… een overpeinzing

Als hobbyfilosoof heb ik de neiging om vaak te ver door te denken. Haha, ik geef het zelf maar even toe. Als ik denk, doe ik dat, zoals al mijn soortgenoten, meestal in woorden, in taal. En daar schijnt nu net de verwarring in te zitten.
(Ik denk ook vaak in beelden, maar laten we dat gemakshalve hier maar even vergeten, dan wordt het helemaal vermoeiend he….) We denken dus in woorden, die ooit door mensen bedacht zijn. De toeschouwer bepaalt dus eigenlijk het schouwspel.
Stel je nu eens voor dat de hele wereld groen is, wie weet er dan nog wat groen is? Of, er loopt niemand in het bos, geen mens, geen dier, niemand. Een boom valt om door een rukwind. Wie hoort hem kraken, wie hoort hem vallen? En is dat geluid er dan wel? Wat is een schouwspel, als er niet “geschouwd” wordt? Was er ooit een begrip als “vrede”geweest, als de mens geen oorlog had gevoerd?

Alle antwoorden op voorgaande vragen, duiden op een uitleg dat iedere waarheid pas kan bestaan in verhouding tot het tegenovergestelde. En dat de werkelijkheid pas kan worden waargenomen, als er een waarnemer is.
Einstein zei ooit: “De werkelijkheid is louter een illusie, zij het een zeer hardnekkige.”

In onze afgescheidenheid kunnen wij mensen onze ware natuur niet bevatten. Misschien zijn wij met zijn allen wel God, die ons mensen als een bewustzijn heeft geschapen, waarin de droom van ons leven zich mag voltrekken. Waarin wij ons leven kunnen ervaren. En dat is het maffe, al dat ervaren doen wij als mensen, vanuit ons gevoel voor tijd en ruimte. Door onze taal kunnen we praten over vroeger, en iets vastleggen voor januari 2008. Het lukt het ons eenvoudig weg niet (of nauwelijks) om “hier en nu” te leven.

Om met Einstein te besluiten: “Tijd en ruimte zijn niet de omstandigheden waarin wij leven, maar de manieren waarop wij denken.”
Dat was het tot hier. Mijn klok zegt 20.41 uur. Even dit online zetten nog en dan ga ik mijn pc uitzetten.  Een bakske koffie doen mee ons Betske.

Ik wens jullie allen een gezond 2008.  Maak er maar een mooi jaar van.                     Groetjes, John Knappers.

Licht

GlasinloodDinantReligies zijn bouwwerken met veel open ramen.
Waardoor wij proberen te kijken naar een helder licht.
De bouwwerken van onze ouders.
Bedacht, door hen die keken,
gemaakt in dezelfde bron van dat licht.
Alles wat wij zoeken komt vanzelf in zicht,
als we stil blijven staan, in dat oneindig licht.
Bij zicht in donker,
komt licht in zicht.  

“Zijn”, van Anton Heyboer

Anton Heyboer, was een omstreden kunstenaar, door de meeste Nederlanders gekend als de man met zijn vijf vrouwen. Hij noemde zichzelf ‘zenmeester’ en heeft in die hoedanigheid bijzondere uitspraken gedaan die samen met foto’s van zijn leven en werk in dit boek zijn opgenomen.
In zijn boek “De filosofie van een oorspronkelijke geest” staan een aantal bijzondere teksten, schitterend geillustreerd met veel van zijn werk.
Volgend gedicht gaf aan dat Heyboer het non-duale begreep:

Zijn

‘Als je ‘wezenlijk’ bent,
dan voldoe je niet meer aan de regels van het mens-zijn,
want het wezenlijke kan zich niet voortplanten
en valt daardoor al totaal buiten
het meest essentiële van
het mens-zijn.
Want ‘wezenlijk zijn’, is een ‘zijn’
en een ‘zijn’
kan zich niet voortplanten.
Alleen het ‘niet-zijn’ plant zich voort in stuwing
om ooit het ‘zijn’ te bereiken.’

Zo vrij als een vlinder (boek van Marcel Derkse)

Met de kracht van verhaal en beeldspraak en nooit afwezige humor biedt de auteur de lezer een omgekeerde verrekijker aan. Wat we gewend zijn om uit te vergroten, zorg en pijn. komt zo op afstand. Wat we zo moeilijk dichtbij krijgen, vertrouwen, komt binnen handbereik.


Marcel Derkse (1953) werkte na zijn HBO studie maatschappelijk werk zeven jaar in de gezondheidszorg. Zijn belangstelling ging sinds zijn jonge jaren uit naar levensvragen rond ziekte en gezondheid, zingeving en bezieling, onderwijs en levenskeuze. Vanaf zijn achttiende begeleidde hij tevens groepen rond spiritualiteit, zin- en vormgeving. Zijn zoektocht bracht hem bij diverse leraren en stromingen en uiteindelijk bij de mystieke soefi-orde van de Mevlevi-derwisjen. Daar is hij in 2001 ingewijd als sheikh (leraar en voorganger in de Mevlevi-traditie).
Door de jaren heen heeft hij, samen met een team, de Pulsarmethode ontwikkeld, een kruisbestuiving tussen zijn beroep als hulpverlener en de mystieke weg. Daaruit zijn verschillende organisaties voortgekomen: Tara in Rotterdam (opgericht in 1983), de Hoeve in Cothen (1987), de Voorde in Steijl (1989) en Laag Zuthem (2000) en uiteindelijk de Pulsar School voor Verandering in Laag Zuthem (vanaf 2007). Organisaties die in brede maatschappelijke kring als baanbrekend zijn gezien en geaccepteerd. Zijn huidige werk omvat: schrijven, onderricht, visie ontwikkeling.

Vier vragen die je leven veranderen (boek van Byron Katie)

Buron KatieUit het niets, als een verfrissende bries over een marktplein, komt Byron Katie met wat ze noemt The Work. Terwijl ze een doodgewoon leven leidde, begon Katie in toenemende mate depressief te worden, en gedurende tien jaar zakte ze steeds dieper weg in woede, wanhoop en gedachten aan zelfmoord.
Dan, op een ochtend, wordt ze wakker in een staat van uitzinnige vreugde, vol van het besef van de wijze waarop haar lijden tot een einde werd gebracht. De vrijheid van dit besef heeft haar nooit meer losgelaten, en nu kun je, door Vier vragen die je leven veranderen, dezelfde vrijheid ervaren met behulp van The Work.
The Work bestaat eenvoudigweg uit vier vragen die je, zodra je ze toepast op een specifiek probleem, in staat stellen datgene wat jou dwarszit in een totaal ander licht te zien. Zoals Katie het opmerkt: ‘Het is niet het probleem dat ons lijden veroorzaakt, het is onze gedachte over dat probleem.’
Vier vragen die je leven veranderen laat je stap voor stap zien, door middel van verhelderende en levendige voorbeelden, hoe je zelf dit revolutionaire proces kunt toepassen. Je zult merken dat de mensen die met Byron Katie The Work deden, een breed scala van menselijke, herkenbare problemen hebben: van een echtgenote die op het punt staat haar man te verlaten omdat hij meer seks wil, een man met een baan op Manhattan die verlamd is van angst voor terrorisme tot een vrouw die rouwt om een sterfgeval in haar familie.

De zin van het bestaan (boek van Viktor E. Frankl)

Professor Frankl verbleef drie jaar in verschillende concentratiekampen, waar hij getuige was van he7tmeest gruwelijke menselijke leed. Dit is een kort, maar zeer boeiend verslag van zijn ervaringen. In zijn verhaal introduceert Viktor Frankl zijn filosofie – de logotherapie. Zijn denkbeelden vermengen zich echter zo geleidelijk en voorzichtig met het verhaal, dat dit niet zomaar een boek over de verschrikkingen van het concentratie kamp is, maar een zeer diepgaande verhandeling. Voor iemand die jarenlang niet anders dan lijden en de macht van het kwaad om zich heen heeft gezien, heeft hij een verrassend optimistische opinie omtrent het vermogen van de mens zich boven zijn lijden te verheffen en een toepasselijke gerichte waarheid te vinden. Viktor E. Frankl was hoogleraar in de neurologie en de psychiatrie aan de Universiteit van Wenen, hij is auteur van zo’n 2-5 boeken die in vijftien talen vertaald werden. Van dit boek werden er bijvoorbeeld in de Verenigde Staten ver over de twee miljoen exemplaren verkocht.

Veronika besluit te sterven (boek van Paulo Coelho)

CoelhoVeronika ontdekt in het aangezicht van de dood wat haar werkelijke verlangens zijn. Op onovertroffen wijze laat Paulo Coelho in deze roman zien hoe dun de grens tussen ‘waanzinnig’ en ‘doodnormaal’ gedrag is. Veronika besluit te sterven vormt met Aan de oever van de Piedra huilde ik en De duivel en het meisje een trilogie. In alledrie de boeken beschrijft Coelho een week uit het leven

WakkerMaker. Gelooft niet alles wat hij denkt!