Wie heeft dit geschreven?

In zo’n gezellig klein cadeauboekje kwam ik een tijd terug de volgende spreuk tegen. Misschien kan een lezer mij melden wie de schrijver is van deze prachtige constatering, want ik hou er altijd wel van om bij citaten een bron te vermelden. Dus, ken je de schrijver, laat je het even weten dan? Tot die tijd zit ik even hiernaast op die foto dus. De tekst luidt:

EEN WIJS MENS KAN VANAF DE BODEM VAN EEN PUT
MEER ZIEN DAN EEN DWAAS VANAF EEN BERGTOP

Ik wilde hem jullie niet onthouden. Houdoe, John.

Loslaten van vastgeroeste denkwijzes

Op de pagina “over Knappers.nl”, heb ik eerder, o.a. dit geschreven: (…) De “advaita” studie zorgt er vooral voor dat niet alleen mijn kijk op de wereld, het leven, en mijzelf is veranderd, maar vooral dat het punt van waaruit ik waarneem, is verschoven. Ik realiseer me meer en meer, dat ik niet mijn gedachten ben. En dat ik zeker (gelukkig, haha) geen gedachte ben in jouw hoofd. (…) Ik kijk gewoon naar het theater van het leven, met mijn eigen ogen. Voor zover “ik” al die waarnemer ben?  (…)

Momenteel ben ik aan het lezen in “I am” van Nisargadatta.  Het zal je verbazen hoeveel coaches, leraren en trainers hier in Nederland een deel van hun kennis hebben opgedaan in dit boek van Nisargatta. Eerder schreef ik over hem al een stukje op www.knappers.nl/?p=184. Het is genieten van de vraaggesprekken die zijn gevoerd tussen de Maharaj en zijn bezoekers in de 70-er jaren. Wat mij vooral opvalt is dat de gedachte “Ik ben” door hem wordt vastgehouden, aangeraden en uitgelegd op allerlei verschillende manieren, die je uiteindelijk toch naar het zelfde punt brengen. Dat is een inzicht wat juist niet te verkrijgen is door het aanleren van allerlei nieuwe theorieën, maar juist veel eerder te verkrijgen is door het loslaten van je oude vastgeroeste manieren van denken. Wie daar geen moeite voor doet, of wil doen, haakt vanzelf weer af. En dat is prima verder hoor, want dan moet het gewoon zo zijn. Mocht het overigens komende dagen of weken eens wat rustiger zijn op deze blog, schrik niet, dan ben ik waarschijnlijk bezig om al die ouwe vastgeroeste gedachten in de prachtige Roosendaalse Vliet te gooien. Liefst tijdens het vissen dan weer, zie www.knappers.nl/?p=175

Ik wens je een mooi voorjaar, geniet van de zon! Groetjes, John.

Bill Hicks

In een krachtig stuk cabaret van nog geen 3 minuten, waarvan hij er maar 2 vult met tekst, legt de Amerikaanse cabaratier Bill Hicks ons uit wat de zin is van ons menselijke bestaan. Volgens hem is het “just a ride”. Kijk en luister hierEn als je wilt gieren van het lachen, kijk dan ook even naar hoe hij denkt over “marketeers” op dit filmpje. En verder gewoon even zoeken op www.youtube.com op Bill Hicks, de koning in “stand-up-comedy”. Een filosoof die te jong het aardse bestaan heeft verlaten. Meer info over Hicks kun je ook vinden op www.a-dvaita.nl

Jeff Foster

Heel wat teksten, woorden, begrippen in alles wat je leest over Advaita, lijken soms verwarrend. Zelfs paradoxaal. De zoeker, die iets zoekt, wat hij eigenlijk allang heeft. Tja, zo werken onze hersentjes he, we houden ze het liefst maar bezig. Het enige wat onze gedachten kunnen, is verder gaan, stilstaan bij “wat nu is”, dat is het moeilijkste voor onze hersentjes. Alles wat wij willen, verlangen, wensen, lijkt in de toekomst te liggen. Het geluk ligt ergens op ons te wachten. De spreekwoordelijke pot met goud staat ergens onderaan die prachtige regenboog. Terwijl we allemaal wel weten, diep van binnen, dat we niet gelukkig kunnen worden. We kunnen het hooguit zijn. Genieten van die kleuren dus….. Wanneer je zoekt op www.youtube.com en je zoekt op Advaita kom je allerlei sprekers tegen. Sommige wat wazig, anderen zo helder als glas. Zelf heb ik genoten van volgend filmpje van Jeff Foster, wat mij letterlijk inspireerde om dit stukje te schrijven. Als je liever luistert dan leest, ga dan maar eens naar dit filmpje van Jeff Foster. De site van Jeff Foster heet  www.lifewithoutacentre.com  en staat rechts tussen de “Advaita sites”.
Dank voor je inspiratie Joost!

Wat is het nut van de Advaita Vedanta filosofie?

Wat is het nut van de Advaita Vedanta filosofie ? Dit is de vraag die mij regelmatig gesteld wordt door mensen die mij al jaren kennen. Men kijkt er zelfs wel eens wat bezorgd bij, want ja, lees je wat verder op mijn weblog, kom je vage woorden tegen zoals “bewustzijn”, “zelfinzicht” etc. En dan krijgen sommigen de kriebels. Bij het beantwoorden van deze vraag ben ik nogal gauw geneigd te veel woorden te gebruiken. Hoe meer woorden, hoe meer beelden en hoe verwarrender de boodschap. Enfin, vandaar dat ik graag naar de volgende tekst verwijs. Deze heb ik geplukt van www.advaita.nl die is gebouwd door mijn leraar Rob van Dijk.

Mensen vragen wat het nut van deze advaita filosofie is in de praktijk van het leven. Het antwoord luidt als volgt: wie onwetend is van advaita is bij alles geheel en al betrokken en heeft geen uitweg. Soms is er plezier, soms is er pijn, in een eindeloze afwisseling. Er is bezorgdheid en angst, waardoor de kans op bevrijding uit deze betrokkenheid steeds kleiner wordt. Wanneer advaita ter harte wordt genomen zal betrokkenheid ophouden.
Men gaat zien hoe de dingen werkelijk zijn. De geest is niet langer vervuld van bezorgdheid en zorgen. Het wordt mogelijk een situatie te veranderen zonder het resultaat ervan op te eisen. Deze mens gaat goed slapen en als hij wakker wordt is er een dag vol nieuwe kansen en mogelijkheden. De verbeelding lost op maar het toneelspel van de schepping blijft doorgaan. Daar kan men naar kijken in goede gezondheid en vitaliteit.
Uit: ‘Gesprekken 1985’  Vert.: mr.P.G.van Oyen

Sri Nisargadatta Maharaj, spreuk:

Wijsheid zegt me dat ik Niets ben.
Liefde zegt me dat ik Alles ben.
Tussen die twee stroomt mijn leven.

Op dit moment ben ik het boek “Ik ben/Zijn” aan het lezen van “de Maharaj”, in een vertaling van Wolter Keers. Dit boek wordt op dit moment toch een beetje gezien als de bakermat van de Advaita in Nederland. Ben overigens net hieraan begonnen, de eerste 100 pagina’s zijn nu gelezen. Nog een stuk of heerlijke 900 pagina’s te gaan. Zodra ik het gelezen heb, zal ik ruim daarna op mijn weblog vermelden wat het boek mij heeft verteld. Wordt vervolgd dus….

This world has only one sweet moment….

Ken je dat? Je luistert naar een geweldig nummer van 20 jaar geleden of zo, en realiseert je eigenlijk nu pas echt wat je toen in de tekst zo aansprak. In dit geval heb ik het over het nummer “Who Wants to Live Forever” van Queen. Onze vriend Freddy lijkt te vechten met zijn sterfelijkheid. Dacht ik toen….. 1986; kijk en luister maar even naar http://www.youtube.com/watch?v=pC4ZOxpu2rs

De tekst: There’s no time for us, There’s no place for us, What is this thing that, builds our dreams, Yet slips away from us. Who wants to live forever? Who wants to live forever…..? There’s no chance for us, It’s all decided for us. This world has only one sweet moment, Set aside for us. Who wants to live forever? Who wants to live forever…..? Who dares to love forever. When love must die? But touch my tears with your lips. Touch my world with your fingertips. And we can have forever, And we can love forever. Forever is our today. Who wants to live forever? Who wants to live forever? Forever is our today. Who waits forever anyway?

Nu realiseer ik mij dat de schrijver van dit nummer beseft dat hij puur bewustzijn is. Dat hij in het huidige moment, de eeuwigheid heeft, vandaag. Wie wil er nu voor altijd leven? Dit nummer getuigt voor mij van een klacht tegen het verlangen, naar altijd. En als je dat verlangen loslaat, je overlevert aan het “kosmisch plan”…  Tja, dan schrijf je dit soort nummers als vanzelf misschien?

Vissen = mediteren met hindernissen

Laat het voorjaar maar komen hoor. Magnolia’s staan al weer volop in bloei. Heerlijk met mijn hengeltje even een middagje aan de Roosendaalse Vliet. De zon zo ergens boven Kruisland, lekker uit de wind, tussen het riet.
Staren naar die dobber, tot de rust mij overvalt. Dan wordt ik één met het uitzicht, met die reiger aan de overkant, met de ondergaande zon, en de golfjes op het water…… Ik voel mij als de rivier. Gedachten komen niet meer naar binnen. Gewoon heerlijk even Zijn, met moeder natuur.

En dan ineens gaat die dobber onder, beet. Een joekel van een brasem. Komt er natuurlijk makkelijk uit en dan zo rustig mogelijk terugzetten. Handen afspoelen, want wat was het een slijmjurk, die brasem. Enfin……Waar was ik nou met “niet denken” ook al weer gebleven? Ben het kwijt. Hèhè, de volgende keer ga ik zonder haakje vissen. Veel rustiger. Ook voor die vissen he. Voor vissen heb ik inmiddels een defenitie bedacht: “Vissen = mediteren met hindernissen”, haha. Verder is het maar goed dat niet iedereen weet hoe verslavend dit kan zijn. Het zou ook veel te druk worden aan de waterkant dan.

Boodschappen van leven uit de dodencel (Roger W. Macgowen & Pierre Pradervand)

“Boodschappen van leven uit de dodencel” is geschreven door Roger W. MacGowen & Pierre Pradervand. Dit boek is een aangrijpend en verbijsterend verhaal over de veerkracht van een mens. Het is een loflied op de grootheid van een onterecht terdoodveroordeelde die heeft weten te groeien, te delen, lief te hebben en te vergeven ‘ en dat nog steeds doet ‘ in een helse gevangenis, waarin alles erop gericht is om iemands menselijkheid te verpletteren. Maar het is ook een aanklacht, helder en zonder omwegen, tegen een van de meest onmenselijke en onterende detentiesystemen ter wereld, ‘death row’ in de gevangenis van Livingston in Texas. Sommige gevangenen worden er letterlijk gek van. Anderen, maar dat zijn er weinigen, worden grote wijzen. Roger McGowen heeft besloten in deze hel volledig verantwoordelijk te zijn voor zijn leven en heeft de moed gehad liefde en vergeving te praktiseren. ROGER MCGOWEN, geboren in een getto in Houston, groeide op tot een modelburger, maar zit nu al zestien jaar in de dodencel voor een misdaad die hij niet heeft begaan. Hij heeft zich ontpopt als een universele geest die weet te verenigen wat normaal gesproken uiteen zou gaan. PIERRE PRADERVAND, oprichter van de workshops ‘Vivre Autrement’ (Anders leven), is van huis uit socioloog. Hij woont in Zwitserland en heeft elf jaar in Afrika gewerkt (ontwikkelingssamenwerking). Van hem verscheen eerder: De zachte kracht van de zegening.
Meer informatie over Pierre Pradervand is (voor de kenners van de franse taal) te lezen op: www.vivreautrement.org

Wie is Roger W. McGowen?

Voor diegenen die Roger’s boek nog niet hebben gelezen, Roger is een zwarte Amerikaan, geboren in Texas op 23 december 1963 in een van de zwaarste ghetto’s van de stad, Ward 5, en is ter dood veroordeeld voor een misdaad die hij nooit heeft gepleegd (getuigen hebben verklaard dat hij elders bij een familiebijeenkomst was ten tijde van de misdaad maar zij zijn nooit benaderd door Roger’s – door de staat aangewezen – advocaat. Hij zit momenteel (2006) in zijn 19e jaar in ‘death row’ (de zgn. dodencellen – de laatste en zwaarste fase voor ter dood veroordeelden). Zijn rechtszaak was een voorbeeld van de typisch juridische parodieën die helaas nog veel te frequent voorkomen in het Amerikaanse rechtssysteem.
Roger’s advocaat heeft hem nooit bezocht voor aanvang van de rechtszaak, en baseerde zijn pleidooi enkel op het politierapport. Hij heeft nooit getracht Roger’s sterke alibi na te gaan. Hij viel zelfs meermaals in slaap tijdens Roger’s rechtszaak en heeft geen enkele tegenspraak geuit tegen de gehanteerde procedures die volledig in strijd waren met de grondwet van Texas en de VS. De aanklager beloofde een andere gevange een strafvermindering als hij een (valse) getuigenis zou afleggen tegen Roger, een praktijk die helaas maar al te vaak in de VS voor komt. Roger’s advocaat heeft geclaimd dat hij meer cliënten ter dood veroordeeld heeft gekregen dan welk ander advocaat dan ook, hetgeen nogal storend is voor een lid van het rechtssysteem.
Roger ging in hoger beroep en kreeg voor de tweede keer een door de staat toegewezen advocaat die vier jaar lang geen kontakt zocht met hem. Toen Roger hem eindelijk per telefoon te pakken kreeg vanuit Ellis One Unit in Huntsville (in die tijd hadden gevangenen recht op slechts twee telefoontjes per jaar), kreeg hij te horen dat hij zijn zaak afwees omdat een van de agenten die betrokken was bij de zaak een heel goede vriend van hem was. Roger vroeg hem waarom hij vier jaar nodig had gehad om tot deze conclusie te komen.
Tijdens de eerste acht jaar in de gevangenis heeft Roger geen enkel bezoek gehad (familieleden hadden geen auto en Huntsville is tamelijk ver van Houston waar zijn familie woonde). Geleidelijk aan, bewandelde deze ‘zelf-geleerde’, bescheiden ‘held in zelfontwikkeling’ het spirituele pad, en startte de lange, langzame klimtocht die hem vandaag de dag een inspiratie maken voor talloze mensen over de hele wereld. Hij is een leraar en voorbeeld voor velen.

Stel je eens voor dat….

Na alle teksten en informatie leek het me wel weer tijd voor een stukje muziek. Al die woorden zetten alleen maar aan tot denken, en denken lijkt de geest wel te verrijken maar het enige wat het doet is vertroebelen. We zijn nu eenmaal niet onze gedachten. Onze gedachten worden als het ware gedroomd. En dromen zijn helaas niet altijd even simpel. Ze gaan met ons op de loop. Het hoofd wordt alleen maar voller. Op zijn tijd de boel lekker leeg gooien is dus raadzaam.
Simpele heldere tekst, in combinatie met goede muziek, komt directer naar binnen. Lijkt soms gewoon wat sneller vanuit ons verstand naar onze emoties te gaan. En het is lang niet zo vermoeiend om in te voelen wat de werkelijke boodschap is. Hier een nummer van misschien wel één van de grootste dromers ter wereld. Luister naar een prachtig nummer van John Lennon.
Bezoek:  http://www.youtube.com/watch?v=jEOkxRLzBf0

WakkerMaker. Gelooft niet alles wat hij denkt!