Wanneer je ze in een pot zet; dan geeft dat minder kans op succes. Deze berk kwam echter zelf aanwaaien. Landde in onze tuin als zaadje in een terra-cotta potje van 10 cm. Stond een jaar tussen het onkruid en ineens zagen we het na een jaartje of 2 in de hoek van de tuin gestaan te hebben… Het was een heel jong boompje van 15 cm. Dat hebben we enkele jaren later in een grotere pot gedaan. En enkele jaren later weer. Inmiddels zijn we 5 potten en 15 jaar verder of zo. Nu staat de berk in deze groene bak. Af en toe wat water. Lief tegen praten en zie hier de “berk in pot”. In herfstkleur geel. Geboren in ons tuintje.
Het woord ambtenaar verwijst in deze column naar iets breders dan de persoon. Als ik ‘ambtenaar’ schrijf dan bedoel ik nogal eens de overheid, de politiek, of een wethouder in dit verhaaltje. Een wethouder die feitelijk geen ambtenaar is overigens.
Weet je wat opvallend is?
Overheden en gemeentes hebben moeite met tegenspraak. Dan hebben ze het over de ‘boze burger’.
Als de burger een bezwaar indient of protesteert tegen een beslissing dan weet de ambtenaar daar helaas vaak slecht mee om te gaan. In het bedrijfsleven (bij de betere bedrijven dan hè) ziet men een klacht als een kans. Dan komt er meestal iets moois uit.
De tunnel der regels
Als een ambtenaar een klacht krijgt, dan gaat hij vaak meteen in verweer. Duikt in de tunnel der regels en komt er niet meer uit. Dat die klacht zuurstof had kunnen geven voor een mooi democratisch overleg, tja, leg dat eens uit aan de ambtenaar.
Ja maar…
Ik had onlangs een pittig gesprek met een wethouder. Een wethouder die in onze dorpachtige wijk in Roosendaal een woontoren wil laten bouwen. Het enige wat de wethouder tijdens het gesprek kon antwoorden was “Ja maar….”. En, let er maar eens op, mensen die “ja maar” zeggen, die zeggen feitelijk nee. Toen zij de discussie uiteindelijk niet meer op inhoud kon winnen, ging zij zich verschuilen achter de gemeenteraad. Tja, de raad had het besloten hè. Het was niet haar schuld.
Het doen van de klacht, het in verweer gaan, dat maakt mij persoonlijk nooit gelukkig. Maar als die klacht niet gehoord wordt; dan geeft het mij vuur om te strijden.
Een wethouder of andere bestuurder, die echt authentiek luistert; en niet alleen oplossingen verdedigt die meteen in het eigen plan passen; kom jij ze nog wel eens tegen? Ik ben benieuwd.
In de Gemeente Roosendaal maakt men plannen voor de wijk Westrand in 2040. Zonder eerst te praten met omwonenden lanceert men hoogbouw en andere vreemde veranderingen in de wijk. Daarna gaat men vragen wat de inwoners er van vinden. En dat noemt men in de Roosendaalse politiek dus communicatie en participatie. Tja; daar denk ik anders over. En ik niet alleen. Er zijn tig inwoners uit de Westrand die zich zorgen maken en zich gaan laten horen. Wordt vervolgd.
Dit filmpje is opgenomen op 3 september 2025 aan het strand van Saint-Jouin-Bruneval, een half uurtje ten noorden van Le Havre. De Kitesurfer in actie heeft een topconditie. Hij was 2 uur aan één stuk door bezig met het zoeken van de juiste golf om zijn sprong te kunnen maken. Aan het einde van dit filmpje zie je de sprong.
Leven als God in Frankrijk. Dat hebben we 2 weken gedaan in Saint Jouin Bruneval in Normandië. We hadden ‘n prachtig vakantiehuis. Top weer!! Uitzicht op zee. Koeien als buren. Wandelen langs de krijtrotsen van Fécamp, Étretat en Yport. Terrasjes in haventjes. Rust en ruimte. Meer heeft een mens niet nodig. En we zijn dankbaar dat het ons gegund was. Het zit er op. “A la prochaine!”
Dit prachtige huis staat op een groot landgoed net buiten het dorp op anderhalve kilometer van de kust. Omgeven door bomen geeft het de rust en stilte aan een natuurlijk domein waar je in de avonden of ochtenden de reeën in eigen tuin ziet lopen.
Zo voelde het voor mij als ik de afgelopen tijd naar mijn blog keek. De laatste post hiervoor was een rampspoed bericht.
Het overlijden van onze zoon sloeg in als een bom. En ik moest die bom van me af gooien. Van me af schrijven. Een verhaal uit onmacht, wanhoop, boosheid en verdriet. Aan elkaar gebreid door heel veel liefde voor onze Christiaan.
Vaker schrijven
Eind vorig jaar nam ik mij voor wat vaker te gaan schrijven. Over simpele dingen. Gewoon dingen die een mens dagelijks kunnen overkomen. De dood is zoiets; maar daar wil je niet over schrijven.
Niets deed er toe.
En nu Christiaan op mijn blog stond; enkele dagen na het afscheid, was dat een heilige bovenste plek. Deze heb ik vier maanden zo gelaten. Want niets leek er toe te doen.
Inmiddels doet veel er weer wat toe. En bij alles wat er gebeurt reist hij mee in mijn hart. Geen dag zonder aan hem te denken. Maar wel momenten van geluk die we dagelijks pakken.
Feesten en rouwen
Zo is het leven gewoon bedoeld. Ups en downs. Feesten en rouwen. Alles waait van links naar rechts. Of we worden van voor naar achteren geslingerd. De kunst is om er als bamboe mee om te gaan. Dat probeer ik. Een beetje als bamboe te zijn. Met dank aan de wijze lessen van Hans Go.
Passies
Motorrijden en schrijven. Twee passies die elkaar afwisselen. Hobby’s die elkaar niet bijten en allebei zo hun eigen weertypes nodig hebben.
Het voornemen is dus sowieso om vaker wat te schrijven. Korte verhalen en die hier te publiceren. Soms met een boze pen, soms met verwondering of verbazing. Verhalen die ik gratis blijf delen hoor. Een boek hoef je dus niet te kopen. Een abonnement ook niet. Je vindt ze gewoon hier op deze website.
Het was kerstavond, 24-12-24 en je moeder en ik zaten rustig op de bank. We zouden eerste kerstdag met de hele familie bij jouw zus Monique samen kerst vieren. Om 20.30 uur werden wij gebeld door jouw lieve vrouw An.
Chris, jij zou die avond om 21.00 uur voor een nachtdienst gaan werken bij PostNL. Om 20.00 uur rinkelde jouw wekker, en bleef rinkelen. Toen An boven ging kijken lag jij overleden in je bed. Heel rustig lag je daar. Een hartstilstand in je slaap. Onze wereld stond stil. Op Kerstavond, zoiets bedenk je niet. Toen ik even later jullie straat in reed, stond de ambulance er nog. We waren in een nachtmerrie beland. Even later konden we een rouwonderneming bellen in Dordrecht. En werd jouw ontzielde lichaam opgehaald.
Eerste kerstdag zaten we met jouw An, haar kinderen en ons gezin de rouwkaart te ontwerpen, de kist uit te kiezen. bizar. Chris, je had 7,5 jaar eerder een nier gekregen van jouw vrouw An, maar die werkte prima, het was pas nog onderzocht. We zagen wel dat je de laatste tijd magerder werd, maar verder kon niets dit voorspellen.
Afgelopen vrijdag 3 januari was het afscheid.
Er werd prachtig gesproken, liefdevol. Over je bizarre humor. We hebben samen gelachen en gehuild. Chris je was altijd de clown van het circus in ons leven. En wat was jij geliefd bij PostNL.
Toen ik 34 jaar geleden met je moeder trouwde, kreeg ik jou en je lieve zus erbij, en je bent er altijd geweest voor ons. Jouw Post.NL collega’s hadden we gevraagd om in postkleding te komen. Chris, je hebt meer dan 30 jaar met heel veel passie bij De Post gewerkt en we hebben jou in je postkleding in de kist gelegd. De aula van het rouwcentrum in Dordrecht zat vol, en kleurde oranje. Er stond een truck van PostNL prominent voor de aula, en bij vertrek reed de chauffeur vol claxonnerend weg. Zoals jij dat ook na elk feestje bij ons kon doen, als buren rustig lagen te slapen.
Een circus zonder clown is geen circus.
“Christiaan, wat hebben we veel gelachen samen. We houden van je, gaan je gruwelijk hard missen. Want een circus zonder clown is geen circus”.
Maar we blijven je grappen en grollen herhalen.
De herinneringen zijn onverwoestbaar.
Mede namens je moeder, mijn vrouw, Betty. Tot ooit kerel! Rust zacht.
