“Met spijt, namens mijn kleinzoon”

Hij stond wat raar geparkeerd, zo net voor de kruising en half op de weg. De jongen zat te graaien in zijn dashboard en toen ik langs liep, met de hond, sprak hij me aan.
“Mijnheer, mijnheer…” klonk hij wat paniekerig. Ik draaide me om en stopte. Hij stapte uit zijn Golfje en vroeg of ik hem kon helpen. Vertelde me een verhaal dat hij zonder benzine stond, dat hij zijn hond naar een dierenhospitaal moest brengen, omdat het beestje ziek was, maar dat hij dus geen geld had om te tanken want zijn portemonnee lag thuis. Het kwam er vlot uit.

Met een portie gezonde argwaan vroeg ik waar hij woonde. Of hij een rijbewijs bij zich had. Nee, maar hij had wel een kopietje in de auto. Kon hij zo pakken. De jongen bleek 19, naam en gegevens stonden op het rijbewijskopietje. Bijna huilend vroeg hij of ik hem 20 euro kon lenen.

Het verhaal kwam zo overtuigend over en de gedachte dat wanneer mijn kinderen zoiets zou overkomen, dat ik dan ook op hulp van anderen zou hopen, deed mij besluiten hem de gevraagde 20 euro te lenen. Ik gaf hem mijn gsm nummer, en hij zou bellen over het terugbetalen.

Het kopietje van zijn rijbewijs legde ik thuis in de boekenkast. Het lag er een week later nog. Uiteraard moet hij nu nog bellen.
Nu had hij tijdens zijn “oplichtersverhaaltje” verteld dat zijn opa en oma in een flat in de buurt woonden. Na even zoeken in het telefoonboek vond ik dezelfde achternaam in die flat en belde ik die mensen. Opa nam op. Ik wilde deze man uitleggen waarom ik belde, en na een paar woorden, onderbrak deze man mij al: “Ach nee, is het weer zover….” De man vertelde mij een triest verhaal. Dat zijn kleinzoon deze truuc al maanden toepaste. Met grotendeels het zelfde basisverhaal, dat hij zonder benzine staat en een zieke hond heeft.

De politie bellen bleek zinloos. “Mijnheer, deze man pleegt geen strafbaar feit” krijg je daar te horen. De jongen bleek een verslavingsprobleem te hebben en onder behandeling te zijn voor een psychisch probleem. Triest. Op zich.
Meteen realiseerde ik mij dat hij in gezonde toestand beter in zou kunnen schrijven op de toneelacademie. Hij zou er met vlag en wimpel slagen.

Die avond laat hoorde ik de brievenbus klepperen. Op de mat lag een envelopje, wellicht met schaamte in het donker bezorgd. Met daarin de 20 euro. En een briefje, geschreven door zijn Opa. “Met spijt, namens mijn kleinzoon”.

(Hoewel dit verhaal is geplaatst in de rubriek “Verhaalt” moet ik er helaas bij vertellen dat dit ongeveer een jaar geleden waar gebeurd is. Op diverse sociale media werd er voor gewaarschuwd. De 20 euro hebben we aan goed doel geschonken.)

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *