Onze Sjaan is uit de tijd gevallen.

Onze Sjaan is uit de tijd gevallen. In memoriam.

Van nature ben ik geen klager. En dat zal deze blogpost ook niet zijn. Zie het als een dankwoord. Aan een hond. Jawel. Onze hond. De boxer Sjaan. Ik moet het gewoon even kwijt. Ook namens mijn vrouw.

20130501-001407.jpgDe trouwe volgers van mijn blog, familie, vrienden en bekenden kennen onze Sjaan. Zoek maar even op “Sjaan” rechtsboven. Sowieso zie je haar lopen in de foto op het strand in Zoutelande, bovenaan, scharrelend langs de vloedlijn.
De lijn op het strand, tussen geven en nemen, waar altijd wat te halen valt

Vandaag had een feestdag moeten zijn, we kregen een nieuwe koning.
Maar helaas zijn wij een “koninginnetje” verloren in België.

Sjaan was de afgelopen 7,5 jaar een typische stuiterbal van een boxer. Mensen die hun huis beschouwen als een porselein kast moeten er niet aan beginnen. Mensen die een hond zoeken met karakter en liefde voor kinderen, ja die wel….

Sinds vorige week woensdag was ze ineens moe, traag. Het leek wel of de batterij op was. Onderzoek bij de dierenarts leverde donderdag’s weinig op. Vrijdag echter liep ze zo krom van de pijn, met haar hoofd naar beneden en gebogen rug dat alles wees op nekpijn. Na een 2e onderzoek was de vermoedelijke diagnose: nekhernia. In overleg met de dierenartsen van Visdonk gingen we voor een rustkuur, ondersteund door medicatie. De medicijnen brachten zaterdag verlichting maar zondag ging ze achteruit, tot zover dat ze maandagavond niet meer kon steunen op haar voorpoten en regelmatig uitval had. Voor we het wisten zaten we dinsdagochtend 30 april ineens in de Faculteit voor Dierengeneeskunde in Gent. Onderzoeken, CT-scan en MRI wezen uit dat Sjaan met een tumor liep in het bot van de nekwervel. Niet te opereren. Helaas.

Voor ons zat er niets anders op dan haar uit dank voor alle liefdevolle jaren, van deze pijn te verlossen. Met respect voor het team van de Universiteit in Gent.

Sjaan, wat hebben we van jou genoten. Van je enorme spontane energie, je trouwe kameraardschap. We zijn dankbaar voor alle momenten waarop jij ons de afgelopen jaren hebt laten zien dat NU het enige moment is wat telt.

Ons grootste probleem: Hoe leg je aan je kleindochter van bijna 4 jaar, uit dat haar vriendje Sjaan er niet meer is?

Lieve Sjaan. We hebben je mee naar huis genomen, om nog een nachtje in je eigen mand te mogen liggen. Morgen brengen we je weg, naar de eeuwige jachtvelden.

Met dank en heel veel liefde.
John en Betty.

    15 gedachten over “Onze Sjaan is uit de tijd gevallen.”

    1. Lieve Sjaan,

      Dank je wel voor alle liefde die we van je hebben mogen ontvangen.
      Rust zacht! We zullen je missen!
      Xx

    2. Lieve Sjaan,
      ……bedankt……rust zacht……
      Je blijft in onze herinneringen als die grote lieve en stoere neef van onze Whoopy……en je enthousiasme en spontaniteit zullen we niet vergeten…..
      Xxx Joop

    3. Ach… ook al heb ik Sjaan maar 1 keer gezien. Ik heb een mooie en lieve herinnering aan haar. Sterkte jullie allemaal, haar trouw en gezelligheid zullen jullie missen, maar vergeten doen jullie haar niet. Liefs, Petra

    4. heel veel sterkte lieve luitjes, wat verschrikkelijk jammer van zo’n kameraad zo snel afscheid moeten nemen.

    5. Ahhhh wat erg zeg! Ze was een blije en spontane hond,zo zal ze in mijn herinnering blijven.
      Ik wens jullie heel veel sterkte!
      Gr lian

    6. Mooie woorden voor een mooie, brave, dolenthousiaste maar vooral lieve hond/vriendin.
      Lieve Sjaan, slaap zacht en bedankt.

    7. Wat een verhaal! Je wil zo’n lieve hond niet missen, maar je wil ook niet dat ze pijn heeft. Het zal een heel zware keuze geweest voor jullie (in zover dat jullie die hadden dan) Heel veel sterkte. X Liefs Andréa

    8. Lieve mensen, dat is het beroerde van ieder huisdier dat je neemt, dat je afscheid moet nemen. Eigenlijk moet je dat vanaf 1 beseffen en daar dagelijks bij stilstaan, maar dat doen we allemaal niet. We genieten van onze dieren, dag en nacht, vervloeken ze soms, maar toch…. willen we ze niet missen..nooit. en toch… gebeurt dat, altijd. Waardeloos! Wat rest zijn de herinneringen, maar -die hoorde ik vorige week, is niet van mezelf- ook mooie herinneringen troosten niet, wat ze ook zeggen. Er is een gat wat niet meer opgevuld wordt. De eerste dagen zijn het beroerdst, daarna went het. Beetje bij beetje. Tot je op een dag denkt ‘goh, toch fijn dat ze zo lang bij ons mocht zijn’ en ‘zo’n hond krijgen we nooit meer’. Dat eerste is waar, het tweede een beetje. Want er zijn meer bijzondere honden en niet-bijzondere honden, die een moord zouden doen voor baasjes zoals jullie zijn geweest. Er zijn ook honden waarvan gehouden wordt door hun baasjes die al veel jonger van alles mankeren en al veel jonger het leven moeten laten. Dus wat rest? Toch de dankbaarheid, dat het 9 jaar heeft mogen duren, en vooral de dankbaarheid dat ze niet de lijdensweg heeft hoeven gaan die mensen in zo’n geval voor de (mensen)kiezen krijgen. Dankbaarheid dat jullie voor haar hebben mogen beslissen ‘het hoeft niet meer, je hoeft geen pijn meer te hebben’. Reken maar dat jullie daarmee de juiste beslissing hebben genomen, hoe zwaar ook. Uit ervaring weet ik dat je dan denkt ‘ik had haar liever ’s morgens in haar mand gevonden’, maar gelóóf me, dat is net zo zwaar. ’t Is altijd RUK om een (twee- of vierpotig) maatje te verliezen. Troost kun je alleen maar bij elkaar vinden, samen huilen, maar ook kracht kun je bij elkaar vinden, wees er voor elkaar. Als je dat kunt, kun je het ook aan de kleindochter vertellen, en dan gaan jullie weer huilen, allemaal. ’t Verdriet van zo’n kleine meid is dan weer hartverscheurend. Er is alleen één verschil. Wij grote mensen weten het over drie weken nog, en zo’n klein meiske gaat daar toch makkelijker mee om. Eigenlijk zouden wij grote mensen daar weer een voorbeeld aan moeten nemen. Ik wens jullie alle sterkte, excuses voor het inbreken, ik werd getriggerd door een opmerking bij Ellen en MOEST dit aan jullie kwijt. Life sucks, sometimes….
      Warme groet uit Wormerveer.

    9. Herkenbaar, wij hadden ooit een boxer Bonky. Ze werd ook zeven jaar en kreeg ook botkanker. Ook laten inslapen. Nu schrijf ik het, dat doet de tijd, toen kon ik niet meer zelf rijden, alleen nog janken, dat was geen huilen meer…..
      Boxers zijn zulke spring in de velden….
      Het enthousiasme om het leven, door het leven, spat ervan af.
      Ja, dat wordt doorbijten, dat is missen, met een grote M van Verdriet.
      Leef vandaag, Ja ik weet het mijn hele leven al, vanaf mijn zevende jaar.
      Leven kan zomaar, op elk moment, stoppen.
      Mensen kijken me soms vreemd aan als het ter sprake komt, maar ik wéét het! Té goed.
      Zoals ik ook weet dat het heftigste verdriet slijt
      ook dat doet de tijd.
      IK leef vanaf hier met je mee.
      Ik heb een poes twee dagen thuis gehouden, alle dieren gingen steeds snuffelen en ruiken, afscheid nemen. Toen hebben we hem in het bos begraven..
      Sterkte

    10. hoi John en betty

      jullie hebben de juiste beslissing genomen
      dit valt altijd zwaar , maar voor jullie trouwe viervoeter sjaan is het beter.

      sterkte

    11. Beste John en Betty,

      Nu wij zelf een maand of vier zelf trotse eigenaars zijn van onze Weimaraner Jacob en jouw bericht aan het lezen ben moet ik toch ook wel even slikken……..Deze momenten zijn onvermeidelijk en komen altijd ongelegen maar ik ben ervan overtuigd dat de mooie en vreugdevolle momenten met jullie maatje Sjaan jullie gedachten gaan overheersen. De keuze waar jullie voor hebben gestaan is een moeilijke maar ik ben ervan overtuigd dat jullie de juiste hebben gemaakt. ontzettend veel sterkte in deze moeilijke tijd.

      p.s. leuk om elkaar ontmoet te hebben. Ik heb je weblog gevonden……leuk…..ik zal er regelmatig even op kijken…..

      groet Theo

    Laat een reactie achter op Theo Wenting Reactie annuleren

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *