Ik ben een paar keer de weg kwijt geweest.

Ja, ik ben een paar keer de weg kwijt geweest. Of, zoals de medici het noemen: Ik heb een manisch depressieve stoornis. Afkorting MDS. Een mooiere term vind ik zelf de “bipolaire stoornis“. Vandaag, 22 november 2010, heb ik besloten om maar eens te stoppen om de hete brij heen te draaien. Zelf heb ik er al vanaf 1985 last van, dus na 25 jaar, wordt het tijd voor een feestje…. Mijn “coming out”-feestje dus.

Drie jaar geleden (in 2007) ben ik met deze blog begonnen. Ik wilde eigenlijk niet schrijven over mijn ziektebeeld omdat ik niet graag in een slachtofferrol blijf hangen. Positief als ik altijd probeer te zijn, liet ik dit verhaal dus achterwege in mijn zoektocht op Knappers.nl. Een zoektocht naar mij zelf, en naar mijn Zelf. Soms vroegen mensen wel eens, waarom zoek je dan. Op mijn blog ben ik daar nooit openlijk helemaal eerlijk over geweest. Het wordt tijd om dat maar eens te zijn. Want ik ben mijzelf wel eens kwijt geweest namelijk. Om precies te zijn, drie keer. In 1985 was de eerste keer. Na 3 jaar studie aan de lerarenopleiding en een veel te druk leventje werd ik toen voor de eerste keer “overspannen”. Zo heftig, dat er niets anders op zat dan mij vrijwillig op te laten nemen. Ik was toen 24 jaar en kreeg mijn eerste psychose. Volledig in mijn droom verward, was ik elk spoor met de realiteit bijster geraakt. Raar… Na een paar maanden in het toenmalige Vrederust te hebben gelogeerd (psychatrisch ziekenhuis, GGZwnb te Halsteren) kon ik weer vertrekken. Ik kreeg het label “manisch depressief” opgeplakt. Uiteraard was ik het daar als eigenwijze druktemaker totaal niet mee eens. En hoe konden ze dat toch beweren, na één opname?

Meteen erna ging ik werken als verkoper, lekker druk, carrière maken en zo. In 1990 leerde ik mijn lieve vrouw Betty kennen, en 2 jaar later trouwden we. Al deze jaren gebruikte ik geen medicatie en werkte mij een slag in de rondte. Je voelt hem komen. In 1992, een paar maanden na ons trouwen kwam de tweede manie, en, als je dat goed doet, ook een psychose. Heftige opname volgde, wederom door Vrederust heen dus. Daar beloofde ik mijzelf en de artsen om keurig de medicatie te nemen, en een gestructureerd leven te gaan leiden. Tja, die structuur dat lukte redelijk, alleen moet je natuurlijk niet op eigen houtje beslissen om creatief je medicijnen wat te gaan minderen… Dat deed ik in 2001.

Toen kwam dus de onvermijdelijke 3e ronde. Dit was de zwaarste opname. Wederom volledig manisch en psychotisch werd ik opgenomen, en belandde opnieuw in de separeercel. Heftige tijd, ik publiceer over een tijdje nog wel eens een gedicht over deze laatste ervaring. De psychiater en verpleegkundigen hebben mij deze laatste psychose deels laten doorleven. Het was voor mij de ronde van de acceptatie. Het is zoals het is, in mijn hoofd werken bij stress bepaalde stoffen wat anders dan bij anderen. Ik ben in die tijd op plekjes in datzelfde hoofd geweest, waar anderen hele dure spulletjes voor nodig hebben. Hoe dan ook, de rust kwam weer terug en in de therapeutische weken erna besloot ik zelf aan het roer te gaan staan van mijn leven. Kalmer aan doen. Juiste medicatie. Minder werken, en vooral grenzen stellen. In dit laatste ben ik mijn eigen goeroe mogen worden. Gitaar, hond, de bossen…. Alles wat mij dichter naar de stilte konden brengen.

Inmiddels (we schrijven hier 2010) ben ik al 9 jaar stabiel. Bijna 50 en opa van de mooiste kleindochter van de hele wereld, Carice, zie foto. Nog steeds kom ik op het prachtige terrein van de bossen van Vrederust. Maar nu slechts op bezoek, om iemand anders te coachen. Mijn ziekte heb ik grotendeels geaccepteerd. Mijn omgeving heeft dat ook. Zo niet, dan is dat hun probleem. Ik heb een pracht van een vrouw die mij de afgelopen 20 jaar geholpen heeft om in balans te blijven. Dat viel vroeger niet altijd mee. Ik heb een baan gevonden (en kunnen behouden) bij een erg leuk bedrijf, waar zowel werkgever als klanten geen enkele moeite hebben met mijn achtergrond. Bij de eerste 2 episodes ben ik mijn baan kwijtgeraakt, bij de 3e heb ik mijn baan kunnen behouden. Ik werk daar nu inmiddels meer dan 15 jaar.
Het dragen van een psychische beperking is als topsport bedrijven. En daar moet je dus een conditie voor opbouwen. Die “mentale conditie” heb ik de afgelopen jaren op een hoger peil kunnen brengen door veel te lezen over mijn ziektebeeld. Een ziekte die ik HEB, die ik niet BEN. Vandaar dat ik graag zeg: ik heb een bipolaire stoornis. Ook al kun je hem dan niet weggeven of zo. Tja, en aan wie dan? Aan God?
Nee, die laatste heeft mij tijdens alle ellendige tijden nooit verlaten. Die heeft zelfs in de separeercel een gesprek van meerdere dagen met mij gevoerd. Volgens de psychiater was het een psychose, volgens een aantal spirituele bekenden, was het een gesprek met God. Tja, voor mij was het bizar, en bijzonder.

Na deze opname heb ik gekozen voor een stabieler leven, goede medicijnen slikken, en mee blijven draaien in onze “werkende wereld”. Met hulp van lieve familie en goeie vrienden is dit allemaal gelukt. Het verdiepen in de Advaita Vedanta filosofie heeft mij de afgelopen jaren veel inzichten gebracht waardoor ik mij minder druk ben gaan maken om van alles en nog wat. Mijn ziekte-inzicht schijnt inmiddels prima te zijn. Ouder worden wil simpelweg ook gewoon helpen.
Ik ben ervan overtuigd dat deze rotziekte in de loop der jaren mijn maatje is proberen te worden. Hij heeft geprobeerd om mij een bewuster mens te maken. Op de ellendigste momenten mocht ik vaak de mooiste mensen ontmoeten. Als vanzelf kwamen die telkens op mijn pad. Daar ben ik dankbaar voor.
Altijd probeer ik de verwaalden in deze wereld terug in het spoor te zetten. Dit is dan ook de reden dat ik er vandaag op deze blog mee naar buiten wil komen. Als ervaringsdeskundige. Omdat er nog steeds zo’n enorm taboe op rust. Op alle begrippen die te maken hebben met de psychiatrie rust nog steeds een stigma. Mijn wens is om bij te dragen aan het wegnemen van aannames en vooroordelen. Ik schrijf dus graag “Anti Stigma”. Om de “normale” mensen uit te leggen dat er geen “abnormale” mensen zijn.
Heb jij ooit wel eens een normaal mens ontmoet trouwens?
Heb je iemand in je omgeving die last heeft van welke psychische beperking dan ook?  Ga er eens naast zitten, luister naar hem of haar. Hij of zij bijt je niet hoor. (Adviseer altijd om professionele hulp in te roepen, wanneer er iets goed mis dreigt te gaan.)

Meer informatie over de bipolaire stoornis? Kijk eens naar de volgende websites:

   Vmdb.nl (Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen)

   Trimbos Instituut (doorlink naar de pagina over de bipolaire stoornis)

   Fonds Psychische Gezondheid  (doorlink naar de pagina over de bipolaire stoornis)

    63 gedachten over “Ik ben een paar keer de weg kwijt geweest.”

    1. Hi John,
      Wat een eerlijke blog! Wat moedig dat je er vooruit komt. Ik denk dat je met je blog veel mensen gaat steunen. Want het is wat je schrijft, je hebt een ziekte, je bent niet de ziekte. Ik hoop dat je blog ook een steun is voor de omgeving van de mensen met de bipolaire stoornis, want ook voor hen zal het lastig zijn om ermee om te gaan.

      Ik blijf je volgen en ik hoop dat wij elkaar binnenkort toch een keer kunnen ontmoeten.

      Heel krachtig,
      metta @petrah

    2. Hoi John,

      Met veel bewondering gelezen en mijn respect heb je. Met name acceptatie is vaak het moeilijkst en dat geef je heel goed weer. Mooi dat je het hebt om weten te draaien naar coaching want dat is in dit geval jouw kracht.

      Heel veel succes.

      Karin

    3. Fantastisch John, je coming out. respect! Én heerlijk hoe je erin staat, Wat je er in al die jaren mee gedaan én in verwerkt hebt. chapeau. Daarmee een groot voorbeeld voor hoe het ook kan voor mensen die in een gelijksoortige situatie zitten. Én heerlijk én bewonderenswaardig om al die jaren je geliefde naast je te hebben geweten. Nogmaals respect!

    4. Lieve John, wat een moedig besluit om dit zo te delen met de wereld, en vooral wat goed ook voor al die mensen die met soortgelijke dingen kampen. Of met hele andere – ik denk dat je hiermee iedereen die iets mee heeft gemaakt eigenlijk wel een hart onder de riem steekt!
      Ik zit inmiddels hardop te huilen. Maar uit blijdschap hoor. Omdat je me zo geraakt hebt. Dankjewel.

    5. Wat een openhartig verhaal is dit! IK vind het juist heel erg moedig dat je dit zo naar buiten durft te brengen. Ik vind in ieder geval niet dat je jezelf hier voor hoeft te schamen, en al helemaal niet rouwig zijn om de personen die je niet meer zouden gaan volgen (zoals jezelf aangaf op twitter).

      Ik denk juist dat je hier nog meer begrip krijgt voor alles wat er nog komen gaat op deze website en dan heb je jezelf echt niet in de slachtoffer rol gestopt!

      Groeten robbie veldwijk (me4all op twitter)

    6. Geweldig dit. Je laat jezelf zo mooi zien en ik zie je.

      Ik schrijf het wel vaker, maar in onze struggles denken we zovaak dat we alleen staan, maar dit is een groot misverstand. Er bestaan geen ‘normale mensen’, we hebben allemaal zo onze krasjes, niemand uitgezonderd. Toen ik laatst zelf weer blogde over mijn rouwproces van kinderloosheid, viel het ook mij weer op, hoe veel anderen hier ook mee stoeien of hebben gestoeid. Delen is Helen. Dat heb je jezelf hiermee gegund, nog meer dan je al doet en deed. Te gek. Punt.

    7. Wat goed dat je er ook hier nu openlijk over schrijft!
      Eigenlijk voelt het best als een steun voor mij om er ook verder over te blijven schrijven! Soms heb ik die push hard nodig..

      Mooi Rob!
      Vr. groetjes

    8. Goed van je, deze coming-out. Ik zou willen dat meer mensen zo open zijn – zelf probeer ik ook mijn steentje bij te dragen. Dat geeft kleur aan de wereld!

    9. Hoi John, je leert je-zelf steeds beter kennen en daarmee is er steeds meer de balans in jou. Het feit dat je dit openbaart aan de “” buitenwereld” geeft aan hoe goed het bewustzijn en de balans in jou er voor zorgen dat jij het leven leeft dat je behoort te leven. Jou pad, jou kansen, jou creaties. Jij bent jij, en dat is en zal ltijd zo zijn. Processen in je leven (situaties) geven innerlijke groei als men naar binnen kijkt in zichzelf. Anders blijft het een gevecht. Acceptatie, is een sleutelwoord daarin.
      Kunnen we nu zeggen “here’s Johnny” of komen er nog meer openbaringen? Ik denk het niet. De kracht in jou creëert, en laat zien wat voor prachtmens je innerlijk bent. The inner you let your outside glow. Het slechte is door de mens gecreëert, en al het goede is onze basis.
      Iedereen is een mooi mens John, alleen ben jij 1 van de weinigen (nog) die dat ook laat zien. Groet, Edwin.
      It’s you inside, always.

    10. Mooi John, dat je uiteindelijk het ‘geschenk’ van je ziekte hebt weten te vinden. Ik zet geschenk tussen haakjes omdat lezers er misschien over vallen. Met geschenk doel ik op het feit dat in al het negatieve/vervelende etc. wat een mens meemaakt uiteindelijk altijd ook iets positiefs valt te ontdekken. En als je op dat positieve kunt focussen, heb je jezelf eigenlijk een geschenk gegeven. Voor jou is dat: “Hij heeft geprobeerd om mij een bewuster mens te maken. Op de ellendigste momenten mocht ik vaak de mooiste mensen ontmoeten. … Daar ben ik dankbaar voor.”

      Verder denk ik dat het probleem met het taboe op psychische beperkingen hem er vooral in zit dat mensen niet weten hoe ze moeten reageren/omgaan met iem. die een psych beperking heeft. Ze denken dan:
      * moet ik wel of niet vragen hoe het met hem gaat?
      * moet ik het onderwerp (zijn ziekte) vermijden?
      * moet ik oppassen dat ik niet bepaalde dingen tegen hem zeg?
      * moet ik voorzichtig met hem omgaan etc.?
      Omdat mensen geen antwoord weten op deze vragen, kiezen ze (onbewust) voor de makkelijkste weg: contact vermijden.
      Hier zou in de voorlichtingscampagnes over psych. zieketebeelden wat meer aandacht besteed kunnen worden.

      ps: Je was bang dat dit artikel je lezers zou kosten. Mochten er een paar afgevallen zijn, dan is de relatie met je bestaande lezers er in ieder geval weer hechter/dieper door geworden. Mooier geschenk; toch?

      ps2 Houd je humor vast. Heb moeten lachen om deze zin: “Ik ben in die tijd op plekjes in datzelfde hoofd geweest, waar anderen hele dure spulletjes voor nodig hebben.”

    11. Ijsvogels laten zich natuurlijk niet zo maar aan de eerste de beste zien, John. God knipoogt naar zijn favorieten. Jouw blog bewijst dat je pas iets kunt afleggen als je het eerst omarmt, courage is fear that has said his prayers….. !
      Mooi omdat je recht doet aan jezelf, je directe omgeving en degenen die een soortgelijke weg moeten afleggen. Gelukkig reis je lichter de laatste jaren….!!

    12. Beste John,

      Zoals we al zeiden: je heet knappers maar je bent een KNAPPERD! We zijn blij je de laatste zet te hebben gegeven en willen je nog eens uitnodigen!

      Groetjes Corien en de NRK Club uit Sliedrecht

    13. Lieverd,

      Wat ben ik enorm trots op jou. Ik ben er ontzettend dankbaar voor dat ik jou heb leren kennen en dat we samen deze weg zijn gegaan.
      We hebben samen veel gehuild maar ook erg veel gelachen. Wij hebben veel geleerd en doen dat nog steeds, iedere dag weer.
      Sinds gisteren ben je een nieuwe weg ingeslagen, een hele mooie.
      Ik heb zoëven alle reacties gelezen en ik word warm van binnen bij zoveel lieve woorden.
      John, ik hield al van je omdat ik wist dat je bijzonder was en dat blijf ik doen.

      Dikke knuffel, jouw lief!

    14. Ha John,

      na lange tijd weer in contact via facebook, waar je me uitnodigde als vriend.
      Ik weet nog de tijd in Roosendaal waar je op zoek was naar jezelf. In de tussenliggende periode hoorde ik via via hoe het je verging.
      Erg fijn te lezen dat je jezelf aan het vinden bent, dan wel al grote delen hebt gevonden. Bijzonder hoe je het beschrijft en deelt met anderen.
      Stratego is het spel dat we vaak speelden, de bom is de explosie in iemands leven die je probeert te vermijden.
      John, het gaat je goed! Geniet, maar dat hoef ik je niet meer te zeggen.
      Groetenn Tim

    15. Hi John,

      UNLEASH THE POWER WITHIN en jij doet dat op een werkelijk fantastische manier. In jouw tempo, onder jouw voorwaarden en op jouw manier.
      Kortom dit ben jij!!!

      Diepe buiging
      De andere John

    16. De volharding geeft aan de liefde en het geduld,
      een duuzaam karakter.
      De angst is groot, maar nooit te groot en te sterk
      met mensen naast je, die geraakt worden en durven
      geloven, met een mantel van vertrouwen.
      Onderscheiding wil zeggen : zoeken naar wat mooi,
      groot en helder is in de menselijke persoon.
      En het goede moment vinden om het hen te zeggen.
      Nu
      Respect voor jou, John
      Liefs voor jou, Betty
      AnnaXX

    17. Mooi John, heel mooi. Blij dat ik je kon inspireren en hoop dat velen ons voorbeeld volgen. Eens gek is niet altijd gek!

    18. Lieve John,

      Je bent een kanjer, hartstikke gaaf dat je jezelf in alle openheid laat zien aan de buitenwereld. En zo mooi om te zien hoe je zelf het leven in eigen hand hebt genomen en een manier gevonden hebt om met je ‘stickertje’ om te gaan. Ik lees vandaag in het boek ‘het elfde licht’ van Marijke Vonk wat een heel andere blik laat schijnen op psychische aandoeningen. Wellicht voor jou ook interessant om te lezen. In ieder mens zit het Goddelijke, het is allemaal in ons, al deze manifestaties. Ik wens je een heel mooi leven toe, met deze publicatie ben je weer een stukje dichter bij jezelf. Chapeau!

    19. Ha schone broer!

      Jeetje……….
      Wat bijzonder om te lezen al die reacties. En dat ik me op dit moment realiseer dat ik er vanuit ga dat deze ziekte bij je hoort en dat iedereen dat ook al weet. Alleen al vanwege het feit dat we al heel vaak hebben gepraat over deze vaak moeilijke perioden in jullie levens. Want niet alleen jij hebt deze ziekte, maar Betty heeft dit er ook bij gekregen toen ze voor jou en je liefde koos!
      En natuurlijk verdiend Betty net zo goed onze dikke knuffel. Bij deze voor jullie allebei XXX
      Erik-Ilse-Geke-Rens

    20. Dag John, goeie actie! hoe meer openheid, hoe beter. Als je open en eerlijk bent, ben je veel minder kwetsbaar dan wanneer je geheimen met je meedraagt… Je krijgt hier vast geen spijt van, ik denk dat de reacties dat nu al bewijzen. hart. groet, Bram Bakker

    21. Natuurlijk, heel juist John: “Een ziekte die ik HEB, die ik niet BEN.”
      Maar laat ik in dit koor van John-knuffelaars eens voor een ‘valse’ noot zorgen. Niet echt vals hoor, en zeker niet vals bedoeld, maar lezers kunnen het misschien wel als zodanig ervaren.
      Het is fijn voor je dat je zo veel positieve respons krijgt. Dat is mooi en in het proces dat je doorloopt ook erg behulpzaam. Maar behalve een egostreling, heb je er niet veel aan. Het brengt je namelijk geen stap verder in het proces van zelfkennis ook al denken andere reaguurders van wel. Dichter bij jezelf? Welnee, met dit ‘coming out proces’ kom je echt niet dichter bij jezelf. Er achter komen dat je iets HEBT, geeft geen enkel zelfinzicht, hoogstens kennis over iets dat je zeker niet bent, namelijk een ziekte/stoornis/aandoening.
      Dit blog gaat ook over advaita, en dat aspect mis ik in de reacties. Dus zal ik een poging in die richting wagen.
      Je schrijft zelf op dit blog (http://www.knappers.nl/knappersnl/ ): “De ‘advaita’ studie zorgt er vooral voor dat niet alleen mijn kijk op de wereld, het leven, en mijzelf is veranderd, maar vooral dat het punt van waaruit ik waarneem, is verschoven.” Mooi geformuleerd. Het gaat je dus om zelfkennis.
      Dat je je ziekte niet BENT, is zeker een stap voorwaarts in zelfkennis als een antwoord op de vraag “Wat ben ik?” Elk antwoord op die vraag dient gepareerd te worden met “niet dit, niet dit”. Dat is een echte advaita-oefening.
      Ik neem onmiddellijk aan dat deze ‘coming out’ voor jou een grote stap is. Met alle respect voor jou hoor, maar ik ben er niet zo van onder de indruk. Het is slechts een eerste stap en ongeduldig als ik ben (en het beste met je voor hebbend), houd ik je graag maar meteen de volgende (filosofische) vraag voor om de volgende stap in zelfkennis te kunnen zetten: kun je een ziekte HEBBEN?
      Je stelde zelf al vast dat de opvatting ‘ik BEN ziek’ onzinnig is. ‘Mijn lichaam – of mijn geest – is ziek’ zou al beter geformuleerd zijn. Maar nu komt het: ‘ik HEB een ziekte’ is ook een onzinnige uitspraak. Want WIE is die ik? Geef dus eerst maar eens antwoord op de vraag ‘wat ben ik?’ Zolang je dat niet kunt, kun je nooit beweren dat je een ziekte hebt. En als je het antwoord wel weet op de vraag ‘wat ben ik?’, dan zul je je onmiddellijk realiseren dat alles wat met ‘ik heb ..’ begint, onzinnig is. In deze wereld kun je helemaal niets hebben!
      Kortom: zet je zoektocht naar zelfkennis aub voort. Ga door voor totale bevrijding en laat je niet afleiden door onbelangrijke zaken als ziektes, want die hebben niets met jou te maken. En voor nu: laat je vooral niet afleiden door al die complimenten die je nu ontvangt. Want juist die waardering is erg gevaarlijk omdat ze je bevestigen in jouw overtuiging dat je een ziekte HEBT.
      Tijd voor een tweede ‘coming out’? De eerste is dat je je ziekte niet bent, de tweede dat je geen ziekte hebt.

      PS. Sorry dat ik zo breedsprakig was.

    22. Beste Rob, bedankt voor deze emmer met fris koud water. Ongelooflijk hoe jij als leraar mij al jaren wakker schudt. Lekker hoor, acceptatie, bevrijding. dan denk je dat je er een heel eind bent, komt Rob weer eens langs.
      Voor de lezers: Rob is de man die mij de afgelopen jaren begeleid heeft, als leraar binnen de Advaita Vedanta filosofie. Zijn vraag had ik kunnen verwachten, en ik schrik er dus ook niet zo van. Als alles dadelijk (later?) een beetje op zijn plek valt, ben ik van plan bovenstaande reactie van Rob als nieuwe posting te publiceren, en er dan zo goed mogelijk op te reageren. Als ik zover ben.
      Rob, dank voor alles wat ik heb mogen leren van je, en voor deze draai rond mijn oren :):) Er is weer werk aan de winkel dus.

    23. Hi John,
      wat een eerlijk verhaal, dank je!

      Zelf heb ik ook de positieve en drukke neigingen om door te gaan die voor de wereld ogenschijnlijk “het gaat goed met mij” uitstralen.

      Voor het eerst in 6 jaar na faillissement, scheiding, onderaan beginnen, ontslag, liefde van mijn leven en toch weer niet, dacht ik vlak voor mijn 42e even “wat doe ik hier in hemelsnaam?”.

      Geen zin in mensen, drukte, actie, gewoon geen puf en maar piekeren. Hoe gaat het? “goed”. Een paar maanden zat ik echter zwaar in de put.
      Ik leefde alleen voor mijn kids en dat is ook een van de dingen die “ik hier doe”

      Ik ben er zelf uitgekomen maar vind het ongelofelijk lastig om eerlijk te zijn. Toen en nu. Omdat het impact heeft of kan hebben op wat ik hier doe en nog wil gaan doen. Zo lang ik echter geen integriteit kan hebben in mijn communicatie ben ik verstoppertje aan het spelen met mijzelf.

      Volgens mij verdien je daarom de bovenstaande complimenten. Niet om dat je zielig zou zijn of dapper maar omdat je je juist in je zoektocht naar jezelf openheid hebt gegeven en geen verstoppertje meer hoeft te spelen.

      En dus heel wat los kan laten..
      en dan heb je het niet meer

      zijn we het toch allemaal weer eens

      Hou je!

    24. Er zijn al zoveel mooie reacties gegeven dat ik nog maar een paar woorden toe wil voegen.

      JOHN, JE BENT EEN KANJER EN IK HOU VAN JE!!!

      Dikke kus,

      je dochter.

    25. Lieve John, wat ben je toch een bijzonder en uniek mens.
      Het is mij een eer jou te kennen, over deze kant van jou heb je tegen mij gelukkig nooit moeilijk gedaan. Integendeel, en door naar jou te luisteren heb ik zoveel geleerd.
      Een dikke kinuf uit Amsterdam, ook voor jouw kanjer Betty!
      Lfs Ellen

    26. Jij en je maatje maken jou zoals je bent…en jij bent een ontzettend mooi mens en ik ben trots dat ik iemand zoals jou ken!!

      Heel veel liefs, Marieke

    27. Hey!

      Wat een indrukwekkend verhaal zeg. Zoals je zal begrijpen, kan ik me helemaal inleven in dit verhaal.
      Ik vind het echt goed van je dat je dit op je blog hebt geplaatst.

      Liefs Marja.

    28. Lieve John,

      Kan niet anders dan heel veel respect voor je hebben, dat had ik al, en na deze ‘coming out’ nog veel meer.
      Van de zijlijn heb ik meegekregen hoe je steeds beter wordt in het aangeven van je grenzen, en hoewel het vaak jammer is om je te missen op sommige leuke en gezellige gelegenheden, het vergt moed om die toch aan je neus voorbij te laten gaan. En dan zie ik alleen maar de werkgerelateerde dingen!
      Laat al deze lieve reacties maar goed op je inwerken, het zal dan wel voornamelijk ego-streling zijn, daar heeft Rob misschien wel gelijk in.
      Maar toch denk ik (en weet ik) dat dit je heel erg goed doet!

      Lieverd, je bent een kanjer! Blijf vooral jezelf!

      X Laura

    29. Tja, en als je dan denkt dat je alles gehad hebt… dan stuit je op het comment van de leermeester van John. Rob dus.
      Die ik niet ken. En hij mij niet. Maar mij wel raakt, and not in in a dazzling way. Wat ook niet zijn taak is overigens.

      Ik ben geen beginneling op welke zoek- of vindtocht dan ook. En het spectrum beweegt zich van sufi-mystism tot lefthanded tantra. Ook studeerde ik bij een advaita-vedanta meester. In de aanwezigheid van de rechterhand van Alexander Smit. In advaita geldt o.a. het principe van niet-2. En dus het principe van alles. Want dat vloeit daar uit voort. Niet een ziekte hebben, niet een ziekte zijn is 2 keer niet. Is dus allesomvattend alles. 2 x – is +.

      Het is mooi als een leraar het potentieel ziet van zijn volger/leerling. En niet tevreden is met minder. Maar persoonlijk (en dit zou zo maar een projectie kunnen zijn) ben ik de tijd voorbij om dit soort “tuchtiging” zonder belang voor de leraar waar te nemen.

      Rob; you made your point. Jammer dat je dat op dit feestelijke podium van John doet. Althans qua timing…. alles heeft een ritme and you’re off, althans naar mijn smaak.

      John; “hebben” “zijn” of het tegendeel daarvan is in essentie alleen maar semantiek. En wat resteert is de beleving dat alles van waarde weerloos -is…. en onverwoestbaar tegelijkertijd.

    30. Goed dat je er gewoon over doet. Is het beste denk ik.

      Mijn vader’s vader, mijn opa dus, werd ooit gek en klop letterlijk in de gordijnen. Die is toen door shocktherapie overleden.

    31. Dit verhaal en alle reacties gaan allemaal over het echte leven. Dat is (h)eerlijk. Laten we onze digitale gedoetjes niet teveel de overhand laten krijgen. Wikileaks is slechts het begin van de vierde wereldoorlog, erger dan massa vernietigings wapens, goed over nadenken….. Laten we toch zoveel mogelijk onze eigen authenticiteit in tact houden.

      Op peterluit.nl probeer ik mijn eerste boek te schrijven, over onze identiteit in relatie tot de zogenaamde social media ontwikkelingen. Hoe social kunnen we zijn?

    32. Hoi John, Ik wil je danken voor je reactie op het interview wat ik heb gehad enkele jaren geleden. Ik was ervaringsdeskundige van beroep en ook bipolair (vind ik ook mooier klinken hoor) Ik ben helaas ingehaald door evaringen met andere ziektes, Ik vind het leuk om je blogs te lezen ze zijn zo prettig en eerlijk, ga door zo!

    33. Beste John,
      Erg mooi verwoord. Het zal zeker een herkenning voor mensen zijn die er mee te maken hebben! Hele mooie eerlijke en open woorden.

      We houden contact!
      Bedankt dat je dit wilde delen.

      Deborah

    34. Prachtig, diep respect!
      Werd op deze column geattendeerd door een vriendin. Dit is zo belangrijk: maak het bespreekbaar, doorbreek het taboe, want dat is er nog steeds. Ruim 8 jaar geleden op 25 jarige leeftijd heb ik daarom zelf een interview gegeven over hoe het is om een burn-out/depressief te zijn op zo’n jonge leeftijd. Toen al zei ik, het is niet anders dan een been breken, je kunt ook gewoon een beetje ziek zijn in je hoofd. Zou doodnormaal moeten zijn. En zoals jij het beschrijft, is dat het ook! Je hebt ook geen andere keuze, maar super compliment dat je het hebt doorstaan!!

      Hartelijke groet,
      Nanja

    35. Zo simpel is het dus om elkaar te leren kennen en leren begrijpen. Zo vullen we de hiaten in, zo leren we dat er niet twee mensen hetzelfde zijn, net zo goed als er niet twee dezelfde vingerafdrukken zijn. We lezen elkaar pas sinds kort en je bent een aanwinst voor mijn verzameling unieke menschen. Wat je hebt is me niet vreemd, wat je weggeeft is wonderlijk.
      E.

    36. Mooi verhaal
      en ja mensen kijken mij ook vaak heel anders aan omdat ik anders ben…
      Zelfs mijn familie accepteerd me niet hoe ik ben en daarom hebben ze me al jaren laten zitten…
      Ze weten niet hoe ze met me om moeten gaan
      en zo anders ben ik niet… maar goed
      ooit komt het allemaal ook goed met mij

    37. Beste John,

      Allereerst, heel erg bedankt voor de mooie, krachtige reactie op mijn blog! Die doet erg veel deugd!
      Net al zovelen hier ben ook ik onder de indruk van dit “sterk” verhaal.

      Met diep respect,

      Ben

    38. Wat een heftig verhaal, John. Tijdens het lezen dacht ik al aan Walter, die ik nu twee jaar (ook IRL) ken. Ik zag “Walter” bij de reacties staan, zonder te kijken kan het enkel “spijkerbed” zijn……
      Van iets “bekennen”, al is het niet direct het goede woord, is mijn ervaring dat je zelf ook bekentenissen terug krijgt. Vrienden vertellen je ook dingen uit hun leven die “nog niet zover” waren. Dat geeft direct medeleven en invoelen.
      Aan medelijden heb je niets, medeleven is wat je nodig hebt, maar dan vooral in het luisteren, zonder oordeel en al helemaal NOOIT door te zeggen wat je allemaal wél en níet moet doen….
      Gewoon er Zijn, soms met praktische hulp klaarstaan, de welbekende helende pan soep.
      Je bent erg ver en diep moeten gaan.
      Misschien moest het allemaal zo gaan in jouw leven.
      Maar misschien had het ook níet zo hoeven zijn.
      Er is zovéél over te schrijven dat ik er niet hier en nu aan begin.
      Alleen nog dit ene: volgens mij is je allergrootste Geluk, je lieve vrouw en levenspartner die je er uiteindelijk (mee) doorheen gesleept heeft. Die je nog altijd de steun geeft die je steeds wéér nodig zal hebben.
      Iemand om tot het einde niet meer kwijt te raken.
      Geniet van alle kleine dingen op je grote levensreis.
      Dank je voor het sturen van deze link. Ik volg je…..
      Liefs,

    39. Mooi verhaal. Mooi omdat het goed afloopt. Mooi omdat je het wilt en kunt delen. Mooi omdat het goed is geschreven. Mooi omdat het inzicht geeft en deze ziekte begrijpelijk en menselijk maakt. Mooi omdat je het lef hebt om een poging te wagen het taboe te doorbreken.

    40. Dit is een supergoede blogpost, vind ik. Ten eerste omdat het heel prettig is om te lezen. (Ik vind het onderwerp interessant, je verhaal zit goed in elkaar en je humor is leuk!) Ten tweede omdat het taboe doorbrekend is, waarmee je anderen kunt helpen (en ook jezelf). Complimenten!

    41. Dit blog had ik al eerder gelezen, maar nu je me er weer een keer naar verwijst bij deze ook een reactie.
      Ik kan niet anders dan respect hebben voor de manier waarop je dit zeer persoonlijke verhaal naar buiten hebt gebracht. Het geeft enerzijds een uiterst verfrissend inzicht over wat zulk een ziekte met een mens kan doen, en anderzijds geeft het ook nog eens nuttige tips. Waarbij het ook nog erg helder is geschreven.
      Erg waardevol!

    42. goed verhaal, transparant over de ervaring en vervolgstappen. recentelijk ook geleerd dat je meer kan opsteken van “objectievere” reacties zoals je meester Rob. mee gaan op de flow van louter lovingen, erg goed bedoeld daarover geen misverstand, is a warning om op jouw pad te blijven en verder te gaan in journey of your life. in plaats van een aardige zijweg in te slaan. successen zijn van iedereen, mislukkingen kent niemand jammer genoeg. successen zijn uniek en niet te kopiëren geven daarom minder leermomenten. stay on track man!

    43. Lieve Lieve John,

      Knap van je dat je het “de weg kwijt zijn” zo keurig heb verwoord. Toch zie ik het niet als de weg kwijt zijn. De eerste keer misschien maar de tweede en de derde keer natuurlijk niet. Dat is een eigenwijze keuze van je geweest. Zelfs een beetje egoïstisch. Maar zoals ik je al eerder zei het heet ook ” groter groeien”. Het betekent zeker niet dat je er nu al bent. Nu begint eigenlijk pas het echte werk maar heb er alle vertrouwen in dat je dat gaat lukken.

      knuffel

    44. Je verhaal geeft me hoop! Houden van iemand die aan psychische aandoening leidt is niet moeilijk, Volhouden is wel moeillijk…..

    45. Ha John, ik heb veel respect voor deze ‘coming out’. Er rust inderdaad een stigma op, mensen lopen liever een blokje om voor anderen met psychische (en andere!) problemen.
      De ervaring leert ook wel dat het erg heftig is. Voor de patiënt, maar zeker ook voor de omgeving. Mooi dat je nu evenwicht hebt en zo veel interessants te vertellen.
      Maarten

    46. Dag John,

      Inderdaad topsport, als je een psychische aandoening hebt. Ik ben moeder van een 42-jarige zoon en zie zijn gevecht en de onmacht om relaties aan te gaan. Hij ziet alles tot in het extreme alles zwart of wit, maar heeft humor en ik als moeder weet dat het zo’n goed mens is.Maar wat is de wereld hard en wat zie ik zijn eenzaamheid, ik blijf hem steunen, soms weet ik niet hoe en doe ik het verkeerd of valt het verkeerd. Het is waar, laat de “normale”mensen zien dat er anderen zijn die geen doorsnee zijn, maar veel liefde nodig hebben en vooral ook geduld, maar helaas ook in zijn eigen en dus ook mijn familie is er weinig geduld of begrip. Het is vooral lastig en men heeft er natuurlijk niet zoveel aan om eens aandacht te geven aan een bijzondere persoonlijkheid. Mijn zoon heeft als een “zeef”gewerkt, waar maar weinig mensen in bleven “hangen”, daardoor heb ik veel meer mensenkennis gekregen, ik heb veel door en hecht niet meer aan oppervlakkigheid. Zeker niet aan oppervlakkige relaties. Alleen hoop en wens ik met heel mijn hart en alle energie, dat hij een zover komt als jij John.
      Een lieve groet van Margreet

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *