Categoriearchief: Teksten van toppers

teksten van anderen, die ik toch graag wil delen

Dit is zo mooi !! Beloof me dit te lezen !

Van een goede vriend kreeg ik een paar dagen terug een email, met bovenstaande kop in het onderwerp. Je kent ze wel, de kettingmails, met de overbekende clichés. Die je soms ook nog “moet versturen”, want anders…. Vaak glijdt mijn muis dan naar de “deleet-knop” maar door het moment waarop de mail binnenkwam, en die kop erboven, ging ik lezen. Net als jij nu wellicht. Beloof me, als de tekst (bron onbekend) je raakt, stuur dan deze link: www.knappers.nl/2011/06/20/dit-is-zo-mooi-beloof-me-dit-te-lezen/ even door naar je vrienden.

Een  klein lief meisje stond onder een  luifel. Ze had juist boodschappen gedaan  in de supermarkt, met haar mama.
Ze zal  ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige  roodharige sproetige beeld van  onschuld. Het stortregende  buiten. Je weet wel, dat soort regen  dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo  gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd  had om de straal wat zachter te  zetten. We stonden allemaal onder  deze luifel aan de ingang van de  supermarkt. We wachtten, sommigen  geduldig, anderen ‘geirriteerd’, omdat de natuur  hun haastige dag in de war had  gegooid. Ik ben altijd wat dromerig  als het regent. Ik verdwijn in het  geluid en met het inzicht dat de hemel het vuil en  het stof van de wereld  afspoelt. Herinneringen van ‘rennen  en spetteren’ als een ‘kind’ – zo zorgeloos spelen  in je gedachten, als een welkome onderbreking van  een voorbije dag met zorgen en  stress.

Haar stem was zo mooi toen ze  de hypnotische trance onderbrak waar we allemaal  in gevangen zaten.
‘Mama, laten we  door de regen gaan rennen,’ zei  ze.
‘Wat ?’ vroeg  Mama.
‘Laten we door de regen gaan  rennen!’ herhaalde ze.
‘Nee,  lieverd. We wachten tot het wat minder  wordt’ antwoordde mama.

Het kind  wachtte nog een minuutje en  herhaalde:
‘Mama, laten we door de  regen gaan rennen.’
‘We worden  doornat als we dat doen,’ zei  mama.
‘Nee, dat zullen we niet,  mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen’  zei het meisje terwijl ze aan haar mama’s arm  trok. ‘Vanmorgen?’ ‘Wanneer  zei ik dat we door de regen konden rennen en niet  nat zouden worden?’

Het meisje zei  kalmpjes: ‘Weet je dat niet  meer?  Toen je met papa praatte over  zijn kanker, toen zei je:
‘Als we hier  doorheen geraken samen, komen we door alles  heen!’

Iedereen was opeens  muisstil. Ik zweer dat je niets  anders hoorde dan de regen. We  stonden allemaal doodstil. De  volgende minuten kwam er niemand en ging er  niemand weg. Mama dacht even na over  wat ze zou antwoorden. Sommigen  zouden het weg lachen of haar voor gek  uitmaken. Sommigen zouden zelfs  negeren wat ze zei. Maar dit was een  moment van affirmatie in een  kinderleven. Een moment van  onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en  verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede  dingen en de hoop van het  leven.

‘Lieverd, je hebt  gelijk. Laten we door de regen  rennen. Als het zo moet zijn dat men  ons vanuit hierboven nat laat worden, wel, dan  hadden we misschien juist een wasbeurt nodig,’ zei  mama. Daar gingen ze.

We  stonden daar allemaal te kijken en te glimlachen,  toen ze daar vooruit sprongen  tussen de auto’s door, en jawel, door de  plassen. Ze hielden hun  boodschappentassen boven hun  hoofd. Ze werden  doornat. Maar ze werden gevolgd door  enkele anderen die schreeuwden en lachten als  kinderen onderweg naar hun  auto’s. Ja, ik ook. Ik  rende en werd nat. Ik had ook een  wasbeurt nodig. Omstandigheden of  mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en  je gezondheid  wegnemen. Maar niemand kan ooit je  dierbare herinneringen  wegnemen…

Vergeet daarom niet om  ’tijd’ te maken en de gelegenheden te pakken om  elke dag herinneringen te maken. Voor  alles en voor elk doel onder de hemel is er een  seizoen en een tijd. Bewaar de  zonnige dagen voor de donkere  momenten. Een vriend zond mij deze  boodschap om mij te herinneren aan ‘het’ leven en  de waarden in het leven… Samen een  glaasje wijn, een frisse pint, een gezellige BBQ  onder buren en vrienden, een terrasje, genietend  van de dagdagelijkse dingen. En  beetje humor… Ik hoop dat je het  apprecieerde.

IK HOOP DAT JE STEEDS  DE TIJD NEEMT OM DOOR DE REGEN TE  RENNEN. Ze zeggen dat het een minuut  duurt om een speciaal persoon te vinden, een uur  om hem te waarderen, een dag om van hem te houden,  maar een heel leven om hem te vergeten. Stuur dit naar mensen die  je nooit zal vergeten… Het is een korte  boodschap om ze te laten weten dat je ze nooit zal  vergeten. Als je het naar niemand  doorstuurt, dan betekent dat je gehaast bent. Neem de tijd om te  leven! Hou contact met je vrienden,  je weet nooit wanneer je elkaar nodig  hebt. Van het ‘concert des levens’  heeft niemand een  programma.

Vals licht

Op http://anitasteenbakkers.wordpress.com kwam ik onderstaande tekst tegen van Anita Steenbakkers. Zij schrijft over licht, verlichting en over “Vals licht”. Haar tekst gaat voorbij aan religie, aan verlichting en aan alles wat we woordelijk over ons zelf afroepen. Een prachtig beschreven inzicht. Ik heb toestemming gevraagd om deze tekst volledig door te plaatsen op mijn blog. Gelukkig was ze daar blij mee, dus bij deze, deel ik haar inzicht graag met jullie:

Vals licht
Posted on 21 augustus 2010 by Anita Steenbakkers
Ik kwam niet lichtzinnig op deze aarde. Het was, naar goed christelijk gebruik, nogal een klus. Gewerkt zal er worden, in het aangezicht van God en zo geschiedde. 46 uur puffen, afzien en lijden. Voor mijn moeder. Waarschijnlijk viel het ook voor mij niet mee, het schijnt dat ik op het laatst  aanstalten heb gemaakt om weer naar elders te vertrekken.  In haar wanhoop richtte mijn moeder zich op Maria, haar troosteres. Ze beloofde haar dat ze mij, haar eerstgeborene,  als alles alsnog goed mocht gaan, zou opdragen aan haar. “ Wees gegroet Maria, vol van genade. De Heer is met U, gij zijt de gezegende onder de vrouwen”.  Ik klaarblijkelijk ook. Gezegend, bedoel ik. Uiteindelijk kwam ik, met wat medische hulp, gezond ter wereld. En volgens overlevering had men in dat Brabantse katholieke ziekenhuis nog nooit zo’n prachtige stralende baby aanschouwd. Onnodig te zeggen dat ik geneigd ben dat te geloven.
Opgedragen aan Maria betekende in mijn wereld zoveel als dat ik naar haar vernoemd werd. En tot en met  mijn 7e levensjaar alleen in blauw gehuld ging. Ik was dan ook extatisch toen ik op mijn 8e verjaardag mijn eerste blauwloze jurk kreeg. Een witte met knalrode stippen. En een strik.  Ik kan hem nog steeds uittekenen. Maria  bracht echter  meer met zich mee. Ze kwam met een invocatie. Een spiritueel verlangen. Een gevoeligheid  voor de schoonheid van rituelen. Zicht op sluiers en vooral willen weten wat daar achter schuil gaat. De bedoeling achter de bedoeling. En een soort ‘heilig weten” dat mystiek iets anders is dan een doctrine. Het is een persoonlijke diepe relatie  met de Godin. Of God. Goden zijn Een in hun verscheidenheid.
Vanaf mijn 14e ben ik op een soort van pelgrimstocht geweest. Op zoek naar “de” waarheid,  de mysteriën. Verlangend naar ervaringen die mij voorbij mijn ego zouden brengen.  Ik wilde wijs  worden. Was volledig bereid om in mijn grootheid te stappen, in het volle licht te gaan staan. Mijn schaduw slechts bedoeld om af te leggen.
Ik heb veel bijzondere mensen ontmoet. Guru’s.  Heiligen, mystica’s, yogini’s, monniken. Avatars. Tovenaars, sjamanen. Profeten. Priesteressen.  Mannen en vrouwen die hun eigen hoofd, hart en handelen gezuiverd hadden. Wiens ziel voelbaar was en hun licht zichtbaar. Puur en liefdevol. Het zijn echter niet alleen deva’s en engelen die het spirituele pad bewandelen. Veel mensen ruilen op weg naar hun verlichting de ene mal slechts voor de andere in. Ik ben nergens zoveel onechtheid tegen gekomen als in de New Age scene. Ego’s worden uitgeruild voor spirituele ego’s; het jargon wisselt, de kramp blijft. De gehechtheid aan het eigen gelijk blijft en ook eenmaal “verlicht” blijft men graag  VIP in de galerij der goddelijke dienaren. Anders gezegd; velen steken Maria en Jezus naar hun respectievelijke (doornen) kronen. Verkrampt licht, vals licht.
47 ben ik inmiddels. De religie voorbij. De behoefte aan verlichting ook. Een wijs iemand zei me ooit; “wie het hart vindt van zijn eigen religie, vindt het hart van alle religies”. Wat hij bedoelde was dat niemand, geen mens  noch stroming, exclusiviteit kan claimen op waarheid, vrijheid of verlichting. Het Licht laat zich niet vangen in een doctrine of protocol. Ondanks welke krampachtige pogingen van religieuze autoriteiten of fundamentalisten ook.  
Het universum blijft het speelterrein van Goden maar wij,  mensen, functioneren als onderaannemers. Wij bouwen dagelijks het podium voor het NU. En we moeten zelf ons licht ontsteken. We mogen stralen. Maar waar licht is, is ook schaduw. En daar is niks mis mee want ook schaduw heeft een functie, een eigenheid. Zelfs een eigen schoonheid. Dat laatste kan niet gezegd worden van vals licht.

Geest als zee

De geest is als de zee,
en als de golven zijn de bewegingen van de geest.
Hij die zijn geest tot rust weet te brengen,
is als iemand die de oceaan is overgestoken,
haar gevaren heeft getrotseerd
en ten slotte de overkant heeft weten te bereiken.

(Deze overweging kwam ik tegen op een kalenderblokje met van die mooie wijsheden voor alle dag. De bron stond er niet bij vermeld. Ik vond de tekst mooi genoeg om door te geven in ieder geval. Geniet van je dag!)

Tijdwinst? Onmogelijk…

“Het woord ’tijdwinst’ vind ik het gekste woord wat er ooit is uitgevonden.
  Alsof je tijd op kunt sparen.”

Deze prachtige uitspraak kwam ik tegen op de site van Jan Koehoorn. Het is min of meer een inzicht wat Einstein ons wetenschappelijk heeft geprobeerd te verklaren, maar wat niet voor iedereen te begrijpen valt. Op het moment dat je ons “hier en nu” niet beschouwt vanuit beperkingen in tijd en ruimte, komt dit inzicht bovendrijven. Zie mijn eerdere posting hierennu waaruit ook valt op te maken, dat je geen tijd kunt winnen. Tijd is door ons mensen bedacht.
Jan Koehoorn is binnen de wereld van zelfonderzoek een bekende. Op zijn site kun je ook video-opnames bekijken van gesprekken tijdens Satsangs, waarbij telkens getracht wordt om door te dringen, tot dat wat is. De vraag die centraal staat is “Wie ben ik werkelijk?” Persoonlijk geniet ik van deze opnames. Maar ja, wie ben ik?

Creativiteit of Kunst?

“Creativity is allowing oneself to make mistakes.
  Art is knowing which ones to keep.”

Deze uitspraak is van opiniemaker Scott Adams. Hij is in Amerika vooral bekend als schrijver van het stripverhaal Dilbert: www.dilbert.com.  De hoofdfiguur is Dilbert, een IT’er, die problemen heeft met het management op zijn bedrijf. Het succes van de strip is wellicht te danken aan het feit dat de absurde situaties die worden getoond feitelijk niet eens zo ver afstaan van de dagelijkse werkelijkheid op veel bedrijven. Verder heeft deze man zijn sporen verdiend op de meest uiteenlopende gebieden. Van filosoof tot top-ondernemer. Ben je nieuwsgierig naar deze veelzijdige Amerikaan? 
Kijk op http://nl.wikipedia.org/wiki/Scott_Adams.
Scott’s Blog is geniaal en kun je volgen op www.dilbert.com/blog.

Kind

“Hij” die het kind in zichzelf ontkent,
zal zich nimmer “volwassen” kunnen gedragen.

Deze boeiende uitspraak kwam ik tegen op de weblog Spijkerbed van mijn blogvriend Walter Kas. De foto hiernaast is een kunstwerk van hem. Walter is een kleurrijke kunstenmaker en op zijn blog vind je bijzondere berichten en prachtige foto’s die enorm inspireren of je gewoon flink aan het denken zetten. Ik wilde dit even met jullie delen. Zijn blog Spijkerbed staat standaard in de rechterkolom “Bloggers die ik volg”.

Wie nooit van mening is veranderd, heeft zelden iets geleerd.

Van alles in het leven probeer ik dagelijks wat te leren. Want ik geloof in het volgende: “Wie nooit van mening is veranderd, heeft zelden iets geleerd!” Al googlend kwam ik de volgende tekst van Harrie Jekkers tegen, die hier naadloos bij aansluit. Alleen onze vriend zegt het wat anders dus:

“Probeer, elke keer als je tegen de lamp loopt,
een beetje licht mee te nemen.”