Sri Nisargadatta Maharaj, spreuk:

Wijsheid zegt me dat ik Niets ben.
Liefde zegt me dat ik Alles ben.
Tussen die twee stroomt mijn leven.

Op dit moment ben ik het boek “Ik ben/Zijn” aan het lezen van “de Maharaj”, in een vertaling van Wolter Keers. Dit boek wordt op dit moment toch een beetje gezien als de bakermat van de Advaita in Nederland. Ben overigens net hieraan begonnen, de eerste 100 pagina’s zijn nu gelezen. Nog een stuk of heerlijke 900 pagina’s te gaan. Zodra ik het gelezen heb, zal ik ruim daarna op mijn weblog vermelden wat het boek mij heeft verteld. Wordt vervolgd dus….

This world has only one sweet moment….

Ken je dat? Je luistert naar een geweldig nummer van 20 jaar geleden of zo, en realiseert je eigenlijk nu pas echt wat je toen in de tekst zo aansprak. In dit geval heb ik het over het nummer “Who Wants to Live Forever” van Queen. Onze vriend Freddy lijkt te vechten met zijn sterfelijkheid. Dacht ik toen….. 1986; kijk en luister maar even naar http://www.youtube.com/watch?v=pC4ZOxpu2rs

De tekst: There’s no time for us, There’s no place for us, What is this thing that, builds our dreams, Yet slips away from us. Who wants to live forever? Who wants to live forever…..? There’s no chance for us, It’s all decided for us. This world has only one sweet moment, Set aside for us. Who wants to live forever? Who wants to live forever…..? Who dares to love forever. When love must die? But touch my tears with your lips. Touch my world with your fingertips. And we can have forever, And we can love forever. Forever is our today. Who wants to live forever? Who wants to live forever? Forever is our today. Who waits forever anyway?

Nu realiseer ik mij dat de schrijver van dit nummer beseft dat hij puur bewustzijn is. Dat hij in het huidige moment, de eeuwigheid heeft, vandaag. Wie wil er nu voor altijd leven? Dit nummer getuigt voor mij van een klacht tegen het verlangen, naar altijd. En als je dat verlangen loslaat, je overlevert aan het “kosmisch plan”…  Tja, dan schrijf je dit soort nummers als vanzelf misschien?

Vissen = mediteren met hindernissen

Laat het voorjaar maar komen hoor. Magnolia’s staan al weer volop in bloei. Heerlijk met mijn hengeltje even een middagje aan de Roosendaalse Vliet. De zon zo ergens boven Kruisland, lekker uit de wind, tussen het riet.
Staren naar die dobber, tot de rust mij overvalt. Dan wordt ik één met het uitzicht, met die reiger aan de overkant, met de ondergaande zon, en de golfjes op het water…… Ik voel mij als de rivier. Gedachten komen niet meer naar binnen. Gewoon heerlijk even Zijn, met moeder natuur.

En dan ineens gaat die dobber onder, beet. Een joekel van een brasem. Komt er natuurlijk makkelijk uit en dan zo rustig mogelijk terugzetten. Handen afspoelen, want wat was het een slijmjurk, die brasem. Enfin……Waar was ik nou met “niet denken” ook al weer gebleven? Ben het kwijt. Hèhè, de volgende keer ga ik zonder haakje vissen. Veel rustiger. Ook voor die vissen he. Voor vissen heb ik inmiddels een defenitie bedacht: “Vissen = mediteren met hindernissen”, haha. Verder is het maar goed dat niet iedereen weet hoe verslavend dit kan zijn. Het zou ook veel te druk worden aan de waterkant dan.

Boodschappen van leven uit de dodencel (Roger W. Macgowen & Pierre Pradervand)

“Boodschappen van leven uit de dodencel” is geschreven door Roger W. MacGowen & Pierre Pradervand. Dit boek is een aangrijpend en verbijsterend verhaal over de veerkracht van een mens. Het is een loflied op de grootheid van een onterecht terdoodveroordeelde die heeft weten te groeien, te delen, lief te hebben en te vergeven ‘ en dat nog steeds doet ‘ in een helse gevangenis, waarin alles erop gericht is om iemands menselijkheid te verpletteren. Maar het is ook een aanklacht, helder en zonder omwegen, tegen een van de meest onmenselijke en onterende detentiesystemen ter wereld, ‘death row’ in de gevangenis van Livingston in Texas. Sommige gevangenen worden er letterlijk gek van. Anderen, maar dat zijn er weinigen, worden grote wijzen. Roger McGowen heeft besloten in deze hel volledig verantwoordelijk te zijn voor zijn leven en heeft de moed gehad liefde en vergeving te praktiseren. ROGER MCGOWEN, geboren in een getto in Houston, groeide op tot een modelburger, maar zit nu al zestien jaar in de dodencel voor een misdaad die hij niet heeft begaan. Hij heeft zich ontpopt als een universele geest die weet te verenigen wat normaal gesproken uiteen zou gaan. PIERRE PRADERVAND, oprichter van de workshops ‘Vivre Autrement’ (Anders leven), is van huis uit socioloog. Hij woont in Zwitserland en heeft elf jaar in Afrika gewerkt (ontwikkelingssamenwerking). Van hem verscheen eerder: De zachte kracht van de zegening.
Meer informatie over Pierre Pradervand is (voor de kenners van de franse taal) te lezen op: www.vivreautrement.org

Wie is Roger W. McGowen?

Voor diegenen die Roger’s boek nog niet hebben gelezen, Roger is een zwarte Amerikaan, geboren in Texas op 23 december 1963 in een van de zwaarste ghetto’s van de stad, Ward 5, en is ter dood veroordeeld voor een misdaad die hij nooit heeft gepleegd (getuigen hebben verklaard dat hij elders bij een familiebijeenkomst was ten tijde van de misdaad maar zij zijn nooit benaderd door Roger’s – door de staat aangewezen – advocaat. Hij zit momenteel (2006) in zijn 19e jaar in ‘death row’ (de zgn. dodencellen – de laatste en zwaarste fase voor ter dood veroordeelden). Zijn rechtszaak was een voorbeeld van de typisch juridische parodieën die helaas nog veel te frequent voorkomen in het Amerikaanse rechtssysteem.
Roger’s advocaat heeft hem nooit bezocht voor aanvang van de rechtszaak, en baseerde zijn pleidooi enkel op het politierapport. Hij heeft nooit getracht Roger’s sterke alibi na te gaan. Hij viel zelfs meermaals in slaap tijdens Roger’s rechtszaak en heeft geen enkele tegenspraak geuit tegen de gehanteerde procedures die volledig in strijd waren met de grondwet van Texas en de VS. De aanklager beloofde een andere gevange een strafvermindering als hij een (valse) getuigenis zou afleggen tegen Roger, een praktijk die helaas maar al te vaak in de VS voor komt. Roger’s advocaat heeft geclaimd dat hij meer cliënten ter dood veroordeeld heeft gekregen dan welk ander advocaat dan ook, hetgeen nogal storend is voor een lid van het rechtssysteem.
Roger ging in hoger beroep en kreeg voor de tweede keer een door de staat toegewezen advocaat die vier jaar lang geen kontakt zocht met hem. Toen Roger hem eindelijk per telefoon te pakken kreeg vanuit Ellis One Unit in Huntsville (in die tijd hadden gevangenen recht op slechts twee telefoontjes per jaar), kreeg hij te horen dat hij zijn zaak afwees omdat een van de agenten die betrokken was bij de zaak een heel goede vriend van hem was. Roger vroeg hem waarom hij vier jaar nodig had gehad om tot deze conclusie te komen.
Tijdens de eerste acht jaar in de gevangenis heeft Roger geen enkel bezoek gehad (familieleden hadden geen auto en Huntsville is tamelijk ver van Houston waar zijn familie woonde). Geleidelijk aan, bewandelde deze ‘zelf-geleerde’, bescheiden ‘held in zelfontwikkeling’ het spirituele pad, en startte de lange, langzame klimtocht die hem vandaag de dag een inspiratie maken voor talloze mensen over de hele wereld. Hij is een leraar en voorbeeld voor velen.

Stel je eens voor dat….

Na alle teksten en informatie leek het me wel weer tijd voor een stukje muziek. Al die woorden zetten alleen maar aan tot denken, en denken lijkt de geest wel te verrijken maar het enige wat het doet is vertroebelen. We zijn nu eenmaal niet onze gedachten. Onze gedachten worden als het ware gedroomd. En dromen zijn helaas niet altijd even simpel. Ze gaan met ons op de loop. Het hoofd wordt alleen maar voller. Op zijn tijd de boel lekker leeg gooien is dus raadzaam.
Simpele heldere tekst, in combinatie met goede muziek, komt directer naar binnen. Lijkt soms gewoon wat sneller vanuit ons verstand naar onze emoties te gaan. En het is lang niet zo vermoeiend om in te voelen wat de werkelijke boodschap is. Hier een nummer van misschien wel één van de grootste dromers ter wereld. Luister naar een prachtig nummer van John Lennon.
Bezoek:  http://www.youtube.com/watch?v=jEOkxRLzBf0

Een nieuwe aarde (Eckhart Tolle)

Deze wereldwijde bestseller is eigenlijk een logisch vervolg op zijn eerdere “Kracht van het NU”. Tolle gaat diep in op de werking van het ego en hoe deze zich hecht aan ons “pijnlichaam”. Het ego-gerichte bewustzijn heeft aarde en mensheid aan de rand van de totale catastrofe gebracht. Het is dan ook hoog tijd voor een collectieve bewustzijnstransformatie, waardoor we onze zwaarte en dichtheid verliezen, zodat we transparant worden voor het licht van bewustzijn. Wat kunnen we doen om deze verschuiving in onszelf te versnellen? En hoe kunnen we het nieuwe, ontwakende bewustzijn herkennen? Op deze en andere wezenlijke vragen gaat Een nieuwe aarde in. Al lezende ervaren we dan de bewustzijnsverschuiving die in ons plaatsvindt.

Inzicht, en mandala

Over advaita kun je erg veel zeggen, lezen, schrijven en denken. Het lijkt wel of er duizenden woorden nodig zijn om tot “inzicht” te komen. Het besef dat er geen verschil is tussen je eigen bewustzijn en het kosmische bewustzijn, lijkt, hoe paradoxaal dan ook, niet elk moment als vanzelf te komen. Ik lees boeken, praat en email met medeleerlingen en mijn leraar. Eigenlijk zoek ik naar een inzicht wat we als klein kind al hadden, en waar we gedurende de jaren, steeds verder van af zijn geraakt. En heb je eenmaal het inzicht gevonden, lijken de woorden overbodig.

Dit weekend waren we op bezoek bij ons neefje Rens (2) en nichtje Geke (3). Heerlijk hoe die kinderen zorgeloos kunnen zijn, in het nu…. Mijn nichtje was aan het “kralen-strijken” en al kijkend kun je niet anders dan er naast gaan zitten en meedoen. We hebben bijgaande afbeelding (zie foto onder) gemaakt. Een mandala om je gedachten in te laten verdrinken. Het maken van mandala’s en kijken er naar, schijnt je te helpen de rust te vinden, om tot inzicht te komen. Een meditatief ruggesteuntje dus. Wie houdt je tegen, hier de foto. Klik er op om hem te vergroten, en genieten maar, zolang je wilt…..

Geen tijd !??

Vraag eens aan iemand, hoe het met hem of haar is? Als je al hoort dat het goed gaat, dan volgt al ras de aanvulling: “Maar ja, druk, druk…. Ik heb geen tijd!” En als ik dan nadenk over de zoektocht van de mens, waarin hij gehinderd wordt door zijn voortdurende gedachte dat hij afgescheiden is van het grote geheel, van de schepping…. Tja, dan is tijd een grote boosdoener, wellicht een grotere dan ruimte.

De waarheid heeft geen tijd, voor welles of voor nietes. De zoeker heeft geen tijd, hij leeft voort in woorden. Hij ervaart alles in dualiteit. Ervaren speelt zich af in de tijd, ervaren is net als worden. Worden doen we in de loop van de tijd. Echter om te zijn wie wij werkelijk zijn, hebben wij tijd niet nodig. Want zijn, dat doen we NU.

Misschien wordt het tijd, dat we de tijd eens gaan negeren. Nee, beter gezegd, we moeten de tijd leren nemen. Wie geen tijd meer heeft, is volgens mij ver klaar met leven. En leven, doen we NU.

WakkerMaker. Gelooft niet alles wat hij denkt!