je weet wel, dat soort regen  dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo  gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd  had om de straal wat zachter te  zetten. We stonden allemaal onder  deze luifel aan de ingang van de  supermarkt. We wachtten, sommigen  geduldig, anderen ‘geirriteerd’, omdat de natuur  hun haastige dag in de war had  gegooid. Ik ben altijd wat dromerig  als het regent. Ik verdwijn in het  geluid en met het inzicht dat de hemel het vuil en  het stof van de wereld  afspoelt. Herinneringen van ‘rennen  en spetteren’ als een ‘kind’ – zo zorgeloos spelen  in je gedachten, als een welkome onderbreking van  een voorbije dag met zorgen en  stress.

Haar stem was zo mooi toen ze  de hypnotische trance onderbrak waar we allemaal  in gevangen zaten.
‘Mama, laten we  door de regen gaan rennen,’ zei  ze.
‘Wat ?’ vroeg  Mama.
‘Laten we door de regen gaan  rennen!’ herhaalde ze.
‘Nee,  lieverd. We wachten tot het wat minder  wordt’ antwoordde mama.

Het kind  wachtte nog een minuutje en  herhaalde:
‘Mama, laten we door de  regen gaan rennen.’
‘We worden  doornat als we dat doen,’ zei  mama.
‘Nee, dat zullen we niet,  mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen’  zei het meisje terwijl ze aan haar mama’s arm  trok. ‘Vanmorgen?’ ‘Wanneer  zei ik dat we door de regen konden rennen en niet  nat zouden worden?’

Het meisje zei  kalmpjes: ‘Weet je dat niet  meer?  Toen je met papa praatte over  zijn kanker, toen zei je:
‘Als we hier  doorheen geraken samen, komen we door alles  heen!’

Iedereen was opeens  muisstil. Ik zweer dat je niets  anders hoorde dan de regen. We  stonden allemaal doodstil. De  volgende minuten kwam er niemand en ging er  niemand weg. Mama dacht even na over  wat ze zou antwoorden. Sommigen  zouden het weg lachen of haar voor gek  uitmaken. Sommigen zouden zelfs  negeren wat ze zei. Maar dit was een  moment van affirmatie in een  kinderleven. Een moment van  onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en  verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede  dingen en de hoop van het  leven.

‘Lieverd, je hebt  gelijk. Laten we door de regen  rennen. Als het zo moet zijn dat men  ons vanuit hierboven nat laat worden, wel, dan  hadden we misschien juist een wasbeurt nodig,’ zei  mama. Daar gingen ze.

We  stonden daar allemaal te kijken en te glimlachen,  toen ze daar vooruit sprongen  tussen de auto’s door, en jawel, door de  plassen. Ze hielden hun  boodschappentassen boven hun  hoofd. Ze werden  doornat. Maar ze werden gevolgd door  enkele anderen die schreeuwden en lachten als  kinderen onderweg naar hun  auto’s. Ja, ik ook. Ik  rende en werd nat. Ik had ook een  wasbeurt nodig. Omstandigheden of  mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en  je gezondheid  wegnemen. Maar niemand kan ooit je  dierbare herinneringen  wegnemen…

Vergeet daarom niet om  ’tijd’ te maken en de gelegenheden te pakken om  elke dag herinneringen te maken. Voor  alles en voor elk doel onder de hemel is er een  seizoen en een tijd. Bewaar de  zonnige dagen voor de donkere  momenten. Een vriend zond mij deze  boodschap om mij te herinneren aan ‘het’ leven en  de waarden in het leven… Samen een  glaasje wijn, een frisse pint, een gezellige BBQ  onder buren en vrienden, een terrasje, genietend  van de dagdagelijkse dingen. En  beetje humor… Ik hoop dat je het  apprecieerde.

IK HOOP DAT JE STEEDS  DE TIJD NEEMT OM DOOR DE REGEN TE  RENNEN. Ze zeggen dat het een minuut  duurt om een speciaal persoon te vinden, een uur  om hem te waarderen, een dag om van hem te houden,  maar een heel leven om hem te vergeten. Stuur dit naar mensen die  je nooit zal vergeten… Het is een korte  boodschap om ze te laten weten dat je ze nooit zal  vergeten. Als je het naar niemand  doorstuurt, dan betekent dat je gehaast bent. Neem de tijd om te  leven! Hou contact met je vrienden,  je weet nooit wanneer je elkaar nodig  hebt. Van het ‘concert des levens’  heeft niemand een  programma.