Lieve mensen, schrik niet, maar zojuist heb ik een soort van digitale zelfmoord gepleegd. Mijn Hyves-account heb ik opgeheven. Ik heb geen vrienden meer… Dramatisch heb ik afscheid genomen van de meer dan 100 vrienden die ik had op dit “social network”.  Ik was er nog niet mee klaar, of een paar uur later had ik al een paar emails van verontruste mensen, die zich afvroegen, of het “wel goed met me ging”. Bij deze dan; het gaat uitstekend me me, haha. In de paar jaar dat mijn profiel vindbaar was vond ik het best grappig om via Hyves mijn weblog enige bekendheid te geven, en het was ook best handig om soms van die meldingen te krijgen van iemands verjaardag. Kon je nog net even op tijd een kaartje sturen of zo.
Vroeg me ook af hoe mensen zo snel ontdekken dat je op Hyves niet meer bestaat. Oh ja, die zagen dan dat hun 400 vrienden waren verminderd naar 399….  En maar zoeken, wie zou dat toch zijn?
Verder viel het me op, de laatste tijd, dat er via Hyves steeds meer van die forward-emails werden verstuurd, met 9 van de 10 keer van die nonsens waar je niet op zit te wachten……  Maar, als je al die berichten dan negeerde en lekker verwijderde, dan bleek even later dat er toch weer een “serieus bedoeld” emailtje tussen die Hyves-berichten zat. Kreeg ik later weer een gewone email van die persoon, waarom ik niet reageerde? Kortom, nu meer dan 9 miljoen mensen in Nederland een Hyves-account hebben, dacht ik bij mezelf: het wordt tijd om er eens lekker mee te stoppen.
Normaal persoonlijk contact, bevalt me nu eenmaal beter. Op Linked-IN, de zakelijke variant van Hyves, daar kun je me, vanwege mijn werk, nog wel vinden. Dit is namelijk een netwerk wat handig is, waar ik regelmatig profijt uit haal, en waar ik niet zo veel onzinberichten op ontvang. Voorlopig dan….
Dus lieve mensen. Het is echt niet persoonlijk bedoeld, maar op Hyves zul je me voorlopig niet meer vinden. Tenminste vanaf morgen, want het duurt nog 24 uur eer het account echt is uitgedoofd.
De slotzin die Hyves toonde, bij het defintief verwijderen, was ongeveer zo:
“Hoe heeft het zo ver kunnen komen?”  Tja, dat is de vraag he.