Categoriearchief: Teksten van toppers

teksten van anderen, die ik toch graag wil delen

A Cushion for your head

A Cushion for your head.

Just sit there, right now.
Don’t do a thing.
Just rest.
For the separation from God.
From Love.
Is the hardest thing
In this world.
Let me bring you trays with food
And something that you like to drink.
You can use my soft words
As a cushion for your head.

(by Hafiz, 1320 – 1389)

Met dank aan Loek Knippels.
Op zijn nieuwsbrief las ik dit prachtige gedicht van Hafiz.
Volgens deze info van Wikipedia leefde deze mysticus een jaartje langer, tot 1390
Enfin, zo lang geleden… We kijken niet op een jaartje dan.

Een zolder vol

Onderstaande tekst kwam ik tegen op de Facebook pagina van Edwin Vergouwen.
Meer inspiratie tref je aan op zijn site: ItsYouInside.com

Heb jij ook je zolder vol liggen met spullen die je misschien nog denkt te gebruiken, die je (nog) niet kunt weg doen… Zo is het ook met je geloof je overtuigingen, denkwijze.
Gedachten die niet (meer) relevant zijn, niet meer dienend zijn nemen alleen maar ruimte in. Door het opruimen van de zolder, je gedachte en denkwijze, ruim je als het ware op wat niet meer bij je hoort.

Enkel je emoties zorgen ervoor dat je ze niet los laat, ze nemen je steeds weer mee naar het verleden of de toekomst waardoor je afgeleid bent met wat er nu in je omgaat.

Als we enkel maar verzamelen en stapelen dan zien we door de bomen het bos niet meer. Dan verliezen we het overzicht, van wat waar is en van dat wat je nu nodig hebt…

Alle informatie die je vergaart hebt is enkel voor dat moment of periode van waarde.

Als je er door gegroeid bent en er door ervaren hebt dan heeft het zijn dienstbaarheid gegeven. Wanneer we er aan gehecht raken dan verliezen we ons zelf aan dat wat ons dienstbaar was, we raken daardoor afgeleid en verliezen onze focus op ons Zelf.
We verliezen de focus van dat wat er nu in ons werkelijk om gaat.

Bewust worden en zijn laat ons groeien en ervaren terwijl we bij ons Zelf blijven.
Zo behouden we steeds weer het inzicht en overzicht en blijven we bij ons Zelf.

We hebben daarvoor de toestemming van ‘iets’ anders niet nodig, enkel de acceptatie naar je Zelf. En wanneer je je Zelf accepteert en er naar luistert en handelt dan komt dat wat je nodig hebt als van nature naar je toe want dat trek je dan ook van nature aan. Het kost geen moeite en het voelt hemels.

Houden van datgene wat je al hebt van begin af aan zorgt ervoor dat je niet hoeft te verzamelen om lief te hebben. We hebben al lief en delen al lief van nature…

Oriah Mountain Dreamer

20120901-110933.jpg

De volledige uitnodiging (in het nederlands vertaald) van Oriah Mountain Dreamer heeft eerder op mijn blog gestaan, en vind je hier. Nog steeds is het voor mij de mooiste uitnodiging ter wereld. Woorden waar ik kippenvel van krijg. Wil je meer over haar weten? Google maar eens op de trefwoorden “Oriah Mountain Dreamer” en “Invitation”. Veel leesplezier!

Quote, by Socrates

20120811-094056.jpg
“If you don’t get what you want, you suffer; if you get what you don’t want, you suffer; even when you get exactly what you want, you still suffer because you can’t hold on to it forever. Your mind is your predicament. It wants to be free of change. Free of pain, free of the obligations of life and death. But change is law and no amount of pretending will alter that reality.”

~ Quote from Socrates

Rokjesdag?

20120317-101559.jpgRokjesdag? Wanneer dan? Over een maand ongeveer, op 22 april is het 3 jaar geleden dat één van ons land’s beste collumnisten onze tijd heeft verlaten. Elk voorjaar, als de eerste zonnestralen zich zo doen gelden dat je als vanzelf op een terrasje wordt getrokken, moet ik even aan Martin Bril denken. Onder het genot van een biertje. Afgelopen woensdag was dit. Op het terras van De Sjoes in Roosendaal. Want ja, als de zon schijnt, smaakt nergens een biertje lekkerder. Hoewel het nog maart was, en nog te fris voor rokjesdag, vroeg ik mij dus af wie nu bepaalt wanneer het precies rokjesdag is. Welnu, dat bepalen de dames, in grote getalen, in samenspraak met de zon. En niemand anders, volgens Bril. Niet 1 rokje telt, nee, het is die zonnige dag waarop plotseling alle vrouwen bedenken dat dit de dag voor hun eerste rokje is. Uit respect voor Martin Bril en gewoon omdat vandaag zo lekker de zon schijnt, hier nog eens even de mooiste voorjaarscollumn die ooit geschreven is:

Rokjesdag, COLUMN, door Martin Bril, gepubliceerd op 16 april 2004

De dag begon glorieus. Toen ik naar buiten keek, zag ik aan het einde van de straat een vrouw de hoek omslaan die een rok droeg, met daaronder blote benen.

Ha, dacht ik, rokjesdag.

Misschien was ik nog wat slaperig, want toen ik later de stad inging, viel de oogst aan rokjes en blote benen tegen. Ik begon ook te twijfelen aan het belang ervan. Misschien was dat ook van invloed op de waarneming.

In het koffiehuis werd ik opgewacht door de uitbater. Hij stond glunderend achter zijn toonbank en op de vraag hoe het ging, antwoordde hij volmondig ‘goed’.

Mooi zo.

20120317-101626.jpgHij voegde er aan toe dat de lente was begonnen – hij had alweer volop van de natuur genoten. Hij knipoogde niet, maar ik begreep wat hij bedoelde en nam een tafeltje aan het raam. Het terras was opgebroken en de man die het opnieuw moest betegelen zat verderop een boterham op te peuzelen.

Een half uur later was er nog geen rokje voorbij gekomen, maar ik kon me niet voorstellen dat de uitbater mij er tussen nam. Zijn goede humeur moest bovendien érgens vandaan komen, zeker nu hij geen terras had en dat met zulk mooi weer.

Ik vertrok.

Ik had geen zin me uit het veld te laten slaan en liep naar het centrum van de stad. Het aantal naveltruitjes steeg. Ik ben daar geen fan van, maar putte er toch moed uit. Aan de andere kant: wat kon mij het schelen? Al liepen alle vrouwen naakt rond, of in hobbezakken – had ik niet iets beters te doen?

Ja, natuurlijk wel.

Alleen: het schoot me niet te binnen.

Bij de boekhandel trof ik het eerste rokje. Het was trouwens een rok, een geducht exemplaar van stevige, zwarte stof. Hij viel tot ver voorbij de knie, nog net niet tot op de enkel. Er hoorde ook een vrouw bij en die duwde een kinderwagen, waar een baby in lag te slapen. Aan haar voeten droeg ze sandaaltjes en felgroene sokken, waarvan er één lubberde.

Tsja.

En nu het mooie: de wind streek over het plein voor de boekwinkel. De vlaggetjes aan de ijscokar begonnen meteen blij te wapperen. Daarna was de wind nog net bij machte om de zwarte rok boven de groene sokken even op te tillen. Het kostte zichtbaar moeite, maar het lukte en dat leverde twee onvergetelijk blote benen op, heel even maar, gelukkig, want ze waren er nog lang niet aan toe, aan de zomer, die twee witte benen boven die groene sokken waarvan er eentje zo sympathiek was afgezakt.

Uitgeput ging de wind liggen.

Rok, sokken, sandalen, kinderwagen, baby en moeder verdwenen uit beeld, ze hadden niets in de gaten gehad. Ik was weer alleen met de vraag of het nu rokjesdag was of niet. Het leek me van niet, nou ja, dan maar niet ook.

Ik liep naar huis.

De hemel was blauw, maar hier en daar dreef wat bewolking. De zomer had zich duidelijk aangediend, maar was ook nog ver weg. Morgen weer een dag, meer houvast is er niet.

Bron: De hierboven gepubliceerd collumn is in 2004 geschreven door Martin Bril. Na zijn overlijden in 2009 publiceerde “Fokke en Sukke” dit hieronder als troost:

 

 

Making peace with time (Ian Lawton)

“Making peace with time” is een tekst die geschreven is door Ian Lawton. Hij is leraar in “innerlijke wijsheid” en omschrijft zichzelf met deze woorden: “Spiritual teacher of inner wisdom, divine love, deeper consciousness, oneness, peace, abundance.”

De inspirerende website Soulseeds.com van Ian en Meg Lawton kwam ik tegen via Twitter. In september 2011 schreef hij een mooi relativerend artikel over het begrip “tijd”. Graag deel ik dit inspirerende verhaal met jullie hier. Maanden later, want we hebben de tijd mensen! De posting heb ik niet vertaald en in overleg met Ian gekopieerd van de website Soulseeds.com. Met dank aan Ian Lawton hier een blogpost door hem geschreven dus:

Making peace with Time.
One of the reasons we struggle with endings is because we engage in mortal combat with time. We become overly attached to a linear view of time, imagining that everything follows our pre conceived timetable from beginning to end. We end up chasing time, like the Pink Floyd song, “You run and you run to catch up with the sun, but it’s sinking, and racing around to come up behind you again.” This is part four in a series on endings. The first part looked at impermanence. The second looked at ending well, especially in the case of divorce or relocation. The third looked at assumptions. This fourth part will look at making peace with time.

From one perspective time is linear. One thing happens and then another thing happens. Clocks keep ticking, seasons change and sand keeps passing through the hour glass. However in many indigenous cultures and traditions of the earth like the Celtic tradition, there is a sense that beneath linear time, there is eternal depth.

It’s like the story about the guy who has a conversation with God about time-

Guy: God, how long is a million years to you?
God: A minute.
Guy: How much is a million dollars to you?
God: A penny.
Guy: Can I have a penny?
God: In a minute.

In ancient Celtic culture, they had a different rhythm. They began their days, and their major festivals, at dusk rather than dawn. Interestingly the Jewish Sabbath begins at dusk, which was likely also because of earth based roots. The nature based view of eternal time was translated in the Christian tradition as an afterlife- but the notion of eternal life is not what I’m talking about here. I’m talking about the space beneath or beyond time, where there is no future or past, just an eternal present. This is also known as “everywhen”. It requires living with imagination, but not fantasy style imagination. It’s an imagination that sees beyond the illusion of control that we create with our tightly managed lives and schedules. It sees the connection between places and experiences, the unity that glues moments together.

Anything that surprises your expectations about time can be healthy in preparing you for endings. The comedian Sean Morey said that the whole life cycle is backwards, and in fact it would be better if you started off dying. Just get it out of the way right from the beginning. Then you could move straight into an old age home where every day you would feel healthier and stronger. Eventually you would get so healthy that they would kick you out of the retirement home, and you would get a job. On the first day of your job you would be given a gold watch, work for 40 years and then be young enough to enjoy retirement. You would party hard and have a great time in high school. Then you would become a child, and have no responsibilities at all; just play and enjoy your imaginary friends. Finally you would spend the last nine months of your life in an ever-expanding, climate controlled, all-you-can-eat spa.

I didn’t know what a season was until I moved to Michigan. In Sydney, Australia, you have two seasons; summer and pre-summer. I quickly grew to appreciate the four distinct northern seasons. It creates a completely different rhythm in your life; nesting, playing and hunkering down. Even the four seasons are arbitrary compared to many earth based cultures. In Australia, Aborigines have a completely different sense of time and seasons. Rather than living “by the clock” in hours and minutes, they live by their senses and seasons, following nature’s lead. Australian Aborigines are thought to be the oldest living culture in the world- between 50,000 and 65,000 years old. One of the reasons they have survived so long is their ability to adapt and change. I have always been struck by their connection to place and yet they were constantly on the move. They moved camp according to the seasons, but not seasons like we think of them. They had multiple seasons, far more attuned to nature.

I’m not suggesting that we recreate the seasons or turn off the clocks. 24 hour days and four seaons will work fine. I’m suggesting that we recreate our expectations of time. I’m suggesting we have a Tom Hanks/ Castaway style awakening to what’s really important and what guides change.

While on a deserted island for four years, his only possession is a pocket watch and a picture of the woman he loves. It’s the picture, and not the clock, that sustains him; not time, but love. Before his castaway experience, he was totally controlled by time; always meeting deadlines as a FedEx worker. He even preached the importance of time, “It’s a sin to waste time.” Beepers, phones, watches, deadlines, urgency. The mantra of our age is “If I just had more time….”

What if you had all the time in the world? According to the Celtic view, you DO have all the time in the world…in each moment.

Castaway is not about what happens TO the main character. It’s about what happens IN him through his experience. Oliver Wendell Holmes said, “What lies behind us and what lies ahead of us are tiny matters compared to what lives within us.”

When life is lived from the inside out, you always have enough time. You slow down in order to get more done. You work smarter and with less anxious energy. Endings become relative; just more seasons of life. Things may end outside of you, but you keep them alive within where time cant decay them. We use the expression Island Time to describe people who refuse to be ruled by frantic schedules. I’ve experienced both the joy and frustration of island time. Maybe we need to give some attention to Inner Time, where nothing ever begins and nothing ends. It just continually becomes.

Inner time knows that just as the world is round, time is circular, and every ending is also a beginning.

(Bron: Soulseeds.com, tekst van Ian Lawton)
Leestipje omtrent “tijd”: https://www.knappers.nl/tijdwinst/