In gesprek met Niet-Weten

Afgelopen week raakte ik per email verzeild in een bijzonder gesprek met Hans van Dam, de auteur van Niet-Weten.nl. Op een gegeven moment stelde Hans mij een vraag, of ik nog steeds vol was van de Advaita Vedanta filosofie. Mijn antwoord was de aanleiding voor een mailwisseling die Hans en ik graag met onze lezers delen. Zowel op zijn site, onder de titel “Verblind en verlamd” als op deze blog treft u het volgende gesprek aan. Enkele zakelijke onderwerpen, die eigenlijk de aanleiding waren voor deze correspondentie, zijn weggelaten. Met wederzijdse toestemming, hierbij ons gesprek.

Beste John
Ben jij nog altijd vol van advaita (of niet-weten)?

Hoi Hans
Of ik nog steeds vol ben van Advaita?
Ja en nee.

Ja, nog steeds is de Advaita Vedanta filosofie de “leer” waar ik mijn meest authentieke levensvragen door kan beantwoorden. Die me geleerd heeft meer “balans” te vinden in onze rumoerige wereld.

Nee, omdat ik niet meer dagelijks allerlei boeken erover lees.
Het “Advaita” denken is een soort van constante “achtergrond” geworden in alles wat ik doe.
Onbewust als vanzelf aanwezig. Lukt het me meer en mee om alles wat er om me heen gebeurt te relativeren. En er een soort van “grote grap” van in te zien.

Dank voor je vraag, leuk dit te beantwoorden.
Hoe zit dit voor jou?

Ha John!
Fijn dat je wat meer balans gevonden lijkt te hebben.
Dat je de wereld meer en meer kunt relativeren.
Dat alles wat je doet ligt ingebed in advaitadenken.
Het is je van harte gegund.

Zelf ben ik helemaal vol van niet weten.
Dat is geen constante achtergrond maar een constante voorgrond.
Een obsessie mag ik wel zeggen.
Een zoete obsessie.
Ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed.

Dat het me in balans heeft gebracht durf ik niet te zeggen.
Wel, zo komt het me nu voor, als het om grote dingen gaat.
De dementie en het overlijden van mijn moeder.
De dementie van mijn vader.
Mijn longontsteking.
Een voorbijgaande (binnen 24 uur, maar dat wist ik toen nog niet) verlamming van mijn linkerbeen.
Die dingen lijken me nauwelijks te beroeren.
Ik blijf er zacht onder.
Dat was vroeger wel anders (en in de toekomst misschien weer).

Kleine dingen daarentegen brachten en brengen me nog steeds uit balans.
Lawaai.
Stank.
Drukte.
Verplichtingen.
Als iemand tegen me schreeuwt.
Ik ben een nogal overgevoelig mannetje, zie je.
“Hooggevoelig” noemen ze dat met een mooi woord.
HSP: Hoog Sensitieve Persoonlijkheid.
Een waardeloze diagnose.
Staat niet eens in de DSM!

In tegenstelling tot advaita heeft niet weten geen antwoorden opgeleverd op mijn levensvragen – authentieke of geleende.
Het heeft me de antwoorden afgenomen.
En ook nog eens de vragen.
Vragen als wie ik ben, wat de wereld is en waar het allemaal goed voor is.
In rook opgegaan.
Foetsie!

Het leven serieus nemen zoals vroeger lukt me niet meer.
Het leven als “een grote grap” zien lukt me echter evenmin.
Het relativeren relativeert ook zichzelf.
Ik zie niet in “dat er nooit een zoeker of een zoektocht is geweest.”
Ik zie niet in dat ik “de kenner van het gekende ben”, of “het ene” of “de liefde” of “het leven” of “god”.
Of “niet-weten”; dat ben ik ook niet.
Ik zie ook niet in dat ik niets ben.
Of niemand.
Er is eigenlijk niets meer dat ik inzie.
Zelfs dit niet.
En daar ben ik dan helemaal vol van.
Ik kan er maar niet over ophouden.
Snap je dat nou?

Hoi Hans
Dank voor je uitgebreide toelichting.
Wat een heftig verhaal schrijf je.
Voor mij lijkt het dat je door zoeken zo verblind bent geraakt, dat het je min of meer uitschakelt of verlamt. Zoiets.
Ik denk in ieder geval dat wij allebei mensen zij die de uitersten in onszelf hebben ontmoet.
En er wellicht verschillend mee omgaan. En dat maakt onze wereld met diverse mensen toch weer mooi?
Ik vind je inzicht prachtig en uniek.

Beste John
Dank voor je reactie.

Verblind?
Nee John, dat is projectie.
Waardoor zou ik verblind moeten zijn?
Ik bekijk de dingen van alle kanten en ik ben aan geen enkele waarheid gebonden.
Ook niet aan die van niet-weten.
Voor mij zijn alle waarheden bloemen aan de boom van de kennis.
Ik zie ze, ik ruik ze, ik voel ze maar ik pluk ze niet.
Of ze plukken mij niet.
Dat kan ook.

Verlamd?
Is iemand die vol begeestering duizenden teksten schrijft over zijn “geliefde” verlamd?
Nee.
Zo iemand is verliefd.

Is iemand die rijk is met niets verlamd?
Nee.
Zo iemand is rijk.

Is iemand die met ongewone intensiteit zijn niet-weten ondergaat verlamd?
Nee.
Zo iemand is intens.

Verlamd?
Ik voel me juist zeer aanwezig en levend.
Volkomen helder van geest.
Messcherp en meedogenloos.
En toch boterzacht.

Maar ja.
Het schijnt er van buiten anders uit te zien.
Ik denk dat ik zelf die indruk wek – verblind en verlamd te zijn – door de manier waarop ik schrijf.
Dat monomane.
Dat compromisloze.
In dat geval is het dus geen projectie maar suggestie.

Ja, misschien hebben we inderdaad beiden de uitersten in onszelf ontmoet.
Hebben die opgezocht of zijn ertoe gedreven.
Elk op onze eigen manier.
Dat schept een band, zo voel ik het.
Misschien dat ik je daarom graag mag.
Of misschien komt het gewoon doordat je zo’n Vaalse vlaai bent.
(Oké, een Brabander dan.)
Een Houdoe-ni met een zachte g.

Jeetje Hans
Je woorden zijn raak!
Heb je mail al 2 keer gelezen, en wil ze even laten bezinken, voor ik deze week, een reactie aan je terugschrijf.
Wat zit ik toch soms vol aannames en oordelen.
Terwijl ik dat niet zou willen.
Ik mail je nog hoor, dank voor je wijze woorden.

Goeiemorgen John
Dank voor je lieve woorden.
Om de puntjes op de i te zetten:
In de mijne zit geen greintje wijsheid.
Niet dat ik weet.
Dat is denk ik hun enige verdienste.

Hoi Hans
Je woorden nog eens tot me genomen.
Knap, want ik besef nu dat je mij volledig terecht een beetje “op mijn plek” hebt gezet.
Waar die dan ook mag zijn hoor;)

Ik realiseer me dat er in taal sowieso veel aannames zitten, en dat ik te snel oordeel.
Daarnaast besef ik als Blogger weer iets omgekeerds.
Dat het zonder een soort van oordeel over iets, moeilijk schrijven is.
Zou ik nergens een mening over hebben, tja, wat moet je dan nog schrijven.
Maar goed, dat zijn de mijmeringen die ik opdeed na jouw mail te lezen.
Hoe dan ook, ik heb van je geleerd.
Merci.

Dank je wel John
Er is geen enkele reden om je meningen aan de wilgen te hangen.
Of te stoppen met bloggen.
Dacht je dat ik de hele dag stommetje zat te spelen?
Welnee! Ik onderscheid en oordeel er lustig op los.
Alleen staat alles wat ik denk en zeg en schrijf voor mij altijd tussen aanhalingstekens.
Soms laat ik daar iets van blijken, meestal niet.
Mensen hebben er geen boodschap aan.
Ik laat ze liever met rust.

Op mijn site is het net andersom.
Daar is de sport een hyperbewustzijn van de aanhalingstekens op te roepen.
Steeds op het randje van weten en niet weten te balanceren.
Spreken zonder iets te zeggen.
Je moet het maar leuk vinden.

Nee, John, ik ben juist blij dat je een keer uitsprak wat veel mensen wellicht denken:
Dat ik verblind en verlamd ben door mijn niet-weten.
Dat niet-weten een doodlopende weg is.
Doordat jij die gedachte uitsprak kon ik erop reageren.
Zo komen zaken boven tafel.
Ook voor mij.

Als je nog meer van die “vooroordelen” hebt hou ik me aanbevolen.
Rotvragen en rotopmerkingen?
Allemaal welkom.
Scheldwoorden niet.
Maar daar maak ik me bij jou geen zorgen om.

Tot schrijfs maar weer!

Hans

    4 gedachten over “In gesprek met Niet-Weten”

    1. Vreemd eigenlijk dat HSP niet in de DSM staat. En ja, de Zoeker hoeft niet minder gelukkig te zijn dan Hij Die Gevonden Heeft. Althans, dat is mijn mening.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *