Een echte held, kiest statiegeld!

Op de allermooiste plekjes in onze natuur kom je tegenwoordig zwerfafval tegen. In de bossen, op zee, in rivieren en meren. Sommige mensen nemen nogal eens niet de moeite om plastic afval bij zich te houden en weg te gooien op de juiste plekken. Gebleken is ook dat in woonwijken het plaatsen van extra afvalbakken niet helpt. Men gooit het gewoon weg, zonder er bij na te denken. Campagnes die mensen bewust moeten maken van alle ellende die hier door ontstaat, helpen nauwelijks.

NAAR DE PETITIE? KLIK HIER!

“Negatief belonen” (bekeuringen) werkt dus niet, terwijl “positief belonen” (statiegeld) wel blijkt te helpen. Vandaar dat ik het eens ben met de campagne “Een echte held, kiest voor statiegeld”. Zodra er een geldwaarde aan plastic afval wordt gekoppeld, dan is men namelijk weer bereid om het in te leveren. Hierbij mijn oproep.
Teken de petitie op Echteheld.nl

Making peace with time (Ian Lawton)

“Making peace with time” is een tekst die geschreven is door Ian Lawton. Hij is leraar in “innerlijke wijsheid” en omschrijft zichzelf met deze woorden: “Spiritual teacher of inner wisdom, divine love, deeper consciousness, oneness, peace, abundance.”

De inspirerende website Soulseeds.com van Ian en Meg Lawton kwam ik tegen via Twitter. In september 2011 schreef hij een mooi relativerend artikel over het begrip “tijd”. Graag deel ik dit inspirerende verhaal met jullie hier. Maanden later, want we hebben de tijd mensen! De posting heb ik niet vertaald en in overleg met Ian gekopieerd van de website Soulseeds.com. Met dank aan Ian Lawton hier een blogpost door hem geschreven dus:

Making peace with Time.
One of the reasons we struggle with endings is because we engage in mortal combat with time. We become overly attached to a linear view of time, imagining that everything follows our pre conceived timetable from beginning to end. We end up chasing time, like the Pink Floyd song, “You run and you run to catch up with the sun, but it’s sinking, and racing around to come up behind you again.” This is part four in a series on endings. The first part looked at impermanence. The second looked at ending well, especially in the case of divorce or relocation. The third looked at assumptions. This fourth part will look at making peace with time.

From one perspective time is linear. One thing happens and then another thing happens. Clocks keep ticking, seasons change and sand keeps passing through the hour glass. However in many indigenous cultures and traditions of the earth like the Celtic tradition, there is a sense that beneath linear time, there is eternal depth.

It’s like the story about the guy who has a conversation with God about time-

Guy: God, how long is a million years to you?
God: A minute.
Guy: How much is a million dollars to you?
God: A penny.
Guy: Can I have a penny?
God: In a minute.

In ancient Celtic culture, they had a different rhythm. They began their days, and their major festivals, at dusk rather than dawn. Interestingly the Jewish Sabbath begins at dusk, which was likely also because of earth based roots. The nature based view of eternal time was translated in the Christian tradition as an afterlife- but the notion of eternal life is not what I’m talking about here. I’m talking about the space beneath or beyond time, where there is no future or past, just an eternal present. This is also known as “everywhen”. It requires living with imagination, but not fantasy style imagination. It’s an imagination that sees beyond the illusion of control that we create with our tightly managed lives and schedules. It sees the connection between places and experiences, the unity that glues moments together.

Anything that surprises your expectations about time can be healthy in preparing you for endings. The comedian Sean Morey said that the whole life cycle is backwards, and in fact it would be better if you started off dying. Just get it out of the way right from the beginning. Then you could move straight into an old age home where every day you would feel healthier and stronger. Eventually you would get so healthy that they would kick you out of the retirement home, and you would get a job. On the first day of your job you would be given a gold watch, work for 40 years and then be young enough to enjoy retirement. You would party hard and have a great time in high school. Then you would become a child, and have no responsibilities at all; just play and enjoy your imaginary friends. Finally you would spend the last nine months of your life in an ever-expanding, climate controlled, all-you-can-eat spa.

I didn’t know what a season was until I moved to Michigan. In Sydney, Australia, you have two seasons; summer and pre-summer. I quickly grew to appreciate the four distinct northern seasons. It creates a completely different rhythm in your life; nesting, playing and hunkering down. Even the four seasons are arbitrary compared to many earth based cultures. In Australia, Aborigines have a completely different sense of time and seasons. Rather than living “by the clock” in hours and minutes, they live by their senses and seasons, following nature’s lead. Australian Aborigines are thought to be the oldest living culture in the world- between 50,000 and 65,000 years old. One of the reasons they have survived so long is their ability to adapt and change. I have always been struck by their connection to place and yet they were constantly on the move. They moved camp according to the seasons, but not seasons like we think of them. They had multiple seasons, far more attuned to nature.

I’m not suggesting that we recreate the seasons or turn off the clocks. 24 hour days and four seaons will work fine. I’m suggesting that we recreate our expectations of time. I’m suggesting we have a Tom Hanks/ Castaway style awakening to what’s really important and what guides change.

While on a deserted island for four years, his only possession is a pocket watch and a picture of the woman he loves. It’s the picture, and not the clock, that sustains him; not time, but love. Before his castaway experience, he was totally controlled by time; always meeting deadlines as a FedEx worker. He even preached the importance of time, “It’s a sin to waste time.” Beepers, phones, watches, deadlines, urgency. The mantra of our age is “If I just had more time….”

What if you had all the time in the world? According to the Celtic view, you DO have all the time in the world…in each moment.

Castaway is not about what happens TO the main character. It’s about what happens IN him through his experience. Oliver Wendell Holmes said, “What lies behind us and what lies ahead of us are tiny matters compared to what lives within us.”

When life is lived from the inside out, you always have enough time. You slow down in order to get more done. You work smarter and with less anxious energy. Endings become relative; just more seasons of life. Things may end outside of you, but you keep them alive within where time cant decay them. We use the expression Island Time to describe people who refuse to be ruled by frantic schedules. I’ve experienced both the joy and frustration of island time. Maybe we need to give some attention to Inner Time, where nothing ever begins and nothing ends. It just continually becomes.

Inner time knows that just as the world is round, time is circular, and every ending is also a beginning.

(Bron: Soulseeds.com, tekst van Ian Lawton)
Leestipje omtrent “tijd”: https://www.knappers.nl/tijdwinst/

Held agent

Tot mijn verbazing las ik vandaag in de krant dat in Amsterdam een “wildplassende peuter” een bekeuring zou hebben gekregen van 120 euro. Als het verhaal zo is gegaan, zoals de krant het graag beschrijft, dan is dit natuurlijk te belachelijk voor woorden. Is die agent wellicht aan een maandje vakantie toe?

Terwijl ik dit las, moet ik denken aan een voorval van een paar jaar geleden, langs de waterkant. Ik zat lekker ontspannen een middagje te vissen. Het was een prachtige voorjaarsdag, eigenlijk kon het niet mooier. Wat staren naar een dobber, tussen de prachtige natuur. Deze maandagmiddag bleek de eerste dag van een schoolvakantie. Iets verderop zaten twee jongens, ik denk een jaar of 14, met hun hengeltjes wat te rommelen. Ik heb ze nog even geholpen met het monteren van een nieuwe lijn en een dobbertje weggegeven. Aardige gastjes, ruimde netjes hun rommel op en er was dus niets op aan te merken.

Stopt er op een gegeven moment een politiebusje achter mij, met 2 agenten. De ordebewakers, die het vandaag de dag toch al zo druk hebben, vroegen mij om mijn visvergunnung. Die had ik netjes bij me, sterker nog, ik toonde hen ook nog een zogenaamde “loopvergunning” die je voor sommige stukken nodig hebt. Iets waar de heren overigens niet van op de hoogte bleken. Na dat ze mij gecontroleerd hadden, gingen ze naar de 2 jongens. Die bleken met oude visspullen van hun vader aan de slag te zijn, voor de eerste keer samen gaan vissen en hadden geen vergunning. Onze stoere agenten wilden daarom de jongens het liefst bekeuren. Ik kon het niet laten me ermee te bemoeien. De heren zijn namelijk s’avonds, als er in de wijk ergens wangedrag en ellende is, nergens (of te laat) te bekennen. Op het moment dat ze twee kinderen zien die geen kwattekwaad uithalen en eigenlijk iets doen, waar de meeste jongeren baat bij zouden hebben, dan vinden ze het nodig om dit aan te pakken. Volgens mij te belachelijk voor woorden.

Ze zouden deze jongens moeten complimenteren met deze leuke hobby en wellicht daarna de tip geven om even een vergunning te gaan regelen. Hoe dan ook, de jongens werden naar huis gestuurd. Wellicht heeft oom agent liever dat ze verveeld ergens aan een gokkast gaan hangen of zo? Of met blitse scootertjes door een winkelcentrum gaan razen?

Bizar. Zodra het voorjaar is, ga ik maar eens vissen. Liefst zonder vergunning dit keer.

Libertad

Wat kan een reünie van de middelbare school toch weer prachtige dingen opleveren. Deze week kreeg ik van Ellen, een klasgenoot uit die die tijd, een bericht via Facebook, met een linkje naar het volgende nummer. Met de vraag: “John, vind jij dit mooi?”
Nu moet ik zeggen dat ik maar een paar woordjes Spaans begrijp, maar dat is voor deze muziek niet nodig. “LIBERTAD” hoorde ik op een gegeven moment. En het kon ook niet anders dan over vrijheid gaan. Heb het nummer al een paar keer zitten luisteren. Het komt zo lekker rauw mijn hart binnen. Prachtig! Ik denk dat ik maar eens lekker weer een ouderwetse cd ga bestellen. Diego El Cigala – Los Hermanos ( Con Andres Calamaro). Luister zelf maar:

Eenheidsbewustzijn

Eenheidsbewustzijn ~ met dank aan www.janosh.com

Er is een project gaande, iets groots dat schuilgaat achter de problemen van de hedendaagse wereld. Langzaam komt het achter de gordijnen van ons eigen toneelspel vandaan. Het is een ongrijpbaar bewustzijn, een gevoel dat ons in de kracht van het NU zet. Waar de politieke en economische systemen steeds verder afbrokkelen, groeit bij ons het verlangen naar een nieuwe wereld; een wereld waarin angst, hoop en schaarste niet langer van invloed zijn. We zijn klaar met het drama en de onrust die heerst. Er moet iets gebeuren, maar wat kun je als individu doen? In deze kennismaatschappij zijn we genoodzaakt om toe te kijken hoe de hooggeplaatste politici het samen uitvogelen en dus staan we machteloos. Weet echter dat het zo niet hoeft te verlopen. Je kunt vandaag nog kiezen voor verandering door boven je angst uit te stijgen. Verbind je met het Eenheidsbewustzijn door aan de andere kant van het gordijn te gaan staan. Kies voor liefde boven angst, actie boven passiviteit en zelfvertrouwen boven onrust. Geef om je medemens, wetende dat iedereen met hetzelfde worstelt als jij. Zo ben je niet langer toeschouwer van ellende, maar onderdeel van een groter geheel. De frequentie Eenheidsbewustzijn helpt je om contact te maken met het nieuwe bewustzijn dat ons met elkaar verbindt.

Tekst en beeldmateriaal: doorgeplaatst vanuit www.janosh.com