Moeder natuur

Afgelopen maandagavond besloten we om eens lekker even met de hond in het bos te gaan wandelen. Vanuit Roosendaal zit je zo in de Rucphense bossen. Vanuit de Zeepstraat (ten zuiden van Roosendaal) is het heerlijk om via het bos te wandelen naar de Ruchpense Heide. Even de gele wandelpalen volgen…..  Midden in het bos is een onbegroeide grasvlakte, ter grootte van een tweetal voetbalvelden. Een paar keer per jaar wordt er wel eens gemaaid, waardoor een aantal struiken en wat hoog gras hier en daar heerlijk uit kunnen schieten. Links van ons liep de hond, in de kleur “hertenrood”, volgens zijn stamboom. En rechts stond ineens, prachtig stil, ook een prachtig dier in dezelfde kleur hertenrood. Een volwassen ree, stond heerlijk wat te knabbelen aan een struik. Keek ons aan, en we stonden een moment van een seconde of vijf oog in oog. Op nog geen drie, hooguit vier meter van elkaar. Als een standbeeld bleef hij naar ons kijken. Toen vond blijkbaar de ree het genoeg, hij spotte onze hond, en maakte zich met een aantal prachtige sierlijke sprongen uit de voeten. Wat kan zo’n beest gracieus een grasvlakte over dartelen. Prachtig. Onze hond, was druk met zijn stok aan het slepen, en heeft hem door het net iets te hoge gras(gelukkig) nooit gezien. En een jachtinstinct zit er ook niet in hoor. Het deed mij goed om te zien, hoe ontspannen zo’n ree nog kan bestaan in ons Brabantse landschap. Prachtig. Overigens kom je wat schuwere dieren als een ree hooguit heel erg vroeg in de ochtend tegen, of s’avonds in de uren als het gaat schemeren, zoals in dit geval. Voor mij blijven het altijd mooie momenten, waarop je jezelf één mag voelen met moeder natuur.

    Geef een antwoord

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.